☫•كآفِه رَحيـــٓــمی•☫

«از رنجِ ملامت نهراسید، از زخم‌زبان‌هایِ جماعت نهراسید، این گفتهٔ مولای من و توست: از خلوتیِ راه سعادت نهراسید…» به شرحِ تصویر:

آذرپیرا وقتی طلایِ مسابقات ناگویا رو گرفت، به پرچمِ ایران سلام نظامی داد. وقتی دربارهٔ این‌کارش ازش پرسیدن، گفت: «وقتی نیروهای نظامیِ ما هنوز آماده‌باش هستن و خیلی‌هاشون پای لانچر و پدافند جانباز و شهید می‌شن درحالی‌که مدت‌ها از خانواده‌هاشون دور بودن؛ من باید خیلی بی‌معرفت و بی‌غیرت باشم که یه سلامِ نظامی به پرچمِ کشورم ندم!» امشب مردمِ پرچم به‌دوشِ میدون و خیابون رو که دیدم؛ یادِ حرف آذرپیرا افتادم… دویست و سی‌و دومین شبِ خوش‌معرفت‌ها.

این‌روزها و شب‌های دانشگاه‌ها خیلی دیدنی‌ست. پرچم‌های مقدس جمهوری اسلامی ایران از سردرِ دانشگاه‌ها دیده می‌شود، در حیاط دانشگاه دانشجوها پرچم‌گردانی می‌کنند و در فارغ‌التحصیلی‌شان عکسِ تو‌را بالا می‌برند. از روز‌هایی که سیاه‌دلانِ مسخ‌شده در صحنِ دانشگاه پرچمِ مزین به نام الله را می‌سوزاندند و به بی‌وطنـی افتخار می‌کردند تا امروز؛ انگار یک دریا فاصله‌ست. از خیابان تا دانشگاه؛ مبعوث می‌شود با خونِ تو، به یادِ تو. حالا پرچم در دستِ امانت‌دارِ امانتِ توست، انّا‌علی‌العهدی!

- دانشگاه فردوسی مشهد.

آن مسئولی که بخوابد و در فکرِ انتقامِ رهبر شهـید نباشد، باید به وجـدانِ خودش شک کند. - سر درِ دانشگاه بین‌المللی امام‌خمینی(ره) خلّص و تمّت!

«کجا مطالبهٔ جسـم لاله‌گونِ تو شد؟ کدام بندِ تفاهم، تقاص خونِ تو شد؟» بیتی که محمد رسولی در روز وداع نخوند. که سوال ما هم بود. قبل از این‌که بپرسیم اصلاً کدام بندِ تفاهم اجرا شد؟ باید می‌پرسیدیم: کدام بند تفاهم، تقاصِ خون تو شد…؟ چرا حرفی از تقاصِ خون‌ت بین کلماتِ این سیاسیون نیست؟! برایِ پایان چرخهٔ تکراریِ امضا‌بازی‌های بی‌محل، کدوم خطِ قرمز باید عبور می‌شد که نشد؟ مرا چه کار به امضایِ نحسِ قاتل تو؟

در هفتهٔ گذشته؛ دو خانم توسطِ تروریست‌ها در سیستان و بلوچستان ترور شدن. شهیده نصرت افتخاری معاون فرهنگی و اجتماعی فرماندهی انتظامی استان، که جز خدمت به مردم و کودکانِ مناطقِ محروم استان، ماموریتی نداشت! و شهیده افسانه عقیلا، فرمانده حوزهٔ خواهران شهید افضل مهرستان، که پیش چشمِ بچه‌های کوچیکش شهید شد. با شلیک ۴ خشاب! چند نیروی انتظامی هم برایِ دفاع از امنیتِ مردم زخمی و شهید شدن. اما نه خبری از هشتگِ «زن‌ زندگی‌ آزادی» شد، نه محکومیت و تسلیتی از عبدالحمید شنیده شد، و نه استوری‌ای در صفحات سلبریتی‌ها، انلاین‌شاپ‌ها و فعالینِ سیاسی دیده شد! برای دستمالی قیصریه آتش می‌زدید؛ اما برای ترورِ دو زنِ ایرانی و فعالِ اجتماعی توسط تروریست‌های تحت‌الحمایهٔ اسرائیل و امریکا؛ اندازهٔ یه هشتگ هم به شعارهاتون پایبند نبودید. شمایی که برای مجازاتِ قاتل‌های تروریست‌ «نه به اعدام» می‌زنید، در وقیح‌تر شدنِ این تروریست‌ها دخیل‌اید!

در روزِ تولدِ تو، ای ماهِ دمشق! جایِ همه مدافعان‌ات خالی‌‌...

نمی‌شه از اشکِ تمساحِ تصنعی و بی‌معرفتی‌های هنربَندهای تازه به دوران رسیده پیش چشمِ غریبه‌ها نوشت؛ اما از معرفت و اصالت «مجید مجیدی»‌ها نگفت و بایکوت کرد! صدای حماسیِ این‌روزهای مردم ایران رو باید از زبان آدم‌های اصیل شنید و او‌نقدر منتشر کرد تا مرزبان‌های واقعیِ هنر لابه‌لایِ هیاهوی ملیجک‌های بی‌هنر گم نشن. که آقاسیدمجتبی‌خامنه‌ای از رقم‌ زدنِ بعثت هنرمندان در امتدادِ بعثت مردم گفت؛ تا فکر، قلم و زبان را با هنر درآمیزند و روایت خیزشِ عظیم ملت را در تاریخ، ماندگار کنند.

«۴۸ سال است که مردم ایران تحت شدیدترین تحریم‌هایِ‌ اقتصادی و دارویی قرار دارند، اما تسلیم نشدند. وقتی دیدند که تسلیم نشدیم ما را تحت شدیدترین حملاتِ‌‌ وحشیانه قرار دادند. روز اول حمله ۱۶۸ کودکِ بی‌گناه در مدرسه‌ای بمباران و قطعه ‌قطعه شدند! جرم مردم ما این است که می‌خواهند استقلال داشته باشند! و تا آخر هم خواهند ایستاد!»

- مجید مجیدی. - برندهٔ جایزه بهترین فیلم جشنوارهٔ بوسان.

«مرزبانِ» حقیقیِ هنر ایران اسلامی اینگونه‌ست! از ترسِ از دست دادنِ جایزه و فالوور و لایک، از بیان حقیقت و اصالت نمی‌ترسد. «خانه» را پیشِ چشم غریبه تاریک و زشت نشان نمی‌دهد، برای جلبِ توجه و جایزه، اشکِ تمساح نمی‌ریزد! «اجنبی» را زیر بار کلام و حرفه‌اش له می‌کند؛ نه اهالیِ خانه را. مرزبانِ واقعیِ هنرِ ایران بودید اقای مجیدی! دست‌مریزاد.

-

این اصلاح‌طلبها معمولاً تا بوده جیغ و هوار می‌کنن که چرا مارو دعوت نمی‌کنید تلویزیون و برنامه‌های مختلف؟ چرا صدای مارو -درحالی‌که ۳۷ سال از دولت‌های بعد از انقلاب دستمون بوده و هروقت هم نبوده یا انگِ مهندسی‌شده زدیم، یا گفتیم تقلب شده- نمی‌شنوید؟! اما بعد که آنتن‌های مختلف بهشون اختصاص داده می‌شه و دعوت می‌شن؛ یا مثل شهریاریِ نماینده مجلس «تنگهٔ ننَته؟» رو با بی‌نزاکتی باب می‌کنن، یا مثل کرباسچی در‌جوابِ سوال مجری دربارهٔ اینکه «راه‌حلِ شما برای تموم شدن جنگ چیه؟» می‌گن: «چرا تاج‌زاده زندانه؟!» اگر هم میکروفن پرت نکنن بعدش رسانه‌هاشون رو به خط می‌کنن که اینا نذاشتن ما حرف بزنیم! همین‌که کرباسچی به ربنایِ شجریان و رفع حصر میرحسین و کنسرت بعنوان راه‌حل پایان جنگ نپرداخت یه قدم رو به جلو محسوب می‌شه البته! پوپولیست‌های تاریخ‌مصرف گذشته.

هیچ صحنه‌ای از اون لحظه که بت‌های اصلاح‌طلب با اون حجم از تکبّر، جلوی برهان محکم سه‌تا جوون حزب‌اللّٰهی به تته‌پته می‌افتن زیباتر نیست.

کرباسچی می‌گه باید نگرانی‌های آژانس اتمی رو رفع کنیم! این تفکرِ استعمارز‌ده نمی‌بینه که حسن‌نیتِ ایران در فناوری صلح‌آمیز هسته‌ای بارها در گزارشاتِ مستند آژانس به اثبات رسیده، در برجام بیشترین نظارت‌های آژانس از مراکز هسته‌ایِ مارو انجام شد، اما در نهایت طبق اذعانِ بسیاری از مقامات خارجی -مثل لری جانسون افسر سابق سیا- اطلاعات و نشانیِ دانشمندان هسته‌ای ما توسط بازرس‌جاسوسانِ آژانس به موساد داده شد و بعد از بمبارانِ مراکز هسته‌ایِ ما، گروسی حتی این حملات رو محکوم هم نکرد و کارکردِ NPT رو در حدِ جرزِ دیوار پایین آورد! بنظر اینا ما باید دنبالِ جلب اعتماد آژانسی بریم که برای کلاهک‌هایِ اتمی اسرائیل کوره، اما برای فناوریِ صلح‌آمیز ایران شاخک‌هاش فعاله! استعمارزدگی و خود‌تحقیر‌‌ی اصلاح‌طلبی باید هم ترکمانچای رو تطهیر و توجیه کنه.

کرباسچی نمی‌دونه امریکا قبل از هدف قرار دادنِ کشتی‌های متخلف ۴۲ بار تفاهم‌نامه رو نقض کرده بود؛ یعنی نمی‌خواد بدونه! اما خوب می‌تونه تقصیرهارو بندازه گردنِ نیروهای مسلح! تفاهمی که نه از لبنان عقب‌نشینی کرد، نه بمبارانش رو متوقف کرد، نه به تمامیتِ ارضی ایران احترام گذاشت و نه پول‌های ایران رو آزاد کرد! خوبیِ دعوت برنامه به وقتِ ایران از تئوریسین‌های اصلاحطلب اینه که مخاطب با گوش‌ و چشمِ خودش می‌شنوه و می‌بینه که این جماعت به معنیِ واقعی «نمی‌فهمند و نمی‌دانند!» اما ادعا زیاد دارن. بدون روتوشِ خبرگزاریِ انتخاب و کلیپ‌های «نگاه استیلِ گنگو»یِ اینستاگرام.

دکتر سعید جلیلی: «کجایِ تاریخ کسانی که مدعیان علم و تمدن و خرد و آزادی‌اند؛ جنگنده و موشک بلند می‌کنند تا خانهٔ یک استادِ دانشگاه را هدف قرار بدهند؟! آن هم نه در محل کار و آزمایشگاه. در منزل، کنار زن و فرزند. که چرا فیزیک بلد است؟! رهبرِ خردمند یک کشور را با موشک هدف قرار می‌دهند؛ این‌ها طرفدار خرد و گفتگو‌ هستند؟!» پ.ن: بجای همهمه‌های بی‌حاصلِ سیاسی و حواشی و بی‌تقوایی؛ اجازهٔ شنیدن حرف‌ها رو بدید و حرف‌ها رو بشنوید!

احسان کرمیِ فراری در توجیهِ جنایات امریکا کلی اراجیف ردیف کرده که یه جمله‌اش اینه: «اصلا شما چرا رو موشک شعار نوشتید؟» و دارم فکر می‌کنم که این مزخرف رو اولین‌بار حسن روحانی در مناظرات انتخاباتی گفت، تا در کمالِ وقاحت «توان دفاعیِ ساختهٔ دست نخبگانِ کشور» رو عامل بهم خوردنِ برجام و بدعهدیِ ذاتی امریکا به افکار ‌عمومی قالب کنه. حالا همین اراجیفِ شیخ دوقطبی‌ساز و شُرکایِ دائم در اشتباهش، می‌شه توجیهاتِ وطن‌فروش‌ها برایِ وطن‌فروشی! اگه یه ذره بگردید، بازم بین این دو‌تا گروه مخرج‌ مشترک پیدا می‌کنید.

بعد از سال‌ها دانشگاهِ علامه؛ که فکر نمی‌کردم انقدر دلم تنگ شده باشه براش. پرچم‌هایِ امشب تو صحن دانشگاه بلند شد، پس درود بر دانشجویِ دغدغه‌مند.

دوستان ممنون میشم برای مریضمون خیلی دعا کنید.

«در ماجرای صفّین؛ علتِ این‌که فریبِ قرآن بر نیزه کردنِ معاویه جواب داد این بود که سپاهیانِ حضرت، بجای این‌که چشمشون به دهانِ ولیِّ‌خدا باشه؛ چشمشون رفت دنبالِ دهان دیگران…» - حاج‌آقا سیدحسین آقامیری.

فتوایِ جدید جواد‌ظریف برای تطهیرِ ترکمانچای و گلستان؛ به جهتِ «بقا» باید هر توافقی رو امضا کرد! اما اقای ظریف بازم نفرمود تا کجا باید داد رفت و تضمینش چیه؟! در ترکمانچای و گلستان بخش‌هایی از تمامیتِ ارضی ما جدا شد. در برجام ۱۱‌تُن اورانیوم به باد رفت! دشمنی که نبردِ امروز رو به تاریخ پیوند زده؛ حالا صحبت از تنگه و موشک و متحدینِ منطقه‌ای و نفت و …‌می‌کنه! از تمامیت ارضی گذشتیم، از اورانیوم گذشتیم، دشمن سیر نشد.‌ از موشک و هسته‌ای و منطقه‌ای [مؤلفه‌هایِ قدرت] بگذریم؟ دشمنِ شما داره قسم می‌خوره به هدفِ «تسلیم» جنگ رو آغاز کرده؛ پس برای بقا، خودِ «بقا» رو از شما طلب خواهد کرد. مثل لیبی! اونوقت چه می‌کنید؟ رهبرِ شهید جواب داده بود، اگر می‌فهمیدید!

«آمریکایی‌ها به یکبار باج قانع نیستند؛ امروز باج بدهیم، فردا می‌آیند یک باج دیگر می‌خواهند. امریکایی‌ها باج می‌گیرند. اگر بخواهید مشکلتان با آمریکا حل بشود، باید این‌کار را بکنید؛ مرتّب باج بدهید. آمریکا این‌ها را می‌خواهد: پشت مرزهایِ خودتان، خودتان را محبوس کنید. دستتان را خالی کنید. صنایع دفاعی‌تان را تعطیل کنید. کدام ایرانیِ باغیرتی حاضر است که چنین باجی بدهد؟»