⚫روان آنالیز⚫

اين را بخاطر داشته باش؛ آدم ها در لحظه ى جدايى برابر نيستند ...

بايد بروم... دلتنگ كه شدى گلدان كوچك پشت پنجره را ببوس! من، يك روز كه خيلى دلتنگ بودم دلم را همان جا خاك كردم...

روزي که از دنیا هیچ توقعی نداشته باشید؛ دیگر برای شما ناکامی وجود نخواهدداشت. از دیگران انتظاری نداشته باشید. توقعی نداشته باشید. هرآنچه می توانید و هرچه بیشتر ببخشید. و هرگز به پاداش و جبران از طرف دیگران فکر نکنید. اینگونه، هرگز ناکام و مایوس نخواهید شد. اشو

هر خوشى كه فوت شد از تو ،مباش اندوهگين؛ كو به نقشى ديگر آيد سوى تو ، مى دان يقين مولانا

هر چه بود ارزو بود كه رخ نداد فقط دست هاى ما در اتفاقات الوده شد انقدر الوده كه ما از نگاه كردن به انها هراس داشتيم...

هيچ‌كس از درون خودش ‏جايى دورتر نمى‌رود. ‏در سكوت زندگى مى‌كنيم ‏و زخم‌هایمان را دوست داريم ‏# شكرى ارباش

«روانشناسی در ایران فقط عرصه‌ی درمان فردی یا تکنیک‌های بالینی نیست. در زیر لایه‌های نظری و عملی روانشناسی می‌توان ردپای گرایش‌های ایدئولوژیک را هم دید، کشاکشی میان رویکردهای راست و چپ. اما این "چپ" و "راست" در روان‌شناسی دقیقاً به چه معناست؟ چگونه در گفتمان دانشگاهی، حرفه‌ای و حتی بازار روان‌شناسی در ایران بازتاب پیدا کرده؟ و مهم‌تر از همه، این گرایش‌های پنهان و آشکار چه پیامدهایی برای فهم ما از ذهن، جامعه و امکان تحول دارند؟ در این نشست، به گفتگویی جمعی درباره گرایش‌های پیدا و پنهان چپ و راست در روان‌شناسی ایران خواهیم پرداخت.» https://t.me/+I7AwlywUgINkY2Nk

🔺اثری که از مونالیزا پیشی گرفت 🔸نقاشی رنگ روغن لِنگ جون در سال ۲۰۰۴، از نظر بسیاری از کارشناسان، «نقاشی‌ای که از مونالیزا پیشی گرفت» و یکی از فراواقع‌گراترین آثار خلق‌شده تا به امروز به شمار می‌رود. @khabarfarda_ir

او با مرگ بازی میکند و با نگران کردن اطرافیان خود، حضور دائمی آنان را برای خود تضمین می کند. و توجهی بی حد و حصر را دریافت میکند. بدون اینکه متعهد به مطالبه باشد. در این مواقع روانکاو، بیمار را همراهی میکند تا تحملِ غیرقابل‌تحمل و گفتنِ ناگفتنی‌ها را آغاز کند. "مقاله گمشده در کلمات از ام فارل، 2012، ص 118"

فرد مبتلا به اختلال خوردن، خود را از ابژه‌ای که در فضای "دیگری" قرار دارد جدا میکند، در حالی که بی‌وقفه دیگری را با نگرانی فرا می‌خواند. و این کشمکش در خوردن مشاهده میشود. علاوه بر این، اینطور نیست که او چیزی نمی خورد. با توجه به بیان لاکان، "او هیچ را می خورد"، که توسط خوردنِ هیچ، تغذیه و پر می شود.

«لجاجت مطلق» فرد بی اشتها، خود را به عنوان یک چالش حاکمیتی خطاب به دیگری نشان می دهد که سوژه می خواهد نشان دهد که به او وابسته نیست. گفتن آرام "من گرسنه نیستم" سیلی است به صورت دیگری.

وقتی کلمات شکست میخورند، بدن ها صحبت میکنند.