☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

تویِ مفاتیح‌ به نقل از ابن‌خالویه اومده «مناجات شعبانیه، مناجاتِ امیرالمومنین و ائمه علیهم‌السلام است که در ماهِ شعبان می‌خواندند» شروع به خوندنِ دعا می‌کنی؛ به جایی از مناجات می‌رسی که نوشته «خدایا اگر در دوزخ‌م افکنی؛ به دوزخیان می‌گویم که دوستت دارم..» و از تصورِ این‌که امیرالمومنین(ع) این‌طور با خدایِ خودش در شب‌هایِ همین ماهِ شعبانی که تو به راحتی از دستش دادی؛ مناجات می‌کردن شرمنده می‌شی و یواشکی زیرِ لب زمزمه می‌کنی: «خدایا! این “من” رو تویِ معاشرتِ منِ هیـــچ؛ با خودت که همــه‌چیزی و هیچ‌چیـز بی‌تو معنا ندارد؛ به خاک‌م بنداز و بی‌غرورم کن..»

تصویری از گرسنه جان دادنِ انسان‌ها دارید؟ از جان دادنِ کودکانی که پدرها و مادر‌هایشان شاهدِ نحیف و بی‌جان شدن‌شان بودند؛ اگر پدر و مادری برایشان مانده باشد… غمِ غزه فرایِ تصوراتِ ماست؛ آنچه ما می‌نویسیم و می‌خوانیم را آنها زندگی می‌کنند؛ آن تصاویری که ما دلش را نداریم منتشر کنیم؛ شبانه‌روز مقابلِ چشم‌هایشان اتفاق می‌افتد. بدن‌ها بی‌جان، لاغر، نحیف و گرسنه، صدای بمب می‌پیچد و بچــه‌‌ها -اگر به بزرگسالی برسند- با ترومایِ جنگ زندگی خواهند کرد؛ چُنان‌که امروز می‌لرزند و می‌گریند و قالب تُهی می‌کنند از ترس؛ خبرها را خوانده‌اید؟ اگر مثلِ من دلِ انتشار تصاویرش را ندارید. نوشته‌اند چندین کودک از ترسِ بمباران قالب تُهی کردند و چندین کودک لرزیدند. نوشته‌اند دیروز روزِ جهانی زن بود ولی برایِ ۶۳ زنی که بطور میانگین در فلسطین شهید می‌شوند؛ کسی عاملان را تحریم نمی‌کند و کسی یقه‌ای پاره نمی‌کند. مگر «حقِ حیات» در دستهٔ حقوقِ عامهٔ زنان جا نمی‌شود؟! نوشته‌اند به آن کودکی که بیمار بود، دارو و غذا نرسید و گرسنه جان داد. لاغر و زرد و بی‌جان. نوشته‌اند مجبورند نوزادان را قطع‌عضو کنند تا آن مجریِ صهیونیستی بر سرِ وحشی‌گری با اربابِ امریکایی‌‌اش رقابت کند و بگوید «نسل‌کشی؟! ما در چهارماه فقط ۳۰ هزار نفر را کُشته‌ایم!» برایِ فردایِ تاریخ نوشته‌اند.. ولی من دیگر زورِ دستم نمی‌رسد به نوشتن؛ عَجز و استیصال‌م نمی‌گذارد، شما که دل‌هایتان وصل است، برایِ آمادگیِ آمدنِ آن تنها منجی و احیاگرِ این انسانیتِ مُرده، طوری دعا کنید که قلب‌هایتان با تمامِ وجود باور کند «او تنها درمانِ دردهایِ بشریت است..»

«بدترین افراد کسی است که آخرتِ خود را به دنیایش بفروشد و بدتر از او آن کسی خواهد بود که آخرتِ خود را برایِ دنیایِ دیگری بفروشد.» -پیامبـــرِ نازنینِ ما فرمودند. -من‌لایحضره‌الفقیه، ج۴، ص۳۵۳.

-رهبرانقلاب قبل از انتخابات: کسانی که در میدانِ انتخابات وارد می‌شوند؛ از بددهنی و توهین و سیاه‌نمایی اجتناب کنند. آن که می‌تواند تشویق کند، تشویق کند. آنهایی که وارد می‌شود بداخلاقی نکنند، در فضای مجازی به هم بد بگویند، فحاشی کنند، اهانت کنند، تهمت بزنند؛ این کارها بی‌برکت می‌کند انتخابات را. -رهبرانقلاب بعد از انتخابات: آن‌چیزی که شیرینیِ مجلسِ جدید را نابود می‌کند، سخنان اختلاف‌انگیز و دعوا‌ راه انداختن‌ها و ستیزه‌گری‌های دشمن‌پسند است. باید خیلی مراقبت کنند؛ اگر مراعات نکنند کامِ ملت و فضای سیاسی تلخ می‌شود. اثر بعدی‌اش این است ‌که مجلس از کارایی می‌افتد. وقتی مجلس دچار دعوا و مقابله و جبهه‌بندی‌های مختلف و کشمکش‌ بشود از کار اصلی خودش باز می‌ماند. -واکنشِ بعضی احزابِ تکه‌تکه شدهٔ سیاسی؛ و احزابِ جدیدالتأسیس‌ و بعضی هواداران در هردو حالت: طعنه زدن به رقیب بابتِ تذکر رهبر؛ مخاطب پیدا کردن برایِ تذکر ایشون و گردن‌گیرِ ضعیف! در حالی‌که این تذکراتِ دلسوزانه خیلی واضح و کلی و غیرقابلِ مصادره کردن بود؛ اساساً ولایت‌پذیری در این مواقع یعنی خودت رو مخاطبِ اصلیِ این فرمایشات بدونی؛ نه عاری از این ایرادات! و معتقدم همچــنان یکی از واضح‌ترین و در عینِ حال؛ غیرقابل‌فهم‌ترین جملهٔ رهبری برای یه عدهٔ مدعی اینه؛ «اوناییکه تفسیر به رأی می‌کنن، حرفِ صریح رو هم تفسیر به رأی می‌کنن…» خیلی باحال‌اید!

بنظـرم یکی از بهترین روش‌های امر به معـروف ‌و نهی‌ از منکر رو اقای موزون داره اجـرا می‌کنه توی زندگی‌پس‌از زندگی. برگرفته از واقعیت؛ تاثیرگذار و بدونِ قضاوت. جوری که هزاران نفر از خودکشی منصرف می‌شن؛ قوه‌قضاییـه نامه می‌زنه و می‌گه با این برنامه بینِ هزاران نفر صلح و آشتی می‌شه و ... این یعنی تاثیرگذاریِ حقیقت روی مخاطب. بی‌صبرانه منتظرشم. از دوشنبه ۲۱ اسفند | شبکهٔ چهار | حوالیِ ساعت ۱۷.

امروز برایِ اولین‌بار رفتم خونهٔ زن‌داییم [همسرِ عمران‌داییم] و معنیِ عشق رو انگار به چشم دیدم. رفت کیفِ مخصوص یادگاری‌های دایی رو اورد و قبل‌ش گفت «اقا عمران بیا ببین کی اومده؟! خواهرت و خواهر‌زاد‌ه‌ت اومدن…» عکس‌ها و یادگاری‌هایِ دایی رو نشون‌مون داد. عقدشون رو اقای خامنه‌ای خونده بود؛ یکی از عکس‌ها نصفه بود؛ گفت عمران این رو قیچی کرده؛ قسمتی که من تو عکس بودم رو با خودش برده بود گذاشته بود تویِ جیبش، شبِ عملیات… عاشقانهٔ واقعی در دل جنگ. بعضی عاشقانه‌ها اصالت داره؛ بویِ حقیقت می‌ده، بویِ واقعی‌بودن.

•این خبرِ جالبِ خوب رو امروز خوندم؛ بیمارانِ پروانه‌ای به دلیلِ تحریم‌های غرب؛ به ویژه امریکا [که منجر به جلوگیری از فروش داروهایِ بیماران پروانه‌ای توسط یک شرکت سوئدی شده] علیه امریکا در شعبه ۵۵ دادگاه حقوقیِ روابط بین‌الملل تهران شکایتی طرح کردن؛ با پیگیری‌های انجام شده در نهایت این دادگاه دستورِ توقیف محمولهٔ نفتی کشتی امریکایی در خلیج‌فارس رو صادر کرد و این محموله توقیف شد؛ ارزش این محمولهٔ نفتی بیش از ۵۰ میلیون دلار برآورد شده. •این خبر‌ها رو هم در چند روزِ گذشته خوندم؛ -قوه قضاییه. دیروز دو فرزند معاونِ اول دستگاه قضایی ایران به اتهامِ پولشویی و اعمال نفوذ در ‌پرونده‌ها توسط قوه قضاییه محاکمه شدن. به گفتهٔ نماینده دادستان؛ متهمان مجموعه‌ای رو برایِ اعمال نفوذ در پرونده‌های کلان اقتصادی تشکیل داده بودن و با سواستفاده از افرادِ صاحب‌منصب؛ وجوهی رو دریافت می‌کردن. -قوه قضاییه. با پیگیری قوه قضاییه و سازمان اطلاعات سپاه؛ مبلغ یک میلیارد و ۹۷۶ میلیون و ۵۰۰ هزار یورو مربوط به پروندهٔ بابک زنجانی [بدهی‌ها و مازادِ بدهی‌ها] شناسایی و به بیت‌المال برگشت؛ خبری که کمتر بهش پرداخته شد. مجموعه‌ای از این اقدامات ثابت می‌کنه که فساد در جمهوری‌اسلامی سیستماتیک نیست؛ «فساد» وجود دارد؛ اما «مبارزه با فساد» هم وجود دارد؛ پس اساساً سیستم فاسد نیست. به همین خاطر تخلفاتِ مالی مثل چای‌دبش توسطِ خودِ دولت شناسایی، رسانه‌ای، و به قوه قضاییه گزارش داده می‌شه. موضوعِ مهــم اینه که هرکدوم از این اقدامات در هر کشورِ دیگه‌ای اتفاق میفتاد؛ رسانه‌هایِ داخلی و خارجی شبانه‌روز بهش می‌پرداختن؛ اما برایِ ما فساد و اخبارِ منفی سوژهٔ همیشه پررنگِ رسانه‌هاست؛ ولی اخبار مربوط به مبارزه با فساد؛ و اخبارِ خوب؛ جاش در گوشهٔ انتهاییِ صفحه‌ست‌! رنجی که از دعواهایِ حزبی، و ضعفِ رسانهٔ داخلی می‌بَریم…

از بزرگترین آفت‌هایِ جبههٔ انقلاب [نه خودِ انقلاب] انشقاق و چند دستگیه. ۵ روز از انتخابات می‌گذره و ما همچنان شاهدِ حرف‌هایی از جنسِ «افشاگری» [به قول خودشون] هستیم. این از اون بد می‌گه؛ اون از این آتو می‌گیره. این به اسمِ حزبِ اون گیر می‌ده؛ اون‌ یکی که کلاً کارش اینه بگرده ببینه تو زوایای پنهان زندگی شخصیِ این چه چیزی برای رسوایی هست همونو بولد ‌کنه. بعضی‌هام به هر قیمتی دنبالِ بیرون‌ کردنِ افراد از این جبهه‌ان. معمولاً هم تو توییتر انجام می‌شه؛ بستری که داخلش گروه‌هایِ فعالِ ضدانقلاب می‌تونن مستقیماً از این چنددستگی‌ها کره بگیرن. نتیجه؟! باز شدنِ پرونده‌هایِ متعددِ بی‌مدرکِ بی‌فرجام تو ذهنِ مخاطب و در نهایت خدشه‌دار کردنِ اعتماد عمومی. بعضی از بزرگواران به‌کل فراموش کردن هدف چیه؟! برایِ ایرانِ اسلامی؛ یا علیهِ ایرانِ اسلامی؟! به فرمانِ ولی‌فقیه یا علیهِ فرمان ولی‌فقیه؟!

از حرم که میای بیرون؛ دوباره شروع می‌شه روزمرگی‌زدگی‌ها و بدوبدوها و عجله کردن‌ها. با عجله زندگی کردن‌ها و در لحظه نبودن‌ها و تعلّقِ‌خاطر داشتن‌ها به فانی‌ترین چیزها. ما که برگشتیم به روزمرّگی و دلتنگی. ولی خوشا بحال خادمینِ حرم.

مردمِ شریفِ ایران؛ به فرمایشِ ولی‌فقیه، جهـــادتون مَقبول.. -از «دوست» یک اشارَت..

برام هیــچ حسی شبیهِ تو نیست؛ کنارِ تو درگیرِ آرامشـــَم.. همین از تمامِ جهان‌م کافیه؛ همین که کنارِت [دقیقاً همین‌جا] نفــــس می‌کِشم.. چارِ صُبح،به‌افقِ‌ بهشت.

چندوقت پیش که تصاویر و بنرهایِ شهدا رو تو خیابون نصب کرده بودن؛ یکی با خنده گفت «دیدی اونورو؟! دوتا جوونِ جَسور با برف زدن تو بنرِ اون شهیده! حال کردم دمشون گرم» رفتم ببینم آدرسی که از بنر داده بود متعلق به کدوم شهید بود؛ دیدم تصویر شهید احمدی‌روشن؛ دانشمندِ هسته‌ای ترور شده‌‌‌ست که در دانشگاه شریف تحصیل کرده بود. بهانه‌ای بود تا حمایتِ حامیانِ زن‌ زندگی ‌آزادی رو از نخبگانِ فحاشِ دانشگاه شریف رو مرور کنم؛ که شعارهای نخبگانی‌شون با انگشتِ وسط و فحاشیِ ناموسی همراه بود؛ اون‌هایی‌که اهانت‌کنندگان به شهیدِ دانشمند هسته‌ای رو «جسور» می‌دونن؛ همون‌هایی‌ان که با پنهان شدن پشتِ اسمِ مریم میرزاخانی؛ چشم رویِ رشدِ سواد زنان از ۲۴٪ به بالای ۹۸٪ در طیِ چهل‌سال می‌بندن و جمهوری ‌اسلامی رو پسرفتِ علمی متهم می‌کنن و با استوری کردنِ عکس‌های فُکُل کراواتیِ محمدرضا پهلوی؛ قربون صدقهٔ برندِ لباسش می‌رن و اصلاً معتقدن همین کراواتِ زیباست نشانِ آدمیت و این آخوندا اومدن با عمامه‌هاشون مانعِ پیشرفتِ ما شدن؛ پس راهِ چاره پَروندنِ عمامهٔ آخوندها و رنگ قرمز پاشیدن رو تندیسِ حافظ و سعدی‌ه؛ چون اخوند بودن، ولی قرآن سر هفت‌سین نمی‌ذاشتن تا فرهنگِ عرب اخوندی بهمون نفوذ نکنه؛ به‌جاش دیوان حافظ می‌ذاشتن که می‌گفت «قرآن زِ بَر بخوانی در چارده روایت». پس تو نخبه‌ای مثلِ پروفسورسمیعی هم باشی، کراوات بزنی و شیک و پیک بپوشی؛ تو کنسرتِ اِبی هم بری بالایِ سِن؛ اگه همراهِ این جماعتِ کُندذهنِ ویرانگر نباشی، تورو هوو می‌کنن؛ و تو نمی‌تونی مانعِ بروز فقرِ فرهنگی‌شون بشی، چون این دیکتاتورهای به قدرت نرسیدهٔ همیشه طلبکارِ خودتحقیر؛ فقرِ فرهنگی رو عاملِ روشنفکری می‌دونن و اگر ذره‌ای قدرت داشتن؛ تمامِ کتبِ اسلامی و علمیِ نوشتهٔ مسلمانانِ پیشگام در علوم رو آتش می‌زدن؛ شاید تنها فرقِ این ویرانگران با قومِ مغول؛ در مدلِ بَزک کردن‌هاشون باشه.

شمــارو نمی‌دونم؛ ولی من اینطــوری‌ام که وقتی میام حرم امام‌رضا؛ دنیایِ بیرون و متعلقاتش برام به بی‌ارزش‌ترین مرحلهٔ خودش می‌رسه. دعواها و دغدغه‌هایِ بیرونِ حرم برام محو می‌شه، با همون جرعهٔ اول چایِ چایخونه حضرتِ رضا. صدایِ هیاهویِ بیرون برام قطع می‌شه؛ با صدایِ به هم خوردنِ استکان‌های چایخونه حضرت رضا.

رسیدم تا حرم؛ گویی کسی می‌گفت در گوشم، «بیا ای خسته از دنیا؛ که من باز است آغوشم..»

رسیدم تا حرم، گفتم سلام آقا! اومدم خستگی‌هامو رو از رویِ روحی که محصور شده توی این جسم، و جسمی که محصور شده تویِ دنیایِ آدم‌ها بتِکونم؛ ببخشید خستگی‌هامو میارم. می‌دونم باز برمی‌گردم، جز اینجا ندارم مأمَنی..

واکنش براندازهای داخلی و خارجی به نتایج قابل‌ پیش‌بینی بود. چرا تعجب می‌کنید؟! -اگر آمار مشارکت براشون قابلِ‌توجه نباشه؛ به استنادِ همون آمارِ رسمی، شما و انتخابِ شما رو زیرسوال می‌برن و تحقیر می‌کنن. -اگر آمار مشارکت براشون قابلِ‌توجه باشه؛ دقیقاً همون آمارِ رسمی‌ای که تا قبل‌ بهش استناد می‌کردن رو زیرسوال می‌برن تا شما و انتخابِ شما رو به تقلّب و آمارسازی متهم ‌کنن. همون اتفاقی‌که سال ۸۸ افتاد؛ و دریغ از یه مدرکِ مستند جهتِ اثبات ادعایی‌که بخاطرش اون‌همــه تحریم‌ سنگین علیهِ ما اعمال شد. خودشون هم می‌دونن صداقتِ آمارِ جمهوری‌اسلامی غیرقابلِ انکاره. اینا در راستای «بزرگترین کمپینِ تحریم انتخاباتی چهاردههٔ اخیر» می‌گفتن حتی برای خریدنِ نون هم از منزل خارج نشید؛ و دست‌آخر می‌گفتن نهایتِ مشارکت ۲۰٪ خواهد بود اما حالا خلافِ این برنامه‌ریزی‌ها اتفاق افتاده و این «مردمِ شریف» بازم گل کاشتن؛ لذا اراجیف بافتن و بکار بردنِ کلیدواژه‌هایِ تحریم سراسری و تقلب و آمارسازی و … قابل پیش‌بینی‌ترین کاریه که می‌تونن بکنن. بعضی شهرها رشدِ چنددرصدی یا مشارکتِ بالای ۵۰٪ هم داشتن، اما در مجموع آمار مشارکت در انتخابات مجلس نسبت به قبلِ این کمپین‌ها تغییر محسوسی نکرده و این یعنی پرهزینه‌ترین کمپین‌‌ها و کم‌سابقه‌ترین هجمه‌هایِ رسانه‌ای و روانی علیهِ جامعهٔ ایران [مثل تمام کمپین‌های پارسال] عملاً دود شد رفت هوا؛ لذا تکلیفِ حامیان توهّماتِ براندازی روشـنه؛ سُمـاق مَکیدن. دمِ این مردم گرم و خیرِ این مردم مقبول که از همه‌طرف حرف شنیدن ولی همچنان پایِ کار بودن. حالا چی مهمه؟! عملکردِ مسئولین و منتخبین برایِ بهبود وضعیت؛ و ریشه‌یابیِ دلایلِ تردید در مشارکتِ افرادی که قلباً عناد با نظام جمهوری ‌اسلامی ندارن؛ و تسریع در رفعِ اون‌ها. مردم سرمایه‌هایِ اجتماعی‌اند.