☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

سربسته بگم؟ آوینا برزگر ۲ ساله یه روز که مامانش داشت برای اهالیِ خونه افطار درست می‌کرد؛ تو حیاط خونه‌شون توی شهر کوچیکِ لامرد داشت بازی می‌کرد،‌ امریکا ۴ تا موشک که هرکدوم ۱۸۰ هزارتا ترکش داره، رو سر مردم لامرد می‌ریزه. یعنی ۷۲۰ هزار تا ترکش. نمی‌دونم چندتا از این ۷۲۰ هزارتا ترکش به آوینا کوچولویِ ۲ ساله می‌خوره و برای همیشه صدای خنده‌هاش خاموش می‌شه. آوینا و بچه‌های میناب حالا دیگه تو آسمون‌هان. آوینا یه سال دیگه ۳ ساله می‌شد، بزرگ و بزرگتر می‌شد. مدرسه می‌رفت،‌دانشگاه می‌رفت، عروس می‌شد؛ اگه «شمر و یزیدِ زمان» نبود.

من همیشه به صراحت و اقتدار بی‌نظیر #شهید سید‌علی خامنه‌ای در بیانِ مواضع صریح و روشن دشمن‌شناسانه‌اش به «دوستان» مفتخر، محتاج و دلباخته بودم و هستم. منِ نابلد! اما حتی سکوتم رو، حرف زدنم رو، عقیده و باورم رو، وطن‌داری‌ام رو مدیونِ این پدر پیر امّت‌ام. وطن امروز اقتدار و بودنش رو مدیونِ این امام شهیده. اما هیچ‌وقت دلم تا این اندازه برای مظلومیتش نمی‌سوخت؛ که این‌روزها می‌بینم حرفها و مواضعِ روشن، باثُبات و شفافش (در همهٔ زمینه‌ها) به‌راحتی گزینش می‌شه، گزینشی تکرار می‌شه، با تکفیر و کنایه تکرار می‌شه و یه عده با بی‌معرفتی در‌جواب تکرار دل‌سوزانه‌ش می‌گن این صحبت‌ها برای امروز استفاده نداره...! مگه چند قرن از رفتن غریبونه‌اش، از این «قتلِ بزرگ» می‌گذره؟

بچه‌های هیئت الزهرایِ دانشگاه شریف، با این لباس خو گرفته‌ان؛ خیلی آشنان. همون لباس نوکریِ امام‌حسین(ع) که باهاش عهد بستن قدم به قدم خدمتگزاریِ عزادارای سیدالشهدا رو بکنن تا وقتی که برای همیشه سر به بالینِ سفر ابدی می‌ذارن و بعد منتظرن نخ به نخِ این لباس به نوکری‌شون شهادت بده! *اما امسال این لباس یه فرقی با گذشته داره.* ایام بعد از کودتای پهلوی-موساد در دی‌ماهِ ۴۰۴ یه عده داعش‌جویِ هتاکِ چاقو به دستِ فحاش که پرچم مقدس و زیبای ایران رو کف دانشگاه‌ها آتیش می‌زدن و به سر و صورت دانشجوها سنگ می‌زدن؛ به این لباس هم رحم نکردن. لباسِ نوکری سیدالشهدا رو پاره کردن، آویزونش کردن سرِ چوب و بالا گرفتنش. اما حالا؟ پرچم مقدس جمهوری‌اسلامی همیشه بالاست! این لباسِ نوکری هم هنوز تنِ این بچه‌هاست و مسجدِ دانشگاه شریف که از حملهٔ عموهای این اراذل در امان نبود؛ میزبان محرم اقاست. *و ایرانِ حسین(ع) تا ابد پابرجاست.*

خاک بر سر این دنیایِ بی‌تو…

مقتدا آقا‌جون رهبــر؛ خاک بر سر این دنیایِ بی‌تو…

امام‌حسین(ع) فرمودند: «مردم بندهٔ دنيايند و به‌ظاهر دَم از دين مى‏‌زنند، و تا زمانیكه زندگی‌شان تأمین شود از آن دفاع می‌كنند؛ امّا چون در بوتهٔ آزمايش قرار گيرند، دين‌دارانْ اندک‌اند…» چه روند آشنایی! خدا مارو دین‌دارِ ادایـی و دکوری نخواه! نخواه که موقع امتحان و ابتلاء قایم بشیم و گوشه‌نشین؛ حتی نخواه که تو فتنهٔ حق و باطل تماشاگر و بی‌طرف باشیم، چه برسه به سیاهی‌لشکرِ باطل! و نخواه که وقتی سخت امتحان‌مون کردی؛ از قافلهٔ تسلیم به رضایِ تو جا بمونیم.

تو این دنیا فوتبال سیاسی نیست؟! معلومه که هست. کلِ زندگی سیاسیه! همین چیزایی که می‌گی سیاسی نیست، تو دنیایی که داری توش زندگی می‌کنی؛ نشون می‌ده کدوم سمتِ تاریخ ایستادی! درست یا غلط؟! صف‌بندیِ وجدان آدم‌ها حتی تو بازیِ فوتبال هم واضحه. یه طرف بی‌وطن‌هایی که با پرچمِ اسرائیل روی خونِ بچه‌های غزه و میناب و لامرد می‌رقصن! یه طرف وطن‌دارهایِ اصیلی که نه‌تنها پشت به وطن نمی‌کنن؛ بلکه از مظلوم‌ترین‌ ملت دنیا که سال‌هاست تحت ظلمِ نسل‌کشی و کودک‌کشیِ اسرائیل‌ قرار دارن؛ حمایت می‌کنن. شریف باش؛ دنیا داره نگات می‌کنه!

ولی سلطنت‌طلب چقدر بدبخته. ما یه وطنی داریم که سر برد و باخت تیم ‌ملی‌‌اش خوشحال یا ناراحت بشیم؛ سر توافق یا عدمِ‌توافقش حرص بخوریم و حق داریم نسبت به سرنوشتش نگران باشیم؛ اصلاً یه وطنی داریم که بتونیم ازش دفاع کنیم و وقتی دوتا عموهای جنایتکارِ اتمیِ اینارو ناکام می‌ذاریم سرمون بلند باشه. اما سلطنت‌طلب؟! تهِ کنشش اینه عربده بزنه و به همه فحشِ جنسی بده‌ و برای اجنبی قر بده؛ یا تو دنیایی‌ که همه آدم‌حسابی‌ها از اسرائیل متنفرن؛ پرچم فیکش رو زیر پرچم فیک‌ترِ اسرائیل برقصونه! اما بخت باهاش یار نیست؛ چون جلو چشمش پرچم خوشگل و اورجینالِ جمهوری اسلامی ایران وسطِ امریکا نشون داده می‌شه! برانداز همیشه بازنده؛ حالا دوباره ناامیدانه دنبال تمدید تاریخ آخرین نبردش می‌گرده! برو بگو تقویم ۱۵۶۹ شمسی رو چاپ نکنن؛ احتمالاً اگه تا اون‌موقع موفق به تغییر میلهٔ پرچم مقدس جمهوری اسلامی شده باشی؛ اون دیگه می‌تونه آخرین نبرد‌ باشه! مثل دستمال توالت مصرف‌شده شدین تهش؛ گفته بودیم. :))

همین پرچمِ بزرگ و زیبایِ جمهوری اسلامی ایران، هم‌خوانیِ سرود پر افتخار جمهوری اسلامیِ ایران توسط بچه‌های تیم‌ملی وسط امریکا؛ و سوزشِ وطن‌فروش‌ها واقعاً خیلی زیباست! دیگه بقیه‌ش اونقدر مهم نیست! به قول نادر خان ابراهیمی؛ «اگر وطنت را دوست نداری؛ از عاشقان وطن نپرس برای چه می‌جنگند!» چون نمی‌فهمن. :)

امسال، اونی‌که براش بودیم جون‌فدا؛ شده جون‌فدامون… دمش‌گرم حاج‌مهدی‌رسولی؛ باز حرف دل زد. برای خط به خطِ این روضه‌ ما یک دنیا خاطره داریم. گلوم درد می‌کرد از فشارِ بغض، صدام گرفته بود و در‌نمی‌آمد. منتظرت بودم، یادم افتاد نیستی. باز شب عاشورای پارسال یادم افتاد و پر درآوردم. اما باز بغضم شکست. باز شکستم. باز نفس کم شد. با عبای مشکی و عمامه و چفیه‌ت؛ رویِ صندلی گوشهٔ حسینیه‌ای که نیست… من هنوز منتظرم. کِی برمی‌گردی؟

لَا یَوْمَ‏ کَیَوْمِکَ یَا اَبا عَبْدِاللهِ…

شهید خامنه‌ایِ ایران‌ساز! تصور کنید ‌زمانی که اون مرحوم گفت «دنیای فردا دنیای‌گفتمان است، نه موشک» و ‌جماعت غرب‌گرا بی‌توجه به بدذاتیِ غربی‌ها ‌گفتن شعارهای روی موشک‌های شما برجام رو هم زد، و دنباله‌روهای اون‌ها مدام به رهبر‌شهید بابتِ تقویت‌توان‌دفاعی و موشکی اتهام می‌زدن؛ جمهوری اسلامی هم مثل لیبی، از هسته‌ای و از موشک‌ها و پهپادهاش و ... دست می‌کشید و ۳‌بار به هدفِ «نابودی و تسلیمِ سه‌روزهٔ ایران» وسطِ گفتمان مذاکره به ایران حمله می‌شد؛ آینده‌ای بجز خاکستر شدن برای ایرانی که پدوفیل‌های ‌‌تروریست به خاک، نفت و خونش تشنه‌ان تصور می‌کنید؟ ایرانِ کماکان باصلابتِ امروز که زیر سایهٔ پرچم مقدس جمهوری اسلامی بیش از صد‌روز جلوی دو قدرتِ‌ اتمیِ انسان‌کُش ایستاد، مظلوم اما مقتدر هر تجاوزی رو با توان نظامی بومی پاسخ داد؛ مدیونِ تولید قدرت شهید سیدعلی خامنه‌ای‌ست که به فرماندهان می‌گفت: «خودتون بسازید!» و سال‌ها سنگرهای امنیت رو فراتر از مرزهای ایران ساخت؛ تا در چنین روزهایی مثل اوکراین چشم به دستِ دیگری نباشیم! ایرانِ ‌امروز، حاصلِ سال‌ها تاریخ‌سازی، مردم‌سازی و ایران‌سازیِ سیدعلی خامنه‌ای‌ست که حالا عنوان «شهید» کنار نامش نقش بسته؛ و در آن عنوان نشانه‌هایی‌ست برای انانکه می‌اندیشند... حکیم بزرگ و بزرگواری‌که سالها ولو یه‌‌تنه جلوی بلعیده ‌‌شدنِ ایران توسط دشمن‌ خارجی و مغرضانِ داخلی ایستاد، خاک نفر‌وخت، فرار نکرد، فاکتورهای تولید قدرت رو تقویت کرد و مردم رو برای بعثت تربیت کرد و مواضع دشمن‌شناسانه‌اش در عیان و پنهان یکی بود و نیازی به تفسیر نداشت؛ مواضع روشن و عبرت‌آمــوزی که تاریخ به صحتِ اون‌ها گواهی خواهد داد! بلند بگید! خامنه‌ای‌ها وطن‌سازی کردن و پهلوی‌ها وطن‌فروشی. خامنه‌ای‌دوست‌ها ماندگارند و پهلوی‌پرست‌ها تا ابد در حسرتِ نابودی ایران، فراری و با عصبانیت؛ چشم‌دوخته به برافراشته شدنِ پرچـم زیبا و مقــدس‌ جمهوری‌ اسلامی ایران. پاینده باد جمهوری‌اسلامی‌ایران!

راستش به شما سطلیا نمی‌رسه بخواید راجع به توافق و انتقام خون رهبرِ ما حرف بزنید. شما اول باید بیاید تکلیفِ «سقوط ۴۸ ساعته‌ی جمهوری اسلامی به کمک‌ عمو ترامپتون، این آخرین نبرده پهلوی برمی‌گرده🤡، تاج‌گذاری عیدِ نوروز، قر دادن و رقصیدنای روز اول جنگ با پرچمِ آمریکا و اسرائیل(!) و آهنگِ دارم میام به تهران، دیگه آخراشونه این‌بار کارشون تمومه، بچه شیعه محرم امسال رو نمی‌بینه» و الباقیِ توهماتتون رو؛ روشن کنید و بگید چی‌شد پس هان؟ چی‌شد ازگل؟ بعد ما خودمون می‌دونیم با توافق و هرچیزی که به نظام و خاکِ وطنمون مربوطه چیکار کنیم. شما حسرت‌السلطنه‌های بی‌وطنِ در التماسِ اهرمن فعلا ضجه بزنید که با کمک عموهاتونم نتونستید به حسرت ۴۸ ساله‌ی رفتنِ جمهوری اسلامی برسید.

همهٔ تعهدات، شروط و تضمین‌های روی کاغذ به همین جملهٔ عراقچی برمی‌گرده: «امریکا #تعهد خواهد داد که به حاکمیت ‌ایران احترام بگذارد و در‌ امور ‌‌‌داخلی‌ ایران دخالت نکند.» شاید بپرسید چرا؟ چون: سال ۱۹۸۱ بیانیه‌ای بنام بیانیهٔ الجزایر بین ایران و امریکا امضا شد؛ ایران طبق‌ روالِ همیشه به همهٔ تعهداتش عمل کرد و امریکا نه. ایران ۴ شرط برای امریکا گذاشته بود. از جمله لغو تحریم‌های تجاری و استرداد اموال ایران. اما یکی از اون شروط این بود: «…آمریکا باید تعهد دهد که دیگر در امور داخلی ایران دخالت نکند و کاری به مسائل ایران نداشته باشد...» نزدیک ۴۵ سال از این «تعهد امریکا» بعنوان فقط یه فقره از تعهداتِ بی‌اجرا و بی‌تضمین و بی‌نتیجهٔ امریکای بی‌تعهد می‌گذره. پایان پیام./

شعارهای مرگ بر...هاتون رو خرجِ #دشمنی کنید که از قبل کودتای ‌۱۳۳۲ تا امروز ذره‌ای از دشمنی، کودتا، تحریم، ترور، جنگ، آشوب و تفرقه کوتاه نیومده و نخواهد اومد. و مطالباتِ به‌ حق‌تون رو با حفظ شأنِ رهبرِ شهید و توصیه‌های رهبر حاضرِ همین کشور و نظام فریاد بزنید. فهم و تمایز بین این دوتا خیلی واضحه! امروز نه برای مسئول جای آزمون و خطاست، نه برای من و شمای مردم.

بدون اسم بردن از آمر به قتل و عاملِ قتل، از شهادت آقای‌خامنه‌ای/شهید خامنه‌ای/نائب امام‌ زمان/ رهبر/ ولی‌فقیه/ آیت‌الله خامنه‌ای/ حضرت اقا/ مقام معظم رهبری/بزرگترین مرجع مذهبی و سیاسی جهان اسلام/رهبر انقلاب اسلامی/ پدرِ امت/ ننویسید. این قتلِ بزرگ، قاتل دارد. خون‌خواهی دارد! در این قتل‌ها و جنگ‌ها و بدعهدی‌ها، تمایز قائل شدن بین امریکا و اسرائیل خطای محاسباتی‌ست. اسرائیل بدونِ امریکا توانِ یک‌روز زنده‌ ماندن ندارد. امریکا بدون اسرائیل در منطقه حافظ اصلی منافع و سگِ هار‌ ندارد. امریکا عاملِ اصلی جنگ، ترور، تنش و تجاوز است؛ و اسرائیل نوچهٔ درّنده‌ای که توسط همین شیطان پرورش یافته.

امریکایِ ترامپ بارها عزیز و عزیزتر از جان از ما گرفت؛ از ۱۳ دی‌ماه ۹۸، ۲۳ خرداد ۱۴۰۴ تا ۹ اسفند ۱۴۰۴…

از «لامرد» بگو! غروب ۹ اسفند، امریکا بیش از ۲ تُن مهمات بر سر دو محلهٔ مسکونی یه شهر کوچیک ریخت! ۲۱ نفر انسانِ بی‌گناه؛ چند پسربچه درحال بازیِ فوتبال و دختر دانش‌آموز در حال بازیِ والیبال و چند زن و مرد غیرنظامی شهید و بیش از ۱۵۰‌ نفر مجروح شدن. یعنی طیِ ۳۵ ثانیه، حدود ۷۲۰ هزار گلوله بر سر مردم یه شهر کوچیک ریخته؛ اگر این عدد رو با جمعیت حدود ۳۰ هزار نفریِ لامرد مقایسه کنیم، یعنی سهم هر نفر از «هدیهٔ عمو ترامپ» ۲۴ گلوله بوده! امریکا از لامرد به‌عنوان محل آزمایش عملیاتی یه سلاح جدید بنام موشک‌های prsm استفاده کرد؛ ۴ موشک از این نوع که نزدیک زمین منفجر می‌شه و هرکدوم ۱۸۰ هزار گلوله یا ترکش داره. و برای شهر کوچیک لامرد ۴ بار از ۱۸۰ هزار ترکش استفاده شد! نیویورک‌‌تایمز گفت ارتش آمریکا بعد از تستِ این موشک که براشون موفقیت‌آمیز هم بوده؛ بودجه ساخت اون رو برای سال آینده چهار برابر کرد... برای کشتنِ انسان، برای سلاخیِ بشر، برای مرگ آزادی و صلح، برای کشتنِ هموطن‌های ما، زن‌ها و بچه‌ها و مردانِ ما، برای رقصِ بی‌وطن‌ها روی خون لامرد و میناب! برای ماشین کشتار‌جمعیِ حقوق بشر امریکایی و اسرائیلی.. از لامرد بگو، از میناب بگو. مرگ بر امریکا بگو، مرگ بر اسرائیل بگو.

«بچه‌ها قدر بدونید مجید رو، بنده نوکریِ مجید موسوی رو بکنم خداروشکر می‌کنم…»