Oxymoron

منفیه. گشنه بمون.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ میخوام ساندویچ درست کنم نظرت؟

خوب و یکنواخت.

‌ ‌ ‌‌‌ ‌ هاو ایز ایت گویینگ

Hey breeders, ask me anything: https://t.me/BiChatBot?start=sc-27166-NtUvpNm

Something very cute about being a disastrous pan.

Your addiction grabs you by the collar and beats you sore. You can’t look at it, you’re denying it. Locked in a circus of your own unconscious when your blood freezes and your guilty brain isn’t yours. Your addiction ruins your pretty face, you’re afraid of slipping away into the absolute void of feelings. You think it wants you begging, the only friend that never leaves. If you could see it on the outside, how you’ve lost all the direction in your world, you would understand. You will. You will. You will.

Everyone i leave eventually becomes a sub-human and a despiteful creature. So if we’ve stopped talking, you know what’s going to happen.

Pro tip: there’s no such a thing as “reclaiming your body”. It was never theirs. Your heart always beats for yourself. If you want your body to forget theirs, just shave the places they’ve been.

یوگای عمیق.

Bah bah:))

بهترین قسمت من وقتیه که می‌تونم حتی در سوبرترین حالت روحم رو از تنم جدا کنم و کاملا تمام واقعیت رو از بین ببرم. مثل اون صحنه توی فیلم‌های سای فای که آسمون به شکل پیکسل‌های ریز رو سرت می‌ریزه و تمام چیزهایی که با حواس پنجگانه‌ات احساس می‌کنی تبدیل به کدهای ساده روی صفحه سیاه می‌شن. برای همین می‌تونم همه‌چیز رو در لحظه نگه دارم. می‌دونم آینده و گذشته‌ای هست. می‌دونم ده سال دیگه توی پوست جدیدی‌ام و همه‌ی این کدها از نو نوشته شده. اما واقعا چه اهمیتی داره اگه بی‌نهایت زمانم رو توی این لحظه سپری کنم؟

قبل خواب. https://t.me/BiChatBot?start=sc-27166-NtUvpNm

To my 3 readers: i swear I'm trying to write but the government is ruining my career