مجله تحلیلی دقیقه

☑️ ۶ درس از تجربه پرداخت‌های نقدی و اصلاح یارانه‌ میلیارد دلاری انرژی در ایران اقتصاد ایران، علی‌رغم جنگ و تحولات عمیق سیاسی، یک بار دیگر در صدر موضوعات روز قرار گرفته و افکار عمومی را به خود مشغول کرده‎‌ است. در هر رسانه‌ای که سرک بکشی، یکی از موضوعات داغ قیمت بنزین است. مردمی که در دهه‌های گذشته چند بار تجربه مواجهه با تغییرات عظیم در بازار انرژی و پیامدهای آن را دارند، امروز نیز با نگرانی اخبار بنزین را دنبال می‌کنند. آن‌ها تجربیات گذشته را با یکدیگر مقایسه می‌کنند و با مرور دوباره آن‌ سیاست‌ها در ذهن خود به این می‌اندیشند که در هر نوبت حال و روزشان چگونه بود. 🏁 آیا در تجربیات اصلاح بازار انرژی در گذشته نکاتی وجود دارد که با تحلیل داده‌های به جا مانده از آن، بتوان درس‌هایی برای امروز گرفت؟ جایگزینی یارانه‌‌های انرژی با پرداخت‌های نقدی در سال ۱۳۸۹ یکی از بزرگ‌ترین اصلاحات اقتصادی تاریخ معاصر ایران بود که از آن زمان تاکنون پژوهش‌های گسترده‌ای برای بررسی ابعاد گوناگون آن در دنیا انجام شده است.

این مقاله با بررسی تعدادی از مهم‌ترین پژوهش‌های انجام شده درباره سیاست هدفمندی یارانه‌ها، آثار آن بر وضعیت رفاهی خانوارهای ایرانی را مورد بررسی قرار می‌دهد. یافته‌های این پژوهش‌ها نشان می‌دهد که سیاست پرداخت نقدی در کوتاه‌مدت موفق شد فقر و نابرابری را به‌صورت چشمگیری کاهش دهد، بدون آنکه شواهدی از کاهش عرضه نیروی کار در کشور پیدا شود. موفقیتی که البته پایدار نماند، چرا که کاهش ارزش واقعی پرداخت‌های نقدی در اثر تورم، همراه با فشارهای اقتصادی ناشی از تحریم‌ها، به‌تدریج دستاوردهای اولیه آن را فرسوده کرد. هزینه‌های اصلی این تعدیل اقتصادی بیش از همه بر دوش مصرف‌کنندگان اصلی کشور یعنی طبقه متوسط افتاد و با کاهش هزینه‌های سلامت، آموزش و سایر مخارج، آثار بلندمدت خود را بر زندگی آن‌ها نشان داد.

این امر یک سوال مهم را پیش روی سیاست‌گذاران امروز قرار می‌دهد: آیا می‌توان راهی برای اصلاحات اقتصادی در ایران پیدا کرد که علاوه بر کاهش فقر و نابرابری، به ارتقای کیفیت زندگی طبقه متوسط نیز منجر شود – طبقه متوسطی که امروز بیشتر از گذشته زخم‌خورده و آسیب‌دیده است – و مهم‌تر از همه، بتوان از دستاوردهای آن محافظت کرد؟ این مقاله با مرور بزرگ‌ترین تجربه ایران و مقایسه‌ای کوتاه با تجربه سهمگین اندونزی، شش درس مهم درباره طراحی، اجرای سیاسی و الزامات کلان‌اقتصادی اصلاح یارانه‌ها ارائه می‌کند:

۱. پرداخت‌های نقدی قابل توجه بودند ۲. افسانه‌ی «دریافت‌کننده‌ی تنبل» فرو ریخت ۳. نابرابری در کوتاه مدت بشدت کاهش یافت ۴. یارانه‌های سوخت واقعاً به نفع چه کسانی است ۵. بزرگ‌ترین ضربه اقتصادی به طبقه متوسط وارد شد، نه فقرا ۶. بزرگ‌ترین دستاوردها با یک دشمن آشنا از بین رفتند: تورم

📱 متن کامل مقاله سعید آیین‌فرد را در وبسایت مجله دقیقه مطالعه کنید: ☝ d-mag.ir/p24858 ⚡️️️️ حمایت | تماس @dmag_ir

💡 «بازخوانی تحولات جنگ» نوشته علیرضا کدیور، محمدجواد شاکر آرانی و صابر خانی در مجله دقیقه، برنده رتبه دوم «گزارش‌های پیگیرانه» در بخش ویژه روزنامه‌نگاری تحقیقی و پیگیرانه جایزه روزنامه‌نگاری چراغ حقیقت شد. متن کامل این مقاله را در وبسایت مجله مطالعه کنید: ☝ d-mag.ir/p17311 ⚡️ حمایت | تماس @dmag_ir

🔴 تاب‌آوری تحت فشار: آمار اشتغال زیر سایه جنگ ▪️مطابق آخرین اطلاعات مرکز آمار، جمعیت شاغلان بالای ۱۵ سال ایران، ۲۴.۶۷ میلیون نفر در بهار ۱۴۰۵ نفر برآورد شده است. این در حالی است که آمار شاغلان ایران از دو سال گذشته به این سو، چند بار از ۲۵ میلیون نفر نیز بیشتر گزارش شده است. ▪️داده‌های در دسترس نشان می‌دهد بازار کار ایران پس از جنگ و شوک‌های ۱۴۰۴، مسیر متفاوتی را طی کرده و وضعیت اشتغال در آن به صورت ملموسی تحت تاثیر قرار گرفته است. ▫️ آمار اشتغال ایران در زمستان ۱۴۰۴ علی رغم تمامی فجایعی که در آن زمان رخ داد نه تنها از آمار اشتغال زمستان ۱۴۰۳ کمتر نیست بلکه ۵۸ هزار نفر از آن برآورد شده است. به بیان دیگر، ممکن است بازار کار ایران سطحی از ترمیم را در نیمه دوم سال ۱۴۰۴ نیز تجربه کرده باشد. برای آزمون میزان تاب‌آوری بازار کار ایران در سال ۱۴۰۵ نیز بهترین معیار، آمار اشتغال فصل زمستان خواهد بود. باید روند تغییرات اشتغال در فصل‌های آینده با دقت دنبال شود. 🔺متن کامل تحلیل علیرضا کدیور درباره بازار کار ایران در بهار ۱۴۰۵ را در لینک زیر مطالعه کنید: 👆 d-mag.ir/p24782 @ghalamro_refah @dmag_ir

🔴️️ تغییرات بی‌سابقه در آمار و زاد و ولد ‌ آمار زاد و ولد در ایران از سال ۱۴۰۳ به بعد به کمتر از ۱ میلیون تولد در سال کاهش یافته و به تعدادی بی‌سابقه از دهه ۴۰ شمسی تاکنون رسیده است. این در حالی‌ست که جمعیت ایران از ۲۵ میلیون نفر در میانه دهه ۴۰ به بیش از ۹۰ میلیون نفر در سال ۱۴۰۳ رسیده است. ‌ آمار تولد فرزند در ایران در نیمه دوم دهه ۴۰ و دهه ۵۰ صعودی است، اما در نخستین سال پس از انقلاب جهشی بی‌سابقه را تجربه می‌کند و به بیش از ۲ میلیون تولد در انتهای دهه ۵۰ و نیمه نخست دهه ۶۰ می‌رسد. پس از آن، آمار تولد کاهش می‌یابد تا در نیمه دهه ۷۰ به حدود ۱ میلیون ۱۰۰ هزار نفر می‌رسد و از انتهای دهه ۷۰ تا میانه دهه ۹۰ دوباره روندی صعودی در پیش می‌گیرد و به بیش از ۱ میلیون ۵۰۰ هزار نفر در سال ۱۳۹۴ و پس از آن دوباره روندی نزولی در پیش می‌گیرد تا اینکه در سال ۱۴۰۳ برای نخستین بار در شصت سال گذشته به به کمتر از ۱ میلیون تولد در سال می‌رسد. کشورهای جهان روندهای متفاوتی را در آمار زاد و ولد خود تجربه می‌کنند. به عنوان نمونه آمار زاد و ولد زاد و ولد اروپا در هفتاد سال گذشته نصف شده و از ۱۲ میلیون نوزاد در سال به ۶ میلیون رسیده، در حالیکه آمار ولادت در همین بازه زمانی در آفریقا از ۱۰ میلیون نوزاد در سال به بیش از ۴۵ میلیون نفر در سال افزایش یافته و ۴.۵ برابر شده، آمریکای جنوبی در ۴۰ سال گذشته روندی نزولی و آمریکای شمالی کم‌و‌بیش روندی با ثبات حول ۸ میلوین تولد در سال را تجربه می‌کند. در آسیا رفتار کشورها متنوع‌تر است. به عنوان نمونه، در عراق، عمان، قطر، عربستان، بحرین، یمن، امارات، افغانستان، پاکستان، ازبکستان، ترکمنستان، تاجیکستان آمار زاد و ولد در اکثر زمان‌ها صعودی بوده، در حالیکه که در ایران، ترکیه، ارمنستان، تایلند، کره جنوبی، ژاپن مشخصا در یک دهه گذشته روندی نزولی مشاهده می‌شود. تغییرات زاد و ولد در جمعیت فلسطین و اسرائیل نیز در دهه‌های اخیر اکیدا صعودی است. به نظر شما تفاوت اساسی در روندهای عمده آمار زاد و ولد بین این کشورها را چگونه می‌توان توضیح داد؟

🔴 اگر این روزها در تهران افت انرژی، خشکی شدید چشم و سردرد داشتید، بی‌دلیل نبوده. از عصر دوشنبه ۲۹ تیر ۱۴۰۵، شاخص آلودگی هوای تهران، طبق داده‌های شرکت کنترل کیفیت هوای شهرداری، از «ناسالم برای گروه‌های حساس» و «ناسالم» و «بسیار ناسالم» گذشت و به محدوده‌ی «خطرناک» رسید. قاعده روشن است: وقتی شاخص از ۳۰۰ بگذرد باید وضعیت اضطراری اعلام شود. در چنین شرایطی بیرون بودن برای بسیاری از مردم می‌تواند خطر جانی داشته باشد، و اگر شاخص در این محدوده بماند باید برای تخلیه‌ی شهر اقدام شود. تهران پیش‌تر با آلودگی‌های به‌مراتب کمتر، حتی در محدوده‌ی «ناسالم برای گروه‌های حساس»، تعطیل شده است. این‌بار اما نه هشدار مؤثری از سوی شهرداری، استانداری و دولت منتشر شد، نه حرفی از تعطیلی به میان آمد. عامل اصلی، افزایش ذرات معلق PM۱۰ (با قطر زیر ۱۰ میکرومتر) بود که خودش سطحی از ریزگرد شناخته می‌شود؛ در همین زمان PM۲.۵ و تا حدی ازن نیز در وضعیت آلوده قرار داشتند. این پدیده با آلودگی‌های آشنای پاییز و زمستان تفاوت دارد؛ ازن معمولاً در فصل گرم افزایش می‌یابد. در سال‌های اخیر چند بار دیگر هم ذرات معلق در بهار یا تابستان یک‌باره به‌شدت بالا رفته و به محدوده‌ی خطرناک رسیده‌اند. همچنین زابل و زاهدان هر سال هوای خطرناک را تجربه می‌کنند. گچساران و اهواز هم در همین جدول ایستگاه‌های بالای ۲۰۰ حضور دارند. در ساعت‌های منتهی به این آلودگی، آلاینده‌ی اصلی در بیشتر نقاط کشور O۳ یا PM۱۰ بوده است. الگوی جغرافیایی مشخصی از حرکت ریزگرد دیده نمی‌شود، اما به نظر می‌رسد در برخی ایستگاه‌ها عوامل ایستایی مانند نزدیکی به صنایع نفتی و نیروگاهی با افزایش شدید این دو آلاینده بی‌ارتباط نباشد. بروز چنین سطحی از آلودگی ممکن است در آینده در شهرهای مختلف تکرار شود، اتفاقی که حتماً نیازمند هشدار پیشینی و آگاهی‌رسانی به شهروندان است. ــــــ حمایت از مجله دقیقه: 💫 d-mag.ir/donate

😎 آمار روزانه شهدا در جنگ آمریکا و اسرائیل علیه ایران جنگ و تجاوز دوباره آغاز شده و آمریکا صدمه به زیست‌جمعی ایرانیان را از سر گرفته است. ما در مجله دقیقه تاکنون موفق شده‌ایم با گردآوری داده‌های مربوط به بیش از ۹۰٪ شهدا، نمودار روزانه آمار شهدا را به صورت تقریبی ترسیم کنیم. این نمودار به صورت کلی نشان‌دهنده شدت حملات امریکا و اسرائیل به ایران است. اگرچه این تعداد هنوز به اندازه روزهای قبل از آتش‌بس اسلام‌آباد در ۱۸ فروردین ۱۴۰۵ نیست، اما با حملات امریکا در یک هفته اخیر به صورت چشمگیری افزایش یافته و به بیش از ۱۰ شهید در برخی روزها رسیده است. از آن‌جایی‌که تعداد کشته‌های جنگ هنوز فاصله زیادی با اسفند و فروردین دارد، شاید بتوان گفت توافق در عمل هنوز به طور کامل از بین نرفته است؛ اما خساراتی که به زیرساخت‌های شهری به ویژه در استان‌های جنوبی ایران وارد می‌شود، اگر بیشتر از آن نباشد احتمالا کمتر نیست. برای تحلیل دقیق‌تر حجم خسارت واردشده، به داده‌های بیشتری نیاز است. آمار روزانه شهدای ایران در جنگ با آمریکا و اسرائیل بخشی از مقاله‌ای خواهد بود که اکنون در مرحله گردآوری داده قرار دارد و در آینده در دقیقه منتشر می‌شود. ✅ این داده‌ها با جستجو در خبرگزاری‌های رسمی، شبکه‌های اجتماعی و تصاویر مراسم تشییع و تدفین شهدا جمع‌آوری می‌شود. #مجله_دقیقه

🏁 تعمیر یا تخریب؟ بررسی و نقد لایحۀ ایجاد نظام جدید تأمین اجتماعی آیا لایحه ایجاد «نظام جدید تأمین اجتماعی» بحران صندوق‌های بازنشستگی را حل می‌کند یا بحران‌های تازه می‌آفریند؟ فرشید یزدانی و وحید میره‌بیگی پژوهشگران رفاه و تامین اجتماعی در این مقاله با نگاهی انتقادی به لایحه پیشنهادی دولت، از پیامدهای احتمالی آن بر حقوق بیمه‌شدگان، استقلال سازمان تأمین اجتماعی، منابع درمانی و ساختار حکمرانی صندوق‌ها می‌گویند. نویسندگان مقاله استدلال می‌کنند که اصلاحات بزرگ در یکی از مهم‌ترین نهادهای رفاهی کشور، بدون مطالعات پشتیبان و گفت‌وگوی کارشناسی، می‌تواند به «جراحی» پرهزینه‌ای تبدیل شود که بیش از آنکه درمان کند، آسیب وارد کند. 📎 متن کامل این مقاله را در وبسایت مجله دقیقه مطالعه کنید: ☝ d-mag.ir/p24573 @dmag_ir

☑️ وقتی بلیت رایگان، شهر را به مسئله تبدیل می‌کند نشست هم‌فکری درباره حمل‌و‌نقل عمومی رایگان هفته گذشته برگزار شد. روایت متفاوت مهدی نانکلی پژوهشگر پایداری شهری از این جلسه را در وبسایت مجله دقیقه مطالعه کنید: ☝ d-mag.ir/p24426 📱 برای برگزاری نشست‌های بعدی از ما حمایت کنید: ⭐ d-mag.ir/donate @dmag_ir

🔥 یک سال پس از آغاز جنگ یک سال از آغاز تجاوز آشکار اسرائیل به کشور و مقاومت مردم گذشت. در بامداد روز جمعه ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ اسرائیل دست به ترور گسترده فرماندهان نظامی و دانشمندان هسته ایران زد و جنگ آغاز شد؛ جنایتی که هنوز سایه سنگین آن از سر مردم ایران و جهان کوتاه نشده است. مجله دقیقه در سال گذشته با گردآوری داده‌های جنگ ۱۲ روزه آن را در مقاله‌‌ای با عنوان «آتش در خانه» بازخوانی و مستند کرد و ادعاهایی مانند عدم کشتار غیرنظامیان را با گردآوری اطلاعات تمامی شهدا زیر سوال برد. این مقاله را در لینک زیر در مجله دقیقه مطالعه کنید: ☝ d-mag.ir/p21461 ما در تدارک مقاله مشابهی درباره جنگ ۴۰ روزه‌ آمریکا و اسرائیل علیه ایران هستیم. اما تعداد شهدا و مخصوصا حجم خسارت‌های کالبدی و زیرساختی در این جنگ به مراتب بیشتر از جنگ ۱۲ روزه است و گردآوری داده‌های آن به انرژی و وقت بیشتری نیاز دارد. 📱 اگر به حمایت از تهیه این مقاله علاقه‌مندید به لینک زیر مراجعه کنید: 📱 d-mag.ir/donate @dmag_ir

👥 نشست همفکری درباره حمل‌و‌نقل عمومی رایگان در نشست همفکری درباره حمل‌ونقل عمومی رایگان، با حضور کارشناسان و علاقه‌مندانِ مسائل شهری از جنبه‌های گوناگون به ایده حمل‌و‌نقل عمومی رایگان و چگونگی جابجایی‌ و حضورمان در شهر می‌پردازیم و درباره آن با یکدیگر گفتگو می‌کنیم. 🎺 دیدگاه‌های مدیران کلانشهرهای ایران درباره حمل‌ونقل همگانی 🎙 شهاب‌الدین کرمانشاهی | پژوهشگر حمل‌ونقل شهری؛ عضو هیئت علمی دانشکده شهرسازی دانشگاه تهران 🎺 بلیت رایگان برای حمل‌ونقل عمومی در تهران؛ تصمیم احساسی یا گزینه امکان‌پذیر و موثر؟ 🎙 بهروز شیخ‌رودی | تحلیلگر اقتصاد شهری؛ معاون سابق محاسبات و پایش عملکرد شورای شهر تهران 🎺 فضای عمومی در حرکت؛ بازاندیشی در شیوه‌های جابه‌جایی‌ ما در شهر 🎙 محمد نظرپور | پژوهشگر مطالعات شهری و جابه‌جایی شهری آزمایشگاه حمل‌ونقل دانشگاه تهران 🎺 تجارب بین‌المللی رایگان‌سازیِ حمل‌و‌نقلِ همگانی 🎙 زهرا صفرلو | پژوهشگر حمل‌و‌نقل شهری، دانش‌آموخته مدیریت شهری دانشگاه تهران تاریخ و زمان: چهارشنبه ۲۰ خرداد ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۳۰ تا ۱۹:۳۰ نشانی: خیابان شریعتی، بالاتر از مطهری، نبش کوچه کلاته، شهر کتاب مرکزی تهران 🔗 ثبت نام: ☝ d-mag.ir/p24315 برگزارکنندگان: مجله تحلیلی دقیقه | ازمایشگاه حمل‌ونقل فعال دانشگاه تهران | شهر کتاب مرکزی تهران @dmag_ir @TehranActiveMobility @bookcity_central

🔥 ضرورت بازسازی رفاهی کشور در دوران جنگ و پساجنگ؛ 📱 پیشنهاد ادغام و تقویت سازمان‌های حمایتی در ایران اعتراضات دی ۱۴۰۴ تنها ۶ ماه پس از جنگ ۱۲ روزه آغاز شد و به خشونتی هولناک و بی‌سابقه در تاریخ معاصر ایران انجامید. در جنگ ۱۲ روزه نیز مردم از تجاوز خارجی استقبال نکردند و نوعی همبستگی بین بخش‌هایی از جامعه به وجود آمد. اما تنها ۶ ماه کافی بود تا ایران به جای کشوری که در حال تلاش برای مقابله چندلایه با دشمن خارجی، به کشوری دستخوش گسست‌های اجتماعی، شورش و اعتراضات داخلی بدل شود. فارغ از عقبه شکاف‌های سیاسی، کشورها در چنین شرایطی چه می‌کنند تا درگیر بحران‌های داخلی نشوند؟ آیا می‌توان به همبستگی به‌وجود آمده در جنگ اخیر دل خوش داشت و در آینده نیز روی آن حساب کرد؟ کشورهایی که در وضعیت جنگی قرار می‌گیرند چگونه انسجام اجتماعی خود را حفظ می‌کنند؟ تجربه جهانی در این مورد چه می‌گوید؟ از دل آشوب جنگ معمولا چه نظم‌های تازه‌ای برخاسته‌ است؟ بازخوانی تجربه جنگ بین‌الملل اول و دوم نشان می‌دهد که تاسیس نهادهای رفاهی و گسترش خدمات اجتماعی دولت مهم‌ترین اقدامی است که تعداد قابل توجهی از کشورها برای حفظ ساختار اجتماعی خود اتخاذ کرده‌اند. متن پیش رو پس از مرور فلسفه نظام‌های رفاه و تامین اجتماعی، دو مقاله درباره روی آوردن دولت‌ها به بازسازی رفاه اجتماعی خود در زمان جنگ‌ و آثار جنگ اخیر در بازار کار ایران، پیشنهاد می‌کند تا در خلال یک گفتگوی جمعی با هدف افزایش کارایی و اثربخشی حمایت‌های اجتماعی، درباره ادغام سازمان‌های حمایتی متعدد با یکدیگر تصمیم‌گیری شود. اهمیت این پیشنهاد پس از انتشار «لایحه ایجاد نظام جدید تأمین اجتماعی» در وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی بیش از پیش نیز مشخص می‌شود. اگرچه پیشنهادی که در این متن مطرح شده، بر خلاف لایحه که بر لایه بیمه‌ای متمرکز شده، بر لایه حمایتی استوار است اما هر دو به تغییر نظام رفاهی در زمان جنگ اشاره می‌کنند. در شرایط جنگی، ضرورت ایجاد بازسازی و تقویت نظام رفاهی به اوج می‌رسد. آنچه اهمیت دارد این است که این ضرورت را به مسیر درست هدایت کنیم. 📱 مقاله وحید میره‌بیگی درباره بازسازی نظام رفاهی در کشور را در وبسایت مجله دقیقه مطالعه کنید: ☝ d-mag.ir/p24265 📮 حمایت مالی @dmag_ir

🔴 روایت مقاومت و آزادسازی خرمشهر با نگاهی به آمار شهدا سوم خرداد سالگرد یکی از مهم‌ترین اتفاقات تاریخ معاصر ایران است. در ساعات میانی سوم خرداد ۱۳۶۱، خرمشهر پس از ۱۹ ماه اشغال از ارتش بعث عراق بازپس گرفته شد تا به نمادی ماندگار در تاریخ ایران بدل شود. خرمشهر، در طول جنگ، تنها منطقه‌‌ای نبود که به تصرف ارتش صدام درآمد یا در برابر تجاوز آن مقاومت کرد، با این حال آنچه به مهم‌ترین نماد پیروزی ایران در جنگ هشت‌ساله بدل شد، خرمشهر بود. در این مقاله ماجرای دو برهه خونین خرمشهر یعنی دوره مقاومت و آزادسازی را با نگاهی به آمار شهدا روایت می‌کنیم و به این پرسش پاسخ می‌دهیم: 📍چرا خرمشهر نماد شد؟ متن کامل مقاله محمدجواد شاکر آرانی، علیرضا کدیور و صابر خانی درباره یکی از بزرگ‌ترین نمادهای مقاومت در تاریخ معاصر ایران را در وبسایت مجله دقیقه مطالعه کنید: d-mag.ir/p15576 📮 حمایت مالی 📭 مجله دقیقه در بله @dmag_ir

🕹 این روزها بسیاری از مردم نسبت به سیاست «اینترنت پرو» معترضند و از این که دسترسی همگانی به اینترنت بین‌الملل قطع شده ابراز خشم می‌کنند. اما در این میانه، گفتگو درباره سیاستی دیگری - کاملا در نقطه مقابل آن در تهران - در جریان است: 🚃 حمل و نقل عمومی رایگان مهدی نانکلی، پژوهشگر پایداری و دانش‌آموخته معماری و انرژی در مقاله زیر با بررسی داده‌های بودجه در شهرداری تهران و نگاهی به تجربه حمل و نقل عمومی رایگان در دیگر شهرهای جهان استمرار این سیاست را تحلیل کرده است. 📝 متن کامل این تحلیل را در وبسایت مجله دقیقه مطالعه کنید: ⚡️ وقتی دروازه‌های حضور در شهر به روی همه باز می‌شود؛ تحلیلی درباره سیاست حمل و نقل عمومی رایگان در تهران 📮 حمایت مالی @dmag_ir

دیدار در بهار جنگ‌زده سال جدید، اتفاقات جدید، ایده‌های جدید، دوستی‌های جدید تجدید دیدار همراهان مجله دقیقه در شهر کتاب مرکزی تهران، چهارشنبه ۱۶ اردیبهشت ۱۴۰۵ ساعت ۱۷:۰۰ تا ۱۹:۳۰ در این رویداد قرار است صرفا یکدیگر را ببینیم و حال یکدیگر را جویا شویم. ما در مجله دقیقه مدتی بود که عادت کرده‌ بودیم دوستان قدیم و جدیدِ زیادی را هر سال اسفند ماه در اختتامیه جایزه دقیقه ببینیم و دوباره با هم - هر چند کوتاه - هم‌صحبت شویم و بعد از آن به استقبال نوروز برویم. اما این بار جنگ و تجاوز این رشته را پاره کرد و این امکان سلب شد. ولی ما هم تسلیم‌‌بشو نیستیم. می‌خواهیم قضای دیدارهای از دست‌رفته را به جا بیاوریم و سالمان را با دیدارِ دوباره یکدیگر شروع کنیم. ایده‌های زیادی در سر داریم که فعلا مهم‌ترین پیش‌نیازشان این است که یکدیگر را ببینیم و درباره‌شان گپ بزنیم. در این رویداد سخنرانی و گفتگوی جمعی نداریم. در شهر کتاب مرکزی حاضر می‌شویم و از احوال و افکار یکدیگر باخبر می‌شویم. شما می‌توانید با هر انگیزه‌ای که دارید در این رویداد شرکت کنید. مثلا اگر ایده‌ای در دست دارید یا داده‌ای برای تحلیل دارید و می‌خواهید درباره‌اش با دیگران صحبت کنید یا دنبال همکار می‌گردید، ممکن است آن‌جا بتوانید کسانی را پیدا کنید. با توجه به ظرفیت محدود فضا و جهت جلوگیری از ایجاد ازدحام و مزاحمت، اگر می‌خواهید در این رویداد شرکت کنید لطفا از طریق لینک زیر ثبت نام کنید: d-mag.ir/bahar05 نشانی: خ شریعتی - بالاتر از مطهری - نبش كوچه کلاته به امید دیدار 🌱 @dmag_ir

ادامه 👇 فارغ از سیگنال عدم تغییر به جامعه و نادیده گرفتن تقاضای اجتماعی برای تغییر که از این بند دریافت می‌‌شود، آنچه شاید این غیبت را به صورت ساختاریافته‌تری نمایان می‌کند رابطه‌ای است که به ویژه در شرایط کنونی بین انباشت سرمایه ثابت و رشد در آن ترسیم شده است. رابطه‌ای که تا حدی یادآور نوع نگاه دونالد ترامپ به مسائل مثلا هنگام استفاده از اهرم تعرفه است؛ به گونه‌ای که انگار هیچ در‌هم‌تنیدگی قابل توجهی بین اقتصاد و ساحت‌های دیگری مثل جامعه، سیاست، روابط بین‌الملل، جغرافیا، ارتباطات و رسانه و … وجود ندارد. روابط تجاری کشورها تنها با تغییر تعرفه دستخوش تغییر نمی‌شوند. عوامل متعدد و نه‌چندان خوش‌رفتاری مثل اراده کشورها در این میانه تحت تاثیر قرار می‌گیرند و فعال می‌شوند. مشابه همین رویه را می‌توان هنگام مواجهه ایشان با مسئله مهاجرت نیز مشاهده کرد که در آن مجموعه گسترده‌ای از عوامل موثر و پیچیدگی‌های مرتبط با آن به کلی نادیده گرفته می‌شود تا سیاست‌هایی مثل اخراج و حذف وضع شود. استفاده از مجازات اعدام برای حل مسأله نیز در بسیاری از موارد کارکردی از همین جنس دارد. ‌ به نظر می‌رسد در مورد رابطه بین سرمایه و رشد نیز نوعی ساده‌سازی بیش از اندازه – کم‌وبیش مشابه موارد یادشده – اتفاق افتاده است. قرار است برای حل چه مسائلی سرمایه‌گذاری شود تا رشد محقق شود؟ آیا هر سرمایه‌گذاری به رشد فراگیر منجر می‌شود؟ آیا قرار است اول سرمایه ثابت تشکیل شود بعدا عدالت محقق شود؟ آیا معنای تقدم عدالت بر رشد این است که حکومت – خودش به تنهایی – عدالت را هر گونه که صلاح بداند تامین کند و جامعه مشارکتی در فرایند تبدیل سرمایه به رشد نداشته باشد؟ به عنوان نمونه، در ارتباط با موضوع اینترنت، بسیاری از نهادهای صنفی مانند اتاق بازرگانی، صنایع، معادن و کشاورزی ایران، انجمن صنفی روزنامه‌نگاران استان تهران، کانون وکلای دادگستری اصفهان، کانون وکلای دادگستری سمنان، انجمن صنفی طراحان گرافیک ایران، سازمان نظام پرستاری جمهوری اسلامی ایران، شورای صنفی دانشجویان و مجمع انجمن‌های علمی دانشگاه صنعتی شریف، انجمن تجارت الکترونیک و … که قاعدتا در بسیاری موارد بازتاب‌دهنده صدای گروه‌های اجتماعی را منعکس می‌کنند درباره پیامدهای خطرناک قطع اینترنت هشدار داده‌اند و با اشکال گوناگون اینترنت طبقاتی مخالفت کرده‌اند[۳]. این تنها مربوط به گروه‌هایی است که به واسطه فعالیت حرفه‌ای‌شان تا اندازه‌ای متشکل شده‌اند و از ‌صدایی حداقلی برخوردارند. مردمی که شهر و دیارشان مورد تعرض دشمن گرفته و در دو ماه گذشته شاید می‌خواستند دشنامی به متجاوزین بدهند اما دستشان به خاطر قطعی اینترنت کوتاه بوده، حتی همین اندک‌صدا را برای مطالبه حقوق خود نیز ندارند. آیا اصولا واقعیت‌های اجتماعی موضوعیتی در این چهارچوب تحلیلی دارد؟ به عنوان نمونه، آیا می‌توان دسترسی به کالای همگانیِ اینترنت که در اختیار داشتن آن مثل آب و برق، به یک قرارداد اجتماعی گسترده و فراگیر تبدیل شده و زندگی و کسب‌وکار بسیاری از مردم به آن وابسته شده را با وعده رشد اقتصادی بر هم زد و حق دسترسی همگانی به آن را به یک امتیاز بدل کرد؟ رشدی که در این چهارچوب بر پایه انباشتِ سرمایه ثابت وعده داده می‌شود بیش از هر چیز مبتنی بر کنترل تنگه هرمز و درآمدزایی با مدیریت مستمر آن در آینده است که البته هنوز نمی‌دانیم در واقعیت چقدر می‌تواند نقد شود. اگر فرض کنیم این ایده قابل تحقق باشد، باز این سوال مطرح می‌شود که این شیوه چرا پیش از این به توسعه به معنای دقیق کلمه – چنانچه در ابتدای متن اشاره شد – نرسیده است؟ آیا تا پیش از این جنگ، همه چیز سرجایش بوده و تنها مشکل این بوده که ظرفیت تامین سرمایه تنگه هرمز فعال نبوده است؟ ترسیم چهارچوبی که حکومت گرفتار جنگ را از جامعه بی‌نیاز کند چقدر در واقعیت می‌تواند اثرگذار باشد؟ بیشترین منافع این رویکرد متوجه کیست؟ اگر مهم‌ترین نقد داخلی به دولت ترامپ این است که بر خلاف خواست عمومی مردم آمریکا و برخلاف منافع این کشور وارد جنگ با ایران شده، حکومت ایران نیز – حداقل – نباید مشابه دشمن متجاوز و هنجارشکن خود، خواست عمومی مردمش را نادیده بگیرد. هزینه جنگ را همه مردم می‌دهند. همانطور که اگر شکستی در کار باشد متوجه همه می‌شود و تر و خشک با هم می‌سوزند، اگر پیروزی در کار باشد نیز باید متعلق به همه باشد. وقتی دشمنی وجود دارد که تمامیت و تمدن ما را هدف قرار داده چرا ما با تمام ظرفیت خود در برابر آن نایستیم؟ اگر این فرصت را برای بازآرایی و احیای نیروهای اجتماعی برای مقاومت در برابر تجاوز دشمن از دست بدهیم آیا در آینده فرصت دیگری مشابه آن برای ترمیمش پیدا خواهیم کرد؟ برای دسترسی به پانویس و ارجاعات به وبسایت مجله دقیقه در لینک زیر مراجعه کنید: d-mag.ir/p24081 مجله دقیقه در بله: ble.ir/dmag_ir @dmag_ir