یٰا مُحْیِیَ الْاَمْوٰاتْ

عشق،حق، مرده ی اوییم و بدو زنده ایم

امام صادق(علیه السلام) فرمودند : هر یک از شما برای مسافرتی چند فرسخی به دنبال راهنما می گردید در حالی که شما به راه های آسمان ناآگاه تر از راه های زمین هستید . پس برای خود راهنمایی جستجو کنید . 📚#میزان_الحکمة

از کیمیای مهر تو زر گشت روی من آری به یمن لطف شما خاک زر شود

یا عماد من لا عماد له، یا ذخر من لا ذخر له، یا سند من لا سند له، یا حرز من لا حرز له، یا غیاث من لا غیاث له، یا کریم العفو، یا حسن البلاء، یا عظیم الرجاء، یا عون الضعفاء، یا منقذ الغرقى، یا منجى الهلکى، یا محسن، یا مجمل، یا منعم، یا مفضل، انت الذى سجد لک سواد اللیل و نور النهار و ضوء القمر و شعاع الشمس و دوى الماء و حفیف الشجر، یا اللَّه، یا اللَّه، یا اللَّه، انت وحدک لا شریک لک‏. سپس می‌گویى؛ بار الها با من چنین و چنان کن، که به طور مسلم از جاى خود برنخیزى تا این‌که دعاى تو مستجاب شود، ان شاء اللَّه»

#انسان_بعد_از_دنیا_رحیمی۲۹ لاحول ولا قوة الا بالله لا ملجا منک الا الیک #تعقیبات_نماز_صبح

#انسان_بعد_از_دنیا_رحیمی۲۸ پاسخی بر ماتریالیست ها|سوال و جواب نحوه ی تکامل و حرکت در قیامت هدف عبادت لذت بردن از عبادت نیست نماز شب #عنوان_بصری

فَأَمَّا‌ الَّذِينَ‌ شَقُوا‌ فَفِي‌ النَّارِ‌ لَهُمْ‌ فِيها‌ زَفِيرٌ‌ وَ‌ شَهِيقٌ‌ (۱۰۶)‌ خالِدِينَ‌ فِيها‌ ما‌ دامَتِ‌ السَّماواتُ‌ وَ‌ الْأَرْضُ‌ إِلاَّ‌ ما‌ شاءَ‌ رَبُّكَ‌ إِنَّ‌ رَبَّكَ‌ فَعَّالٌ‌ لِما‌ يُرِيدُ‌ (۱۰۷)‌ وَ‌ أَمَّا‌ الَّذِينَ‌ سُعِدُوا‌ فَفِي‌ الْجَنَّةِ‌ خالِدِينَ‌ فِيها‌ ما‌ دامَتِ‌ السَّماواتُ‌ وَ‌ الْأَرْضُ‌ إِلاَّ‌ ما‌ شاءَ‌ رَبُّكَ‌ عَطاءً‌ غَيْرَ‌ مَجْذُوذٍ‌ (۱۰۸) امّا‌ کسانی‌ که‌ بدبخت‌ شدند،‌ در‌ آتش‌اند،‌ و‌ در‌ آن،‌ عربده‌ و‌ ناله‌هایی‌ طولانی‌ و‌ گوش‌خراش‌ خواهند‌ داشت.‌ (۱۰۶)‌ تا‌ زمان‌ پابرجایی‌ آسمان‌ها‌ و‌ زمین،‌ در‌ آن‌ خواهند‌ ماند؛‌ مگر‌ این‌که‌ پروردگارت‌ چیزی‌ (دیگر)‌ بخواهد؛‌ زیرا‌ پروردگارت‌ هر‌ کاری‌ را‌ بخواهد،‌ می‌کند.‌ (۱۰۷)‌ امّا‌ آنان‌ که‌ سعادتمند‌ شدند،‌ در‌ بهشت‌ خواهند‌ بود‌ (و)‌ تا‌ زمان‌ پابرجایی‌ آسمان‌ها‌ و‌ زمین،‌ در‌ آن‌ خواهند‌ ماند؛‌ مگر‌ این‌که‌ پروردگارت‌ چیزی‌ (دیگر)‌ بخواهد.‌ (خداوند،‌ نعمت‌هایی‌ را‌ به‌نیکی)‌ به‌ آنان‌ عطا‌ کرده‌ که‌ پایان‌ناپذیر‌ خواهد‌ بود.‌ (۱۰۸) هود‌ [۱۰۶-۱۰۸] www.firstcause.net/quran-farsi/

اسلام اکبر یعنی اسلام قلبی یعنی فنای اراده ی انسان در اراده ی خدا(مقام رضا) به آنچه که او اراده کرده راضی است رضایت یعنی خوشحالی و بهجت نسبت به آنچه خدا بر وی قضا کرده و هیچ شکایت ظاهری و باطنی ندارد (مرتبه ی عشق و انس با خدا) پسندد درد و درمان و وصل و هجران را تا در مرتبه عقل است،خود را میبیند اما هنگامی که ازین مرتبه به مرتبه عشق برسد،دیگر خودی نمیبیند حسین بن علی ع نگاه به لوح محفوظ نگاه میکند #رضا

اگر همه ی مردم سلمان و ابوذر علیهما سلام بودند،حجاب هم برای زنان واجب نمیشد دیگر کسی درب و حصار و قفل برای خانه استفاده نمیکرد همه ی اوامر شریعت،مطلوب به ذات نیستند

عمل کردن به خلاف شریعت ایرادی ندارد اگر به مرتبه ی اراده رسیده باشیم

ای که گفتی فَمَن یَمُتْ یَرَنی جان فدای کلام دلجویت کاش روزی هزار مرتبه من مُردَمی تا بدیدمی رویت

هر آنچه در این عالم اتفاق می افتد، چه حکمت آن را دریابید یا نه؛ برای خیری والاتر است. هر چند آن خیر به سادگی برایت قابل تشخیص نباشد آرزوهایت شاید سال ها طول بکشد شاید هم یک روز ولی چیزی که خواست خداوند پشتش باشد همواره راهش را به زندگی ات پیدا میکند *فتوکل علی الحی الذی لا یموت،و هوالعزیز الحکیم

🔹 این حدیث قدسی چقدر عالی توبه را توصیف می‌کند: انینُ الْمُذْنِبینَ احَبُّ الَیّ مِنْ تَسْبیحِ الْمُسَبِّحین. خدای تبارک و تعالی، این رحمت مطلقه و کامله فرمود: ناله‏ گنهکاران در نزد من محبوب‌تر است از تسبیح تسبیح‌کنندگان. 🔸بروید به درگاه خدای خودتان ناله کنید. فکر کنید تا گناهان به یادتان بیاید. به کسی نگویید؛ اقرار به گناه پیش دیگران گناه است، ولی در دل خودتان گناهانتان را در نظر بگیرید. 🔹تقصیرهای خودتان را بگویید، ناله و تضرّع کنید، طلب مغفرت و شستشو کنید. خدا شما را می‌آمرزد، روح شما را پاک و پاکیزه می‌کند، به دل شما صفا عنایت می‌کند، لطف خودش را شامل حال شما می‌کند. 🔸از آن پس حالتی در شما ایجاد می‌شود که شیرینی عبادت را در ذائقه خودتان احساس می‌کنید، گناهان و لذات گناهان در نظر شما کوچک می‌شود. دیگر رغبت نمی‌کنید که بروید فلان فیلم شهوانی را ببینید، به ناموس مردم نگاه کنید، غیبت کنید، دروغ بگویید یا به مردم تهمت بزنید؛ می‌بینید اصلًا همه رغبتتان به کارهای پاک و خوب است. 📝استاد مطهری، آزادی معنوی، ص۱۲۶

اگر همه مردم عاقل میبودند و عقل را به کار میگرفتند دنیا ویران میشد *فتدبر

جوانمردا! اعمال تو حُکم از نیّت گیرد تا تو را باعث بر عمل چیست. و نیّت تو در خور علم تو تواند بود. اگر در علم و عملِ تو همه لذات دنیوی است و از لذاتِ آخرت نام شنیده‌ای، پس هر نیت که از درون تو سر زند همه دنیا را بوَد و تو را خبر نه، اگر نماز کنی یا روزه داری یا صدقه دهی، باعث تو همه بر عادت است. عین القضات همدانی

بَدگُمان باشد همیشه زشت‌ْکار نامهٔ خود خوانَد اَنْدَر حَقّ یار

💠تاثیر موسیقی در روان آدم ✍ابن سينا در نمط نهم اشارات و تنبيهات مي نويسد: گاهي عارف به «نغمه رخم»، يعني آهنگ ملايم نياز دارد تا او را متّعظ كند. 🔹گاه مناجات يك جوان را اداره مي كند. گاه نيز يك غزل يا قصيده، كمبودهاي دروني او را ترميم مي كند؛ امّا لذت غزل هرگز در ترانه يافت نمي شود. ترانه لذتي كاذب ايجاد مي كند؛ اما غزل شهدي است كه لذت صادق را به همراه دارد و تا پايان عمر با انسان همراه است. غزلهاي حافظ و سعدي چنين است   🔹به هر حال، اگر كسي خود را با ترانه سرگرم كند، در سنين بالاتر، خود متوجه مي شود كه با ذائقه او هماهنگ نيست، در حالي كه انسان با مناجات و غزل انس ديگري دارد. غزل حافظ هميشه مي ماند و هرچه سن بالاتر برود، انسان با آن بيشتر مأنوس مي شود. همه مي دانيم كه آهنگهاي طرب انگيز خوي حيواني را در ما زنده مي كند. آهنگهايي كه فرشته مَنِشي را در آدم احيا مي كند، به انسان سبكباري مي دهد و بشر را از شهوت و غضب دور مي كند نيز مي شناسيم. به آهنگهاي مشكوك گوش نمي دهيم. 🔹خواندن غزلها و مناجاتها با صداي خوب، خصيصه ما ايرانيان است. ما ايرانيان به آواز بيش از نواختن علاقه داريم كه بسيار خوب است و بيش از آن هم نياز نيست. در فرهنگ شيعي ما، مستحب است كسي كه اذان مي گويد، «صيّت»، يعني خوش صوت باشدتا نياز قوه سامعه تأمين شود. 📚{نسيم_انديشه_دفتر_اول، صفحه 114 علامه جوادی آملی(دامت برکاته) #موسیقی

... اگر مشکلی برای مغازه اش پیش بیاید خیلی بیشتر نگران میشود تا اینکه نماز و روزه اش روح ندارد ، دغدغه های دنیاییش بیشتر است ، چه خیری در این قلب است . لذا در خلوت هایتان بنشینید و به این مسائل فکر بکنید ، ☆خلوت☆ داشته باشید ، در جامعه هیچ خبری نیست ، در بیرون هیچ خبری نیست ، هر خبری هست در درون خود شماست ، به شرط اینکه خودت را در یک ☆خلوت☆ پیدا بکنی ... برگرفته از جلسات #محبت #علامه_مروجی_سبزواری @shams_sabzevari

نامه عرفانی آیت الله سعادت پرور(پهلوانی) به یکی از یاران طریقت خود» . . تصدّقت شوم! نظر به محّبت دیرینه که با شما و دوستان هم طریق خود دارم ، لازم دانستم اموری که در سلوک الی الله به نفع سالک است ، تذکّر دهم؛ در صورت مراعات ره صد ساله ، یک ساله طی شود ان شاءالله. 1- فعل واجبات و ترک محّرمات ، پس از آن انجام مستحبات را حتّی المقدور به جای آورد و ترک مکروهات کند . از مستحّبات ، نماز شب و بیداری قبل از اذان صبح را بسیار اهمیت دهد، همچنین نماز اول وقت ، قرائت قرآن وتوسل به رسول صلّی الله علیه و آله وسلّم و اولادش علیهم السّلام را ترک نکند. 2- ملازمت استاد و عمل به گفتار ایشان ، و ذکر حالات و مقالات و مشاهداتی که پیش می آید؛ بلکه اگر خوابی هم باشد بگوید، و اظهار نظر نکردن در نظر استاد. 3- از افراط و تفریط در هر امری، احراز جوید. 4- از استماع سخن هایی که تفرقه حواس می آورد، همچنین از مراوده با اشخاص بی مبالات در گفتار و رفتار – اگر چه سالک باشد-باید احراز جست. 5- مراوده با سالکِ مراقب، بسیار خوب است، ولی اگر صاحب عقايد خاصّ باشد، نسبت به امور سلوکی، نباید جز به آنکه استادش دستور می دهد،متوجه باشد؛ زیرا ایجاد تفرقه میکند. 6- با اهل دنیاو کسانی که جز همّ خوردن و خوابیدن و به سر این و آن زدن همّی ندارند، مراوده مضِّر است مگر به قدر ضرورت. 7- سالک باید همّ خود را صرف خود کند و به خود بپردازد، عمر خود را به گفتار در عقب این آن – اگرچه غیبت نباشد –نگذارند، از سخنان بی فایده احراز جوید. 8- سکوت را شعار خود قرار دهد مگر به قدر احتیاج؛ زیرا بیشتر لغزش ها، سببش زبان است. 9- از خواهش های نفسانی حتّی المقدور و مع التشخیص احتراز جوید، در هر امری و با سرکشی نفس استخاره کند که لااقل مرجّحی برای فعلش پیدا شود. 10- داخل هر کار و عملی ، بدون تامل اگر چه مدّتی طول کشد نشود، و مشورت با استاد و دوستان سالک هم بسیار لازم است. 11- اموری که برای سالک پیش می آید، از گفتن به غیر استاد، باید احتراز کند تا زمانی که نفس او به مرحله اطمینان نرسده است. 12- از بدبینی نسبت به عبد خدا باید احتراز جست و به فکر اصلاح خود افتاد، و موشکاف در خود شد تا عیوب دیگران، در نظر نیاید. البته مساله ی امر به معروف و نهی از منکر مطلب دیگری است. 13- چون تمام مجاهدات و زحمات برای آن است که روح تقویت شود و نفس از این عالم طبیعت انقطاع پیدا کند؛ لذا در تقویت آن باید کوشیدو تقویتش آن است که به امور مذکوره اهمیت داده شود، به قدر امکان ، و از تقویت جهات مادّی،بیش از مایحتاج، بپرهیزد. .