[ کپشنیسم ]

خوشی های دنیا همین بود؟ این همه از لذت زندگی حرف میزنید، تهش رسیدیم به سوزش معده و میگرن و قرص اعصاب؟ یعنی تمام فلسفه‌ این زندگیه کوفتی، خلاصه شده توی یه ورق امپرازول، چندتا ژلوفن و یه بسته سرترالین؟ چه باشکوه، چه باشکوه! آدمیزاد قرن‌ها دنبال معنای زندگی گشت که آخرش با معده‌ اسیدی و مغزِ در حال انفجار، به این نتیجه برسه که شاید باید دوز داروش رو با پزشکش چک کنه! بعد شما اسم اینو گذاشتید لذت؟ این چه سکسِ یک طرفه‌ مزخرفیه که دنیا ترتیب داده؟ تمام کیف و حالش برای اونه، تمام سوزشش برای ما؛ اون به اوج لذت میرسه، ما به اوج میگرن... اون کیف میکنه، ما دنبال فاموتیدین چهل و آب میگردیم که معده‌مون از تصمیمات این زندگیِ بیشعور استعفا نده! اصلاً ما نخواستیم عزیزم این چه معامله‌ کثافتیه؟ یکی تمام خوشی هارو میبره، یکی تمام عوارض جانبی رو تحویل میگیره. یکی میخنده، یکی با شقیقه‌ های در حال انفجار، بروشور دارو رو میخونه ببینه این یکی دیگه چه بلایی قراره سرش بیاره... خلاصه که اگر زندگی قراره اینجوری لذت بخش باشه، لطفاً لذتاش رو پس بگیرید، عوارضش رو هم از حساب ما کم کنید؛ ما نه این سکسِ یک طرفه رو خواستیم، نه این ارگاسمِ معده‌ای رو، نه این پایان‌بندیِ داروخانه‌ای رو... بفرمایید، زندگی مال خودتون؛ فقط نسخه‌ بعدی رو به اسم ما ننویسید، حرومزاده‌ های خوشبینِ هستی!!! @capshenism