لیلی؛

خم سینه‌ات را باز کردم نشستم به تماشای آسمان! تو را نمی‌توان نوشت چرا که مثل رودخانه‌ای طولانی در جریانی و همزمان که آفتاب بر پاهایت طلوع می‌کند در سرت غروب کرده است تو را نمی‌توان نوشت تو زیبایی و این هیچ ربطی به زیبایی‌ات ندارد حرف نمی‌زنی چرا که می‌دانی یک پرنده وقتی حرف می‌زند انسان است وقتی سکوت می‌کند، آسمان! – گروس عبدالملکیان