KissMyAxe 🪓

ترس از «چرنوبیل در نطنز» بیشتر جنگ روانی است تا علم. خطر واقعی جای دیگری است. ۱. اورانیوم غنی‌شده چقدر خطرناک است؟ اورانیوم، چه ۳ درصد چه ۶۰ درصد، رادیواکتیویته‌ی پایینی دارد. تشعشعش از نوع آلفاست که حتی از یک برگ کاغذ یا پوست بدن رد نمی‌شود. خطرش وقتی است که گرد یا گازش وارد ریه یا معده شود؛ و آنجا هم بیشتر مثل یک فلز سنگین سمی عمل می‌کند که به کلیه آسیب می‌زند، نه مثل یک ماده‌ی پرتوزای قوی. در این تأسیسات اورانیوم معمولاً به شکل یک ترکیب گازی (هگزافلوراید) نگه داشته می‌شود که در تماس با رطوبت هوا اسید سمی می‌سازد. یعنی اگر بمباران شود، آلودگی شیمیایی و رادیولوژیک داخل همان سایت و اطراف نزدیکش ایجاد می‌شود، نه در کل کشور. این حدس و گمان نیست. بعد از حمله‌های خرداد ۱۴۰۴ به نطنز و فردو، آژانس بین‌المللی انرژی اتمی دقیقاً همین را گزارش کرد: آلودگی داخل تأسیسات، بدون افزایش سطح تشعشع بیرون از آن. درستش این است: خطرش محلی است، نه منطقه‌ای. کوه کلنگ چرنوبیل نمی‌شود. ۲. این اورانیوم اصلاً برای چیست؟ نیروگاه برق به اورانیوم ۳ تا ۵ درصد نیاز دارد. راکتور تحقیقاتی به حدود ۲۰ درصد. اورانیوم ۶۰ درصد هیچ توجیه غیرنظامی ندارد و فاصله‌اش تا درجه‌ی تسلیحاتی کوتاه است. حدود ۴۰۰ کیلو از همین ماده سؤال اصلی ماجراست. اما داشتن ماده با داشتن بمب فرق دارد. سخت‌ترین بخش، تبدیل این ماده به کلاهکی است که روی موشک بنشیند و کار کند؛ کاری که زیر چشم سرویس‌های اطلاعاتی و با بمباران‌های پی‌درپی، برای این رژیم هر روز سخت‌تر می‌شود. و برای خنثی کردن این انبار لازم نیست کل کوه را زیر و رو کرد. بستن و کور کردن ورودی‌ها کافی است. ۳. بمب کثیف چیست؟ بمب کثیف بمب اتمی نیست. یک انفجار معمولی است که ماده‌ی پرتوزا را در محیط پخش می‌کند. اورانیوم غنی‌شده ماده‌ی مناسبی برایش نیست، دقیقاً چون تشعشعش کم است. نگرانی جهان از این بابت بیشتر درباره‌ی چشمه‌های پرتوزای صنعتی و پزشکی است که در بیمارستان‌ها و صنایع همه‌ی کشورها هست و به همین خاطر زیر نظارت سخت‌اند. نکته‌ی مهم‌تر: به گفته‌ی کارشناسان، تلفات اصلی بمب کثیف از خود انفجار است، نه از تشعشع. اثر اصلی‌اش ترس، تخلیه‌ی مناطق و هزینه‌ی سنگین پاک‌سازی است. یعنی سلاح ترور روانی است، نه سلاح کشتار جمعی. پس وقتی آقازاده‌ی رحیم صفوی از «بمب کثیف» حرف می‌زند، دو حالت دارد: یا نمی‌داند از چه حرف می‌زند، یا دقیقاً می‌داند و دارد یک پالس ترس می‌فرستد تا ری‌اکشن جمع کند. در هر دو حالت، کار ما نترسیدن است. ۴. خطر واقعی: بوشهر بوشهر یک راکتور در حال کار است، با سوخت داخل قلب راکتور و سوخت مصرف‌شده کنارش. در هر راکتور اتمی، ضمن کار، مواد بسیار پرتوزا ساخته می‌شود؛ از جمله پلوتونیوم و سزیم-۱۳۷. (پلوتونیوم فقط کار راکتور آب سنگین نیست؛ راکتور آب سنگین فقط برای ساختن پلوتونیوم مناسب بمب، راحت‌تر است.) این نیروگاه را روسیه ساخته، سوختش را روسیه می‌دهد و سوخت مصرف‌شده‌اش طبق قرارداد به روسیه برمی‌گردد. متخصصان روس در آن حضور دارند و زیر نظارت آژانس است. ایران هم تأسیسات شناخته‌شده‌ای برای بازفرآوری سوخت مصرف‌شده ندارد. اگر این نیروگاه مستقیم زده شود، داستان کاملاً فرق می‌کند. رافائل گروسی، مدیر آژانس، صریحاً هشدار داده که اصابت مستقیم به بوشهر می‌تواند به انتشار بسیار بالای مواد رادیواکتیو برسد. سزیم در آتش و حرارت بالا بخار می‌شود و با دود و باد کیلومترها جابه‌جا می‌شود؛ همان اتفاقی که در چرنوبیل و فوکوشیما افتاد. نیمه‌عمرش حدود ۳۰ سال است، یعنی زمین‌های کشاورزی و دامداری برای دهه‌ها درگیر می‌شوند. سزیم در آب هم به‌راحتی حل می‌شود. خلیج فارس دریایی کم‌عمق و نیمه‌بسته است که آبش کند عوض می‌شود؛ آلودگی‌اش سال‌ها می‌ماند. و فراموش نکنیم که آب آشامیدنی بخش بزرگی از کشورهای جنوب خلیج فارس از آب‌شیرین‌کن‌هایی می‌آید که از همین دریا تغذیه می‌کنند. نتیجه: کوه کلنگ ترسش بزرگ‌تر از خطرش است؛ بوشهر خطرش بزرگ‌تر از ترسش. رژیم روی ترس شما حساب کرده. فرق اورانیوم با سزیم، و فرق تهدید با واقعیت را بدانید. @DefinitelyNotRasputin