گوفوس

ناخدا آب هر لحظه داره بالاتر میاد، داریم غرق می‌شیم.الان چکار کنیم؟ ناخدا: الان اون کاری رو می‌کنی که دوست داری...

سه روزه که میخوام زندگیم رو نرمال کنم اما نمیشه ، هنوز خوابم بهم ریخته، سردرد دارم، هم سردمه هم گرمه...

خب موفق شدم که یه نفر دیگه هم از کانال‌ لفت بده،بریم سراغ شرح حال، دو تا انگشتر(البته سه‌تا اما نفر سوم منتظره ببینه نتیجه‌ی اون دوتای دیگه چی میشه) باید بسازم، یکیشون به اتمام رسید ولی یکی‌ دیگه با اینکه قالب اصلی تموم شده اما هنوز نمیدونم چه طرحی براش بزنم، تنها چیزی که ازش میدونم اینه که ازم خواسته روش بنویسم علی و همین کارم رو سخت میکنه.... کلی فضا هست و نمیدونم چکارش کنم ... دیشب سر درد بدی داشتم ولی الان خیلی‌بهترم...

دیروز داشتم توی متمم در مورد یادگیری کریستالی میخوندم و متوجه شدم که شیوه‌ی خودم در یادگیری چیزی شبیه به یادگیری کریستالیه که من بهش میگم چاه کنی و اغلب میگم افتادم توی یه چاه جدید تا برسم به کف چی در میاد ازش. همین الان که دارم می‌نویسم پریدم توی یه چاه خیییییلی عمیق ولی جالب بود که یه حسی بهم می‌گفتم اااا اینجا چقدر آشناست، من یه چیزی در این زمینه یادم میاد، این کلمه چقدر آشناست.تهش متوجه شدم یکی از آهنگ‌هایی که مدتی گوش میدادم دقیقا در مورد همین موضوع بود...

همکارا میگن هر چی سر فلانی داد میزنیم فایده نداره انگار هیچی توی مغزش نیست، گفتم خب طبیعیه که صدای توی یه فضای خالی میپیچه قدرتش هم کمتر میشه...

یک دقیقه به حضور خودت دقت کن

آدم حس می‌کنه رفته روسری فروشی و تمام اون روسری‌ها دست و‌پا در آوردن، اصلا هم به این فکر نمیکنن که اون چیزایی که روی روسری چاپ شدن مارک کدوم فشن دیزاینره...

اسم برنامه سیمای خانواده رو باید عوض میکردن میذاشن سیمای ازدواج از دیدگاه من و مامانم‌اینا

نیاز دارم که بتونم فضای منفی کار کنم

توی این اوضاعی که برامون پیش اومده و هر بار غوغای بیشتر پیش میاد که فراموش کنیم داره چه اتفاقی میافته یادمون باشه که The Enemy Gate is down!

یعنی سالی سه تا فیلم هم بسازن نود سال میتونن متریال داشته باشن. این نود سال هم نمیخواد چیزی بنویسن

هیچ میدونستین که تعداد کتاب‌های جنگ ستارگان به ۲۷۰تا می‌رسه؟

قبل از هنگ

امروز چگونه گذشت،نشستم پای نقاشی یه چیزی رو تست کردم که قبلا تست نکرده بودم، آخرش سیستم هنگ کرد. خوب شد که قبل از سیو اصلی بود

موقع غذا نمیدونم که قرصی که توی دستم بود کجاست، اصلا خوردم یا نخوردم، باید همراه غذا میخوردم، یادم هست که اولین لقمه رو که خوردم دستم بود، چون میخواستم همراه غذا بخورم. اما چند لقمه بعد نبود و من یادم نمیاد که کی قرص رو به سمت دهنم بردم، روی زبونم گذاشتم و قورت دادم. درست مثل این سه هسته‌ی خرما که فقط خوردن دوتاش رو به یاد دارم...

بیشتر از یک هفته‌اس که موژان رو کلافه کردم و هی میگم دلم قهوه دمی میخواد اما هنوز نتونستم یه قهوه‌ی دمی خوب بخورم. امروز امتحان دارم، اگه امتحان رو خوب بدم به خودم قول دادم که یه کافه‌ی درست و حسابی پیدا کنم و خودمو به یه قهوه دمی مهمون می‌کنم.