الذکری

💔 روزگار مروّت و جوانمردی سپری شد... اعمش رحمه‌الله می‌گوید:🔻 «من روزگاری را درک کردم که مردمانی در آن می‌زیستند که گاه یک یا دو ماه، برادر خود — یار صمیمی و همدم جان خویش — را نمی‌دیدند. و چون دیداری میانشان رخ می‌داد، تنها با چند کلام ساده از حال یکدیگر می‌پرسیدند: چگونه‌ای؟ احوالت چطور است؟ اما اگر همان برادر، نیازمند می‌شد و حتی نیمی از دارایی‌شان را طلب می‌کرد، بی‌درنگ و بدون درنگ آن را به او می‌بخشیدند. سپس روزگار مردمانی دیگر را دیدم؛ مردمانی که اگر تنها یک روز دوست خویش را نمی‌دیدند، از ریزترین جزئیات زندگی‌اش جویا می‌شدند؛ حتی از حال مرغی که در خانه‌اش بود می‌پرسیدند! اما آنگاه که پای یاری و بخشش به میان می‌آمد، اگر از آنان کوچک‌ترین چیزی درخواست می‌شد — حتی به اندازه دانه‌ای جو — دریغ می‌کردند و دست رد می‌زدند.» 🔹 برادریِ دیروز: دیدارها شاید اندک بود و سخن‌ها کوتاه؛ اما هنگام نیاز، دل‌ها گشاده و دست‌ها بخشنده بود. 🔸 برادریِ امروز: احوال‌پرسی‌ها فراوان است و سخنان گرم؛ اما چه بسیار که هنگام نیاز، نه دستی برای یاری دراز می‌شود و نه باری از دوش برادری برداشته می‌شود. ✨ مروّت و جوانمردی جایگاهش در دل‌هاست، نه بر سر زبان‌ها.🔚 🕰️ اگر اعمش رحمه‌الله امروز در میان ما می‌زیست و برادری‌های این زمانه را می‌دید، نمی‌دانم درباره حال ما چه می‌گفت...