دیالکتیک روشنگری

آقای فصیح الزمان شیرازی هم گفته اند .... @ELDialectico

ما تقریبا همه چیزمان را از دست داده‌ایم؛ فرهنگ، جامعه، اقتصاد و بدتر از همه ارزش‌هایی که ما را به هم پیوند میزد و متحد می‌ساخت. ‏با این همه، این وطن همه چیزش را از کف نداده است؛ هنوز ما مردم عادی هستیم. ‏چیزی نداریم، اما هنوز هستیم» ‏▪️کارل یاسپرس @ELDialectico

«راه می‌رفت و اگر راه می‌رفت به سبب آن بود که روح وقتی دستخوش نگرانی است حرکت می‌طلبد، جایی بند نمی‌شود. ‏زیرا زمانی که روح بی‌حرکت بماند درد وحشتناک می‌گردد» ‏▪️میلان کوندرا 📕جاودانگی ‏▫️عکس: یواخیم مولر @ELDialectico

🔹فراموشی ✍️ نیما رستمی فراموشی، سرابی است که ذهن در آن به دنبال آرامش می‌گردد، اما هرگز به آن نمی‌رسد. از دست دادن محبوب، زخمی است که با گذر زمان شاید بسته شود، اما جای آن همچنان بر جان باقی می‌ماند. مسئله این نیست که او را فراموش می‌کنیم، بلکه این است که یاد او در روان ما تغییر شکل می‌دهد، پنهان می‌شود، دگرگون می‌شود، اما محو نمی‌شود. روانکاوی می‌گوید که سوگواری روندی است که اگر کامل طی شود، به ادغام فقدان در شخصیت ما منجر می‌شود. یعنی محبوبِ ازدست‌رفته درون ما جای می‌گیرد، نه به عنوان فقدانی خام و زخم‌خورده، بلکه به عنوان بخشی از ما. در غیر این صورت، یا درگیر مالیخولیای پایان‌ناپذیر می‌شویم، یا به انکار و فراموشی‌ای کاذب پناه می‌بریم که روزی، در شکلی دیگر، بازخواهد گشت. فلسفه اما می‌پرسد: مگر ما خود، چیزی جز مجموعه‌ای از خاطرات و روابطمان هستیم؟ اگر دیگری را فراموش کنیم، بخشی از خویش را هم فراموش کرده‌ایم. هگل می‌گفت آگاهی، جز در ارتباط با دیگری شکل نمی‌گیرد، و سارتر بر این باور بود که “دیگری، جهنم است”، اما آیا این جهنم را می‌توان محو کرد؟ یا اینکه او همچون سایه‌ای همیشگی، در گوشه‌ی هستی ما باقی می‌ماند، گاهی خاموش، گاهی درخشان؟ ادبیات اما از حقیقتی دیگر سخن می‌گوید. پدرو پارامو در رمان خوان رولفو، سال‌ها پس از مرگ همچنان در گوشه و کنار ذهن زنده است. هیتکلیف در بلندی‌های بادگیر امیلی برونته، پس از مرگ کاترین هم او را با خود حمل می‌کند، چنانکه انگار روحش درون او حلول کرده است. حافظ می‌گوید: “یاد باد آن که سر کوی توام منزل بود” یاد باد، نه فراموش باد. انسان از دست می‌دهد، اما فراموش نمی‌کند؛ بلکه آموخته است که چگونه یاد را در لایه‌ای نرم‌تر از درد بپیچد و آن را در اعماق خود، به سکون و سکوت برساند. @ELDialectico

ملتی که در زیر یوغ تحمل‌ناپذیر فرمانرواییِ خودکام می‌نالد، آیا وقتی که بالاخره به جوش آمد و زنجیرهای بندگی‌اش را پاره کرد، انصاف است اسم این حرکت او را ضعف بگذاریم؟ طبیعت انسانی مرزهای خود را دارد و شادی و غم و درد را تنها میزانی معین برمی‌تابد و این مرزها که شکست، انسان هم از پا در می‌آید. پس بحث در اساس این نیست که آیا فلان آدم قوی است یا ضعیف؟ بلکه صرف‌نظر از آن‌که رنج روحی باشد یا جسمانی، می‌پرسیم آیا این آدم در حد توان خود تحمل کرده است؟ 📕رنج‌های ورتر جوان ▪️یوهان ولفگانک گوته ▪️ترجمه : محمود حدادی @ELDialectico

توی تمام تاریخ نمونه‌ای وجود ندارد که نشان بدهد کشوری زیر سلطهٔ یک مشت اراذل و اوباش مفسده‌ جویِ غاصب، حکومت خردمندانه‌ای در جهت خیر و صلاح مردم تشکیل داده باشد... 📕دن آرام ▪️میخائیل شولوخوف ▪️ترجمه:احمد شاملو ▫️عکس : پناهندگان در انتظار Bosnia, 1993. by Gilles Peress @ELDialectico

📚پیشنهاد مطالعه 📕چرا ملت ها شکست می خورند (ریشه های قدرت ، ثروت و فقر) ◾️ دارون عجم اوغلو و جیمز رابینسون 🔸چرا ملت‌ها شکست می‌خورند اثر تحسین شده دو استاد اقتصاد دارون عجم اوغلو استاد دانشگاه MIT و جیمز رابینسون استاد دانشگاه شیکاگو است. با نگارشی درخشان و دلپذیر به پرسشی پاسخ می‌دهد كه چرا برخی كشورها ثروتمند و برخی دیگر فقیرند و به واسطه ثروت و فقر، سلامتی و بیماری غذا و قحطی از یكدیگر مجزا می‌شوند؟» آیا این امر ناشی از فرهنگ، آب و هوا یا جغرافیا است؟ شاید جهل و غفلت از سیاست‌های صحیح علت ناكامی است؟ نویسندگان قاطعانه نشان می‌دهند كه این نهادهای اقتصادی و سیاسی ساخته دست بشرند كه شالوده موفقیت اقتصادی (یا فقدان آن) را می‌سازند. چرا ملت‌ها شکست می‌خورند نشان می‌دهد هرجا شکوفایی اقتصادی به بار می‌نشیند الیگارشی رخت بربسته و هرجا اقتصاد زمین می‌خورد الیگارشی حاکم است. @ELDialectico

عشق می‌طلبد، ترس احتراز می‌کند. از این رو است که انسان نمی‌تواند دیگری را هم دوست داشته باشد و هم او را محترم شمارد. زیرا کسی که به دیگری احترام ‌ می‌گذارد به قدرتِ او اعتراف می‌کند و این بدان معنی است که از او می‌ترسد. اما عشق هیچ قدرتی را قبول ندارد، هیچ چیزی را که سببِ جدایی، اختلاف، برتر یا فرو تر شمرده شدن گردد [نمی‌پذیرد]. از آنجا که عشق احترامی در پی ندارد، مردانِ بلند پرواز، مخفیانه یا آشکارا، از دوست داشته شدن گریزان‌اند. 📕انسانی زیاده انسانی ▪️نیچه‌ ‌ @ELDialectico

پوسیدگی هر تمدن، خود را با علائم غریبی نشان می‌دهد: مثلا در این حقیقت که دیگر دیوارهای سنگی زندان برای حفاظت جامعه از شر زندانی نیست، بلکه برای حفاظت زندانی از شر جامعه است. 📕گفتگو با مرگ ▪️آرتور کوستلر ▫️خشایار دیهیمی @ELDialectico

وقتی چیزی مرا رنج میداد، در مورد آن با هیچ کس حرفی نمیزدم، خودم در موردش فکر میکردم، به نتیجه میرسیدم و به تنهایی عمل میکردم. نه اینکه واقعا احساس تنهایی بکنم، نه... بلکه فکر میکردم که انسان در آخر، باید خودش، خودش را نجات بدهند... 📕کافکا در کرانه ▪️هاروکی موراکامی @ELDialectico

سکوت همواره شکلی از گفتن باقی خواهد ماند” ‏در جایی از مجموعه مقالات “علیه تفسیر” نوشت: ‏«سکوت، دفاعی است که در برابر مصائب زندگی انتخاب می‌کنیم» ‏سوزان سانتاگ همانجا ادامه داد؛ اما ما باید خودمان این سکوت را بر خود تحمیل کنیم نه آن که اجازه دهیم بر ما تحمیل شود، نه حتی با مرگ! نوشته بود که غنی‌ترین عناصر یک اثر هنری، سکوت‌های آن‌اند و می‌گفت: ‏«شورانگیزترین زیبایی، ناپایدارترین آن‌هاست» ‏نظیر زندگی خودش، شورانگیز، زیبا و ناپایدار. @ELDialectico

نه سینما و نه مهمانی در تاریخ هجوم کاشفانی با تاخیر حضور هزار کس می‌آیند و هزار کس می‌روند و هیچ کس هیچ کس را به خاطر نمی‌آورد صدا همان که می‌شنوی نیست سگ از سکوت به وجد می‌آید و دزد بر سر بام بلند سماع می‌کند با ماه زبان عزیز‌تر است اکنون یا دهان؟ که سنگ راه دهان را هزار بار تمرین کرده است… ▪️شعر و صدای : محمد مختاری @ELDialectico

برخی هنرمندان جهان را می سازند برخی دیگر در جهان ایشان زندگی می‌کنند یکی از این جهان ها را لینچ ساخته بود @ELDialectico

«یادمان باشد که پلیدی و شر را نه فقط باید افشاء کرد که باید شکست داد» ‏ «هنگامی که فرومایگان در گسترش تباهی و شر با هم متحد می‌شوند، اگر مردمان به یاری یکدیگر نیایند، یک‌به‌یک فرو‌خواهند افتاد و بی‌رحمانه، قربانی تحقیر و شکست رقت‌آوری خواهند شد» ‏▪️ادموند برک 📕 تأملاتی در باب علت نارضایتی‌های حاضر @ELDialectico

🔸 به پدران باور نکردنی…. (با تصاویر منتخبی از شمایل پدران در جهان سینما) #روز_پدر 🎼کهکشان عشق، گروه بمرانی @ELDialectico

“شر برجا می‌ماند زیرا اکثریت در آن سهیم‌اند” ‏لئو تولستوی در “اعتراف” نوشته است، ناتوانی در یافتن پاسخ به مهمترین پرسش زندگیش یعنی؛ ‏«آیا در زندگی‌ام معنایی هست که با مرگ از میان نرود؟» ‏او را در ۵۰ سالگی به مرز خودکشی رساند. می‌گوید که پس از تامل در علم، تاریخ و سرشت انسان به این نتیجه می‌رسد که «اکثریت آدم‌ها تاریکی را به روشنایی ترجیح می‌دهند زیرا آن‌کس که ظلم می‌کند، از نور نفرت دارد، تا مگر که ظلمت و سیاهی، شرش را برملا نسازد» ‏پس تباهی و ناراستی از میان نمی‌رود، چرا که اکثریت در آن شریک‌اند. می‌نویسد که تنها آنانی که زندگی را نه برای خود، که برای همگان بیافرینند، و نه چونان “انگل” که چون سرچشمه نور و معنا برابر “ظلمت و شر” ایستادگی کنند، تنها اینانند که پاسخی برای پرسش از حیات دارند که؛ ‏«معنای زندگی انسان، آفریدن زندگی است برای دیگران!» ‏(شطرنج با پسر ولادیمیر چرتکوف ویراستار آثارش ۱۹۰۲) @ELDialectico

جوونای قلعه ی داد ‏چه بد میسوزونه بیداد… ۱۸ دی ماه ؛ پنجمین سال پرواز گرامی باد خاطره مسافران پرواز هواپیمای اوکراینی #176 @ELDialectico

#آلبر_کامو 📕یادداشت ها ▪️ترجمه: خشایار دیهیمی @ELDialectico