الذکری

🌙 من خوبم... اما باور نکن! «من خوبم» خیلی وقت‌ها حقیقتی نیست که بر زبان می‌آوریم؛ ماسکی است که انسان بر چهره می‌زند تا آنچه در درونش می‌گذرد را از چشم جهان پنهان کند. 🎭 انسان اغلب بیش از آنچه می‌گوید، رنج می‌کشد؛ بیش از آنچه می‌خندد، گریه می‌کند، و بیشتر از آنکه بگوید «خوبم»، از خودش می‌پرسد: «تا کی می‌توانم ادامه بدهم؟» 🥀 🌃 شب، زمانی است که ماسک‌ها فرو می‌افتند. وقتی صدای جهان آرام‌تر می‌شود، صدای درون بلندتر به گوش می‌رسد. پرسش‌هایی که در طول روز، با سرگرم شدن به زندگی، از خودمان دورشان کرده‌ایم، در تاریکی شب بازمی‌گردند؛ نه برای اینکه پاسخی بدهند، بلکه برای اینکه یادمان بیندازند هنوز چیزهایی در درونمان بی‌پاسخ مانده‌اند. 🖤 🥀 بعضی دردها نامی ندارند؛ نه می‌توان آنها را با واژه‌ها توصیف کرد و نه با اشک توضیحشان داد. تنها به صورت سنگینیِ نامرئی بر روح می‌نشینند؛ و انسان، بی‌آنکه بداند برای چه می‌گرید، احساس می‌کند از همه‌چیز خسته است. ⚔️ شاید سخت‌ترین جنگ، آن جنگی نباشد که با جهان می‌کنیم؛ بلکه جنگی باشد که با خودمان داریم، آن‌گاه که هیچ‌کس شاهدش نیست. همان شب‌هایی که انسان خودش را می‌شکند و باز خودش، تکه‌های خویش را جمع می‌کند؛ چون فردا باید دوباره در میان این جهان، نقش انسانی نیرومند را ایفا کند. 💔 🫥 ما یاد گرفته‌ایم دردهایمان را پنهان کنیم، نه اینکه درمانشان کنیم. یاد گرفته‌ایم بگوییم «چیزی نیست»، در حالی که در درونمان همه‌چیز هست. پس وقتی کسی به تو می‌گوید: «من خوبم»، فقط به این کلمه باور نکن؛ گاهی آنچه انسان با صدای بلند می‌گوید، تمام آن چیزی نیست که دلش می‌گوید. 🕊️ پشتِ «من خوبم» او، شاید انسانی باشد که فقط نمی‌خواهد کسی ببیند چند بار از درون فرو ریخته و دوباره خودش، خودش را جمع کرده است. 🌙 من خوبم... اما تو باور نکن؛ شاید این جمله فقط همان دیواری باشد که روحی خسته، میان خود و جهان برپا کرده است. 🖤