ذهنِ خسته‌ی مَن

قبلا بسیار انسان جالب تری بودم. میشد با من درباره هر چیزی صحبت کرد، میشد با من خوش گذراند، خندید ، خاطره ساخت؛ نگاه قشنگی داشتم و عکس های قشنگ میگرفتم، متن های قشنگ مینوشتم ، و در شعر و آهنگ و سینما بسیار با سلیقه بودم اما اکنون ؛ اکنون همه چی در من مرده. آنقدر خسته‌ام که تمام حرف هایم در مکالمه ها به " هوم، دقیقا ، چه جالب ، آها " خلاصه میشود و بی حوصله تر از آنکه دلم بخواهد جایی بروم یا با کسی معاشرت کنم. تمام متن هایی که مینویسم رنگ و بوی غم در خودشان جای داده‌اند آنگونه که حتی خود من هم حوصله‌ی دوباره خواندنشان را ندارم؛ از هنر و شعر و موسیقی و سینما هم که برایت نگویم ؛ همه سیاه سفید و ماتم گرفته‌اند. ساده برایت بگویم ، تمام شور زندگی و شادی‌ام را در جعبه مقوایی مهر و موم شده دارد خاک میخورد.