نا‌‌گفته‌هایم | سیما دهقانپور

شب خوابیدم و صبح با درد بیدار شدم. معده‌ام چنان بازی‌ای درآورد که آخرش رفتم زیر سِرُم‌. این روزها دست به هر چه می‌زنم خاکستر می‌شود. دو سه روزی است نه می‌توانم بنویسم و نه چیزی بخوانم. آلوها را گذاشتم خشک شود، نمی‌دانم کجای کار را اشتباه کردم که همه گندیدند. یک بار در هذیان‌نوسی‌هایم نوشته بودم ترسم این است که افق دیدم را از دست بدهم و طول دیدم بزند خار و مادر آینده‌ام را دربیاورد. حالا همانم انگار. هیچ کاری برای انجام ندارم که دلم لااقل به حضور مفیدم خوش شود. همینطور روز است که دارد از زیر دست عمرم درمی‌رود. از آن روزها که به جان «عجب غلطی کردم» دعا می‌خوانم و نفرین حواله‌ی «حالا چه غلطایی می‌توانم بکنم» می‌فرستم. فرق است بین این دو، کیلوها بی‌تکلیفی و سردرگمی که آدم را از هر چه وجود است زده می‌کند. توی چت خبیث را نوشتم خبیس. در ذهنم املای خبیس چیزی مثل خیس تصویر شد. طرف به سرعت غلط‌گیر شد. نوشتنم را مسخره کرد. گفتم چه در دلت بود حرف‌ها. از این به بعد غلط‌های املایی‌ام را بیشتر می‌کنم. لجبازی کوری که همیشه مواقع حرص با من است. چند وقتی است دوست دارم کیک بپزم. نمی‌شود. نمی‌توانم. گشادی چنان کنگر خورده و لنگر انداخته به روحیه‌ام که شدم به درد نخور خالص. اگر زهرا بود می‌گفت اینقدر خود‌تخریبی نکن. کار من خود‌تخریبی نیست، حداقل از نظر خودم. بیشتر سعی می‌کنم نوشتن آینه‌ام شود. شاید نیکی امروزم شد همین یاداشت. ✍🏻 سیما دهقانپور