اتاقِ سردِ آبی

گفت: وقتی سوگی در وجود ما هضم شود چه می شود؟! گفتم: دردش شهامت زیستن را هزار برابر می‌کند.

دل را سر شوقی اگر بود تمام شد.

نجات دهنده داد کلا فریبم

به داد همه رسیدم، داد خودم چی؟

خیلی تلاش کردم خودمو جمع و جور کنم، نشد. فروپاشیدم.

شاید تو یه دنیای دیگه تیم ملی‌مون واقعا تیم ملیه و مادرم تو خیابون وقتی یه پلیس یا یه آدم با ریش بلند می‌بینه نمی‌ترسه یا مثلا وقتی جام جهانی شد من جای این که غصه دار بچه‌هایی باشم که نیستن فکرم درگیر اینه که چرا حذف شدیم. شاید تو یه دنیای دیگه دوستام وقتی رویای ازدواج کردن و بچه‌دار شدن داشته باشن، رو صورتشون لبخند تلخ نباشه و بابت بچه‌ای که هیچ‌وقت قرار نیست به دنیا بیاد ناراحت نباشن. شاید تو یه دنیای دیگه پولمون خرج خودمون و کشورمون می‌شه، شاید تو دنیای دیگه وقتی تو فلان اپ حرف اول کشورمو سرچ میکنم اولین گزینه پیداش کنم. شاید تو دنیای دیگه زن ایرانی واقعا زندگی می‌کنه و ظلمی به این فاحشی وجود نداره، شاید یه دنیای دیگه تفریحاتمون کافه و رستوران رفتن نیست و آیفون و لباس و گوشت قسطی وجود نداره. شاید تو یه دنیای دیگه سختی‌های مهاجرت رو به جون نمی‌خریم، شاید واقعا تو یه دنیای دیگه غممون غم نون و خون نیست و داریم زندگی می‌کنیم.

روح من زیبا بود، تو در آن رنج کاشتی

این سه روز هیچ بی گناهی وجود نداره، همتون به نحوی دستتون به خون آلودس

با ادم خوبی بودن محبت دریافت نمیکنی، فقط ازت استفاده میشه