massive mess

مامانم بهم گفت کوله آماده کنم. برادرم داره وسایلش رو جمع می‌کنه. خواهر کوچیکه‌ام پاوربانک رو به شارژ می‌زنه و می‌پرسه خروسی و پرنده‌های دیگه رو چجوری با خودمون ببریم. من نشستم گوشه اتاق. به دیوار تکیه دادم. دور و برم اثاث ریخته. با خودم فکر می‌کنم هنوز نتونستم باور کنم. سینه‌ام انگار خالیه. نفس کشیدن سخت و سنگینه. چشم‌هام پر شدن و صدای کوبیدن قلبم رو می‌شنوم. حرف فیا توی پست آخرش یادم میاد. تولد توی این حکومت، جداً رقم زدنِ پایانه‌.