فیرپلی(روزبه دلاور)

تراژدی جوانگرایی در ویترین وقتی آکادمی‌ ها قربانی‌نام‌‌‌ های بزرگ می‌ شوند روزبه دلاور، خبرنگار: فوتبال ایران این روزها در یک پارادوکس عجیب و ناامیدکننده دست‌ و پا می‌ زند ، پارادوکسی که در آن واژه‌ ی جوان‌ گرایی بیش از آنکه یک استراتژی ساختاری برای توسعه باشد به ابزاری برای تسویه‌ حساب‌ های مدیریتی و پوششی بر ناتوانی در استعداد‌یابی تبدیل شده است. تازه‌ ترین نمونه‌ ی این تناقض ماجرای بازگشت احتمالی وحید امیری ۳۸ ساله به پرسپولیس است خبری که اگر صحت داشته باش تیر خلاصی بر پیکر شعارهای رنگارنگ مدیران باشگاه درباره‌ ی نیاز به تغییر نسل است. چگونه می‌ توان از یک سو بازیکنانی نظیر سروش رفیعی و امید عالیشاه را به بهانه‌ ی جوان‌گرایی از لیست خارج کرد و از سوی دیگر آغوش باشگاه را برای بازیکن ۳۸ ساله‌ای باز کرد که دوران اوجش سال‌ هاست به پایان رسیده است؟ این رفتار بیش از آنکه یک تصمیم فنی باشد نشان‌ دهنده‌ ی فقدان نقشه‌ ی راه است. اگر معیار جوان‌گرایی است پس چرخش از ستاره‌ های باسابقه به سمت بازنشسته‌ های در مسیر خروج چه معنایی جز سردرگمی مطلق مدیریتی دارد؟ در حالی که هواداران منتظر بودند تا پرسپولیس با جذب استعدادهای نابی همچون کسری طاهری پدیده‌ی فوتبال ایران پروژه‌ ای بلندمدت را آغاز کند گاف مدیریتی و بی‌ توجهی به سازوکار جذب استعدادها باعث شد تا این فرصت طلایی از دست برود. عجیب آنکه پس از از دست دادن چنین مهره‌ های آینده‌داری باشگاه به‌ جای تقویت زیرساخت‌ های آکادمی و اعتماد به بازیکنان مستعد رده‌ های پایه به سراغ گزین ه‌هایی می‌ رود که یا به پایان خط رسیده‌اند و یا نیاز دارند تا در تیم‌ های دیگر با تمنا و خواهش صرفاً برای حفظ آمادگی بدنی تمرین کنند. اظهارات مهدی تارتار درباره حضور امیری در تمرینات لایه‌ ی دیگری از این فاجعه را آشکار می‌ کند. اینکه بازیکنی از سرمربی درخواست می‌کند در تمرینات حاضر شود تا شاید شرایط بازی داشته باشد و شاید برای فصل آینده جذب شود نشان می‌ دهد که در فوتبال ما نام‌ ها بر ساختار ارجحیت دارند. آکادمی‌ ها در چنین فضایی عملاً به حاشیه رانده می‌ شوند چرا که مربی و مدیر، امنیتِ خود را در سایه‌ ی نام‌ های بزرگ سابق میبینند نه در ریسک اعتماد به یک جوان ۱۸ ساله. وقتی باشگاه‌های بزرگ ما به جای سرمایه‌گذاری روی آکادمی‌ها و پرورش ستاره‌های نسل بعد به دنبال بازگرداندن بازیکنان ۳۸ ساله هستند عملاً پیام واضحی به نسل جوان فوتبال کشور می‌ فرستند که اینجا جایی برای رشد نیست! این روند نه تنها به تیم ملی ضربه می‌ زند بلکه باعث می‌ شود سرمایه‌ های انسانی فوتبال ایران یا در حسرت فرصت بسوزند و یا راهی لیگ‌ های خارجی شوند که ارزش استعدادهای آنها را می‌ فهمند. جوانگرایی واقعی نه در کنار گذاشتن دستوری بازیکنان باسابقه بلکه در سیستم‌ سازی است. اگر پرسپولیس به دنبال تحول بود باید پیش از هر چیز زیرساخت آکادمی خود را به عنوان منبع تأمین نیروی انسانی می‌دید. اما آنچه اکنون شاهدش هستیم میراث‌ خواری از گذشته است؛ چسبیدن به خاطرات بازیکنانی که سالها برای باشگاه زحمت کشیده‌ اند اما اکنون در جایگاهی نیستند که بتوانند برای آینده‌ ی پرسپولیس گره‌گشا باشند. در پایان ذکر این نکته ضروری است مه فوتبال ایران تا زمانی که آکادمی‌ ها را به عنوان ویترین اصلی و موتور محرک باشگاه‌ ها نپذیرد و تا زمانی که توجیه مدیریتی برای خریدهای نامدار جایگزینِ برنامه‌ی فنی برای جذب استعدادهای جوان باشد در همین دور باطل باقی خواهد ماند.