شادی بی دلیل

✨ در ستایش لحظه؛ زندگی در میان تاریکی‌ها در جهان بیرونی، همه‌چیز ممکن است در حال آشوب باشد. اخبار نگران‌کننده، آینده‌ای نامعلوم، و دردهایی که گاه آن‌قدر نزدیک می‌شوند که حتی نفس کشیدن را سخت می‌کنند. اما در دل این همه آشوب، یک پناه‌گاه وجود دارد؛ پناهگاهی خاموش، بی‌صدا، اما همواره در دسترس: لحظه‌ی اکنون. اکنون، جایی‌ست که ترس هنوز به آینده ندویده و غم، از گذشته بازنگشته است. اکنون، سکوتی‌ست میان دو غوغا. و هر کس که بتواند هر روز—حتی فقط برای چند دقیقه—در این سکوت حاضر باشد، از درون قوی‌تر می‌شود؛ آرام‌تر، شفاف‌تر، و ریشه‌دارتر. ❤️رشد، همیشه با صدا نیست. گاهی با سکوت می‌روید. گاهی با پذیرش، نه با تغییر. گاهی با رها کردن، نه با چنگ زدن به آن‌چه می‌خواهی. ما نیامده‌ایم که فقط موفق شویم. ما اینجا هستیم که «یاد بگیریم چطور بایستیم»، حتی وقتی زمین می‌لرزد. اینجاییم که «یاد بگیریم چطور ببخشیم»، حتی وقتی درونمان فریاد می‌زند. اینجاییم که «نور را انتخاب کنیم»، حتی وقتی همه‌چیز تاریک است. 👈اگر امروز، تنها کاری که کردی این بود که به‌خودت نگفتی: "باز هم کم آوردم..." و به‌جای آن زمزمه کردی: «همین که هستم، کافی‌ست.» تو در مسیر بیداری‌ای… تو زنده‌ای… و این یعنی تمام زندگی در تو جاری‌ست. 🕊️ با آغوش باز، حمید جان 🌱 در ادامه، متنی برات آماده کرده‌ام با نگارش کتابی، لحن الهام‌بخش، معنوی و آرامش‌بخش؛ برای انتشار در کانال تلگرامت که فضای آن در مورد رشد درونی و شادی بی‌دلیل است. ✨ در ستایش لحظه؛ زندگی در میان تاریکی‌ها در جهان بیرونی، همه‌چیز ممکن است در حال آشوب باشد. اخبار نگران‌کننده، آینده‌ای نامعلوم، و دردهایی که گاه آن‌قدر نزدیک می‌شوند که حتی نفس کشیدن را سخت می‌کنند. اما در دل این همه آشوب، یک پناه‌گاه وجود دارد؛ پناهگاهی خاموش، بی‌صدا، اما همواره در دسترس: لحظه‌ی اکنون. اکنون، جایی‌ست که ترس هنوز به آینده ندویده و غم، از گذشته بازنگشته است. اکنون، سکوتی‌ست میان دو غوغا. و هر کس که بتواند هر روز—even فقط برای چند دقیقه—در این سکوت حاضر باشد، از درون قوی‌تر می‌شود؛ آرام‌تر، شفاف‌تر، و ریشه‌دارتر. رشد، همیشه با صدا نیست. گاهی با سکوت می‌روید. گاهی با پذیرش، نه با تغییر. گاهی با رها کردن، نه با چنگ زدن به آن‌چه می‌خواهی. ما نیامده‌ایم که فقط موفق شویم. ما آمده‌ایم که «یاد بگیریم چطور بایستیم»، حتی وقتی زمین می‌لرزد. آمده‌ایم که «یاد بگیریم چطور ببخشیم»، حتی وقتی درونمان فریاد می‌زند. آمده‌ایم که «نور را انتخاب کنیم»، حتی وقتی همه‌چیز تاریک است. اگر امروز، تنها کاری که کردی این بود که به‌خودت نگفتی: "باز هم کم آوردم..." و به‌جای آن زمزمه کردی: «همین که هستم، کافی‌ست.» تو در مسیر بیداری‌ای… تو زنده‌ای… و این یعنی تمام زندگی در تو جاری‌ست. 🕊️ آرام بمان، حتی وقتی هیچ‌چیز آرام نیست. 🕊️ به راه ادامه بده، حتی اگر آهسته. 🕊️ و به یاد بیاور: تو بخشی از نور خدایی هستی، نه قربانی تاریکی‌ها. ‌ـ‌ نوشته‌ای برای لحظه‌هایی که دل می‌لرزد ‌ـ‌ از کانال «به شادی بی‌دلیل» اگر دوست داشتی می‌تونم برایت روزانه یا هفتگی چنین متن‌هایی آماده کنم، یا حتی همین متن رو به فایل عکس برای استوری یا پست تبدیل کنم. آیا مایل هستی؟ بمان، حتی وقتی هیچ‌چیز آرام نیست. 🕊️ به راه ادامه بده، حتی اگر آهسته. 🕊️ و به یاد بیاور: تو بخشی از نور خدایی هستی، نه قربانی تاریکی‌ها. ‌ ❤️با احترام حمید ابراهیم‌پور

عبور از یک بحران در زندگی، از ما انسان بهتر و دلسوزتری می‌سازد که باعث می‌شود خود و دیگران را بیشتر بفهمیم و آنها را همانطور که هستند بپذیریم. دیگر نیازی نیست دیگران و خود را مقصر ببینیم . رسیدگی و برخورد درست با یک بحران عاطفی و احساسی به پختگی و خرد بیشتر منجر می‌شود و فواید آن دیرپا خواهد بود. ترس از زندگی در واقع ترس از احساسات است، این واقعیت‌ها و رویدادها نیستند که ما را می‌ترساند،۰ بلکه ما از احساس خود در واکنش به آنها واهمه داریم. وقتی احساسات خود را در کنترل بگیریم،ترس ما از زندگی از بین  می‌رود، اعتماد به نفس ما افزایش می‌یابد و حاضر خواهیم بود با شهامت بیشتر و ریسک‌پذیری بالاتری با فرصت‌ها برخورد کنیم، زیرا می‌دانیم توانایی روبرو شدن با نتایج احساسی آنها هرچه باشد، در ما وجود دارد. چون ترس، ریشه تمام گرفتاری‌هاست، غلبه بر آن زمینه رفع موانع بسیاری از تجربیات زندگی را که از آنها اجتناب می‌کردیم فراهم می‌کند. دیوید هاوکینز

هر احساس، پیامی در دل دارد گاهی آن‌چه ما «ناراحتی» یا «بی‌حوصلگی» می‌نامیم، تنها ندای درونی‌ست که می‌گوید: «مدتی‌ست به خودت گوش نداده‌ای.» ما عادت کرده‌ایم احساسات ناخوشایند را خاموش کنیم؛ با شلوغی، با سرگرمی، با توجیه‌های ذهنی. اما هر احساسی، حامل پیامی‌ست از بخش‌هایی از وجود ما که هنوز منتظر دیده شدن‌اند.

ترس، شاید صدای کودکی‌ست که نیاز به آغوش دارد. خشم، شاید فریاد بخشی از ماست که نادیده گرفته شده. اندوه، شاید اشکِ روحی‌ست که سال‌ها سکوت کرده است.

هرگاه احساساتت سنگین شد، به‌جای فرار، کمی بایست… نفس بکش… و بپرس: «چه چیزی در درون من، نیاز به توجه دارد؟» در همین پرسش ساده، آغازی‌ست برای بازگشت به خود. و در این بازگشت، شادی بی‌دلیل متولد می‌شود.

بخش‌های پنهان وجود، دشمن ما نیستند... چراغ راه ما هستند ما انسان‌ها، گاه در پی آن هستیم که احساساتی چون خشم، ترس، حسادت یا ضعف را از خود دور کنیم؛ بی‌آنکه بدانیم این حالات، صرفاً بازتاب‌هایی هستند از بخش‌هایی از وجودمان که سال‌ها نادیده گرفته شده‌اند. «بخش‌های پنهان وجود» همان احساسات، خاطرات و نیازهایی‌اند که در کودکی یا نوجوانی، سرکوب شده‌اند تا مقبول واقع شویم، تا تأیید بگیریم، تا دوست‌داشتنی باشیم. اکنون اما زمان آن فرارسیده که به جای انکار، به این بخش‌ها توجه کنیم؛ نه با قضاوت، بلکه با نگاهی آگاهانه، مهربان و پذیرنده.

«این قسمت‌های فراموش‌شده، نیازمند نابودی نیستند؛ بلکه تشنه‌ی دیده شدن، شنیده شدن و در آغوش گرفته شدن‌اند.»

از امروز، هرگاه اندوه یا دردی درونت را لرزاند، بدان که در همان نقطه، گنجی نهفته است. با نرمی و روشنایی حضور، به سوی آن حرکت کن؛ و بگذار شادمانیِ بی‌دلیل، آرام آرام از دل تاریکی‌ها سر برآورد.

ممنون دوست عزیزم بله حق باشماست به هر وادی عشق وادی خراباته و افت وخیز داره. بعضی مواقع کسی که در مسیر خودشناسیت با تناقض های دورنی و بیرونی مواجه میشه احساس می کنه حرفهایش بعضی مواقع با درونش سازگار نیست و تناقض وجود دارد . با همه اینها یقین دارم روزهای خوب از راه خواهد رسید و ما همچنان در کنار هم پیش خواهیم رفت . به این وقفه نیاز داشتم و نیاز دارم تا عمیق تر به درون بنگرم و تناقضات درونی را حل کنم و در کنار اون، حرفه ای را انجام می دهم که مرا بیشتر با سایه های درونم مواجه می کند(و این خیلی خوبه ) برای همین هر لحظه باید تأمل وتفکر بکنم تا با واشکافی درون نور هستی نمایان شود.

تو قرار نیست برای رسیدن به جایی که الان هستی قدمی برداری چون از قبل همانجا بوده ای و هستی. هر نوع حرکتی باعث دوری تو از خودت و خدایت خواهد شد. فقط پذیرا باش . زشتی‌های درون و بیرونت را و هرآنچه آزارت می دهد را با قلبی باز بپذیر .

خیالت راحت باشد خدا قرار نیست کاری برایت انجام دهد . حتی کوچکترین قدمی بسوی تو برنخواهد داشت . اگر دنبال کمک اوهستی سخت در اشتباهی اگر قراره خدا کمکت کند تنها جایی که این اتفاق میمون رخ خواهد داد درون توست . تا به خودت و درون خودت برنگردی تا زمانی که عوامل بیرونی را باعث عدم درکت از خدا بدانی همچنان در توهم خدا و یافتن خوشبختی و راز زندگی خواهی ماند.

رنج کشیدن کافی نیست گاهی ما برای به آرامش رسیدن، به خلوت کردن با خود نیاز پیدا می کنیم. نیاز به خلوت گزینی؛ اما باید به یاد داشته باشیم آن هنگام که به آهستگی گام بر میداریم، هنگامی که مثلاً قهوه ای می نوشیم یا زمانی که با دوستانمان سپری می کنیم، می توانند زیباترین لحظات زندگی ما باشد. در آن لحظات ما خوشبخت ترین و شادترین انسان ها بر روی کره زمین هستیم و همۀ این رفتارها که با لحظه حال ما گره میخورد، آرامش و لذت را برای ما به همراه دارند، حتی هنگام آشپزی، کار در بیرون و در منزل، لبخند زدن، همۀ اینها خود میتواند نوعی مراقبه محسوب شوند. لبخند زدن، مثل همه رفتارهای دیگر نیاز به تمرین کردن دارد. در ابتدا ممکن است لبخند زدن در حین انجام هر کاری سخت و بی معنا باشد و هر از چندگاه از خود بپرسیم برای چه باید لبخند بزنیم؟ اما من در اینجا دلیل این امر را برای شما توضیح خواهم داد. لبخند زدن یعنی اینکه ما با خود در صلح هستیم و اینکه بر خود تسلط داریم. اینکه ما در خاطره هایمان غرق نمیشویم و در گذشته نمی مانیم. رسانه ها به خصوص تلویزیون، ماهواره و اینترنت از جمله همان مشغولیاتی هستند که در دور ساختن ما از خود واقعی مان نقش مهمی دارند و مراقبه ها وسیله ای برای آگاه شدن ما از وجود چنین دل مشغولی ها و رها شدن از آنها و پرداختن به خود است. لبخند زدن و تنفس آگاهانه از جمله مهمترین و ساده ترین مراقبه ها به شمار می آیند. تصور کنید در انتظار به دنیا آمدن کودکتان هستید. او نیاز دارد تا برای او لبخند بزنید. منتظر نمانید تا به دنیا بیاید. قبل از به دنیا آمدن او مراقبت را آغاز کنید. اگر نمیتوانید لبخند بزنید این موضوع را جدی بگیرید. این یعنی شما بیش از اندازه ناراحت هستید. در این حالت به نظر میرسد لبخند زدن رفتار مناسبی نیست اما به یاد داشته باشید کودک شما آن چیزی را دریافت میکند که شما به او میدهید، رفتاری را انجام خواهد داد که شما هم اکنون انجام می دهید. حتی اگر کودکی که در شکم ندارید میتوانید آن را در درون خود تصور کنید. همواره باید تصور کنید کودکی در زهدان خود دارید. منتظر نمانید تا به راستی باردار شوید، کودک همواره آنجا است و هرچه باشید و هرچه کنید، کودک شما آن را دریافت خواهد کرد. می گویید نمیتوانید لبخند بزنید؟ در این هنگام به کودک خود فکر کنید و برای او لبخند بزنید. نگویید رنج و لبخند با هم جمع نمی شوند. این شاید رنج شما باشد اما به یاد داشته باشید این رنج، رنج کودک شما نیست. کودکان خیلی خوب میفهمند که درون هر انسانی مملو از عشق، آگاهی و احساسات است. برخی اجازه بروز و رشد این ظرفیت ها را به خود می دهند و برخی دیگر نه؛ اما به هر حال همه انسان ها از چنین ظرفیت هایی برخوردار هستند. برای به فعل در آوردن این ظرفیت ها و ظهور آن، باید به خود فرصت بدهیم. لبخند زدن یکی از بهترین راهکارها است که میتواند بسیار کمک دهنده باشد. اگر ما توانایی لبخند زدن نداشته باشیم، جهان نیز لبخند نخواهد زد و به ما روی خوش نشان نخواهد داد. الزاماً نیازی به راهپیمایی و تظاهرات، جنگ یا انرژی اتمی نیست. تنها با قدرت لبخند زدن و صلح و آرامش، میتوانیم به مرور زمان تغییرات مثبتی در اطراف خود ایجاد کنیم و در گسترش آن کوشا باشیم. تیک نات هان صلح با خویشتن ص 17 و 18 و 19 🆔 @Khodshenasivo 🆑 عرفان و خودشناسی

جلسه کتابخوانی

با عرض پوزش و معذرت از علاقمندان به جلسه کتابخوانی رها از بند به اطلاع می رساند جلسه فردا صبح برگزار نخواهد شود. با احترام ابراهیم پور 🙏🌹❤️🙏

درود بر شما همراهان بزرگوار فردا چهار شنبه ساعت ۸ صبح ۶ آذر جلسه کتاب رها از بند برگزار خواهد شد.

درود بر شما همراهان بزرگوار فردا چهار شنبه صبح  ساعت ۸ صبح ۶ آذر جلسه کتاب رها از بند برگزار خواهد شد.

عرض سلام و ادب و احترام خدمت همراهان جان صبح تان بخیر لینک جلسه کتابخوانی meet.google.com/tff-fqmw-sag ❤️❤️❤️

" تمام فعالیتهای سه بُعدی را درس ببین بازی را ببین و اگر میخواهی جوهره ی حقیقی در کارهایت باشد برای خود ِ وجود  ِ آن کار کن نه برای هدف ِ ابزاری برای آینده. برای خودش کار کن. برای همان "هست هست"،فقط برای همان لحظه و هر چه غیر این را دور بریز . هر اتفاقی افتاد ، تنها مشاهده گرِ بازی ِ آن باش و تاثیر نپذیر و بپرس کیست که ناراحت و نگران است؟ متوجه میشوی ، تو بیننده ی نگرانی و ناراحتی هستی و آن نیستی هر ایرادی در بیرون هست در درون باید حل شود زیرا بیرون وجود ندارد ،بیرون بازی فرمهاست. #سوفیا_ساناندا حانیه