اکسیر اعظم،علی امیرعوالم(سلام الله علیه و آله)...

دلم‌ گرفته از این روزگار زجرآور جهان که لطف ندارد بگو نجف چه خبر تمام کون و مکان را اگر نگاه کنی جز او کسی به نظرها نمیرسد به نظر همه اجاره نشین شهنشه نجفیم زمین عمارت شخصی اوست سرتاسر مسیح میشوم و مُرده زنده خواهم‌‌ کرد به دست من برسد خاک پایی از قنبر اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج وَ العافیَه وَ النَّصر 🅰️@exeer_e_aazam

☑️ . و به دور از تطبیق عجولانه و احساسی و ناشیانه و نیز تبانی کردن مثلث شوم یهود، منافقین در لباس تشیع و پیروان اهل‌سقیفه علیهم‌العنه، در رصد روایات شیعه و با شبیه‌سازی با انگیزه ایجاد دلسردی بین منتظران و ایجاد پرچمهای مشابه قبل ظهور با دقت و وسواس تا حتی‌الامکان آنقدر تکرار و شبیه‌سازی کند تا فرهنگ مهدویت به سخره گرفته شده و نوعی مسخرگی بواسطه متشابهات بوجود آوردند، و نیز در نظر نگرفتن بَداء که ممکن است بوقوع بپیوندد، وامیدوارم این جنگها و حوادث، همانی باشد که خروجیش خروج سفیانی و یمانی و خراسانی شده و انصافا با نگاه دقیق به روایات هر منطقه جغرافیایی و یا مدعیان قبل ظهور می‌توان گفت نسیم خوشی در حال وزیدن است و امیدوارم با سلامت ایمان و جسم ظهور امام‌عصر سلام‌الله‌علیه را درک و در رکاب ایشان غلامی کنیم. واگر به هر دلیلی مشخص شد شبیه‌سازی بود باز مایوس نشده و چشم انتظار ظهور خواهیم ماند ان‌شاء‌الله‌العزیز. عده بسیاری هم ازتشیع برگشتند، به آن هم اکتفا نکردند و شروع کردند به اهانت و فحاشی، همه‌چیز را دیدند غیر روایات صحیح شیعه و نفهمیدند این زنجیره اتفاقات همان غربالی‌است که همه باید امتحان شویم، باختند، بدهم باختند. اللهم‌عجل‌لولیک‌الفرج

۲) بعد فرمود: «هَؤُلَاءِ فِي الْجَنَّةِ وَ هَؤُلَاءِ فِي النَّارِ»، این هایی که به دنبال امام حق رفته اند، داخل بهشت می شوند و آن هایی که به دنبال امام باطل رفته اند، داخل جهنم می شوند. اصلا سیر جهنم و بهشت اینگونه شکل می گیرد؛ برای بهشتی و جهنمی شدن، باید دو امام بیایند، دو دعوت انجام بدهند و دو اجابت هم انجام بشود؛ نتیجه یکی از این اجابت ها بهشت و نتیجه دیگری نار است. پس یک دعوت و اجابت به بهشت ختم می شود و دعوت و اجابت دیگر به جهنم ختم می شود. «إِمَامٌ دَعَا إِلَى هُدًى فَأَجَابُوهُ إِلَيْهِ  وَ إِمَامٌ دَعَا إِلَى ضَلَالَةٍ فَأَجَابُوهُ إِلَيْهَا هَؤُلَاءِ فِي الْجَنَّةِ وَ هَؤُلَاءِ فِي النَّارِ». بعد از این بیانات، حضرت آيه شریفه «فَرِيقٌ فِي الْجَنَّةِ وَ فَرِيقٌ فِي السَّعِيرِ»(شوری/7) را از سوره مبارکه شوری تلاوت فرمودند. یعنی دو فریق و دو گروه از هم جدا هستند؛ راه و مسیر مردم از هم جداست. این جدایی به امام این دو گروه برمی گردد. یعنی چون امامشان دوتاست، دعوتشان هم دوتاست؛ به همین خاطر از هم جدا هستند. سیر یکی از این ها از همین جا در وادی جنت و سیر گروه دیگر از همین دنیا در وادی سعیر و آتش است و در ادامه به آن بهشت و جهنم قیامت می رسد. پس درهای بهشت و جهنم از همین دنیا و به وسیله این دو امام گشوده می شود. یک امام به سمت بهشت و امام دیگر به سمت جهنم دعوت می کند. یکی به سمت وادی هدایت و دیگری به سمت وادی ضلالت دعوت می کند و هر دو هم مشتری دارند. این دو گروه از هم جدا هستند و دو فریق را شکل می دهند، حتی اگر ظاهراً با هم در دنیا زندگی کنند، ولی دو فریق جدا هستند. جدایی آدم ها هم با رنگ و پوست و نژاد نیست؛ جدایی آدم ها با امامشان است؛ بستگی دارد که انسان در کدام وادی سیر کند؛ وادی بهشت و هدایت یا وادی جهنم و ضلالت. 📓الأمالي( للصدوق)، النص، ص: 153 📓الخصال، ج 1، ص: 43

☑️ ۱) در روایت اول که در امالی شیخ صدوق آمده، که وقتی حضرت سیدالشهداسلام‌الله‌علیه‌و‌آله از مکه به سمت کوفه می آمدند، در منزل ثَعلَبیه که یکی از منازل میانه راه مکه و کربلاست، کسی آمد از حضرت سوال کرد: «أَخْبِرْنِي عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَل »و در مورد یکی از آيات قرآن سؤال کرد. آيه مد نظر آن شخص آيه «يَوْمَ  نَدْعُوا كُلَ  أُناسٍ  بِإِمامِهِمْ »(اسراء/71) بود. خدای متعال در این آیه شریفه می فرماید که قیامت روزی است که هر دسته ای از مردم به همراه امام خودشان صدا زده می شوند. یعنی هر کسی را با امام زمان خودش صدا می زنند؛ پیروان امام صادق سلام‌الله‌علیه‌و‌آلخ با ایشان، شاگردان امام باقر صلوات‌الله‌علیه‌و‌آله هم با ایشان؛ هر جمعیتی را با امام زمان خودش صدا می زنند. حالا اگر این ها با امامشان راه رفته باشند، با امامشان وارد محشر می شوند و اگر جدا شده باشند، با امام باطل وارد محشر می شوند. حضرت بعد از سؤال آن شخص، این آیه شریفه را اینطور معنا کردند و فرمودند، ما در قرآن کریم دو امام داریم؛ «إِمَامٌ دَعَا إِلَى هُدًى فَأَجَابُوهُ إِلَيْهِ»، یک امامی است که دعوت به هدایت کرده و یک قومی هم او را اجابت کرده اند؛ یک عده ای این امام را اجابت کردند و به سمت این هدایتی که او دعوت می کرد، حرکت کردند. دسته دیگر «وَ إِمَامٌ دَعَا إِلَى ضَلَالَةٍ»، امامی که مردم را به ضلالت و سردرگمی و گمراهی دعوت کرده و باز هم «فَأَجَابُوهُ إِلَيْهَا» عده ای او را اجابت کردند و به سمت آن ضلالتی که او دعوت می کرد، حرکت کردند.

☑️ . در ذیل آیه « وَ مَا ظَلَمُونَا وَ لكِنْ كَانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ »(بقره/57) روایتی است که حضرت باقر سلام‌الله‌علیه‌و‌آله فرمود: «إِنَّ اللَّهَ خَلَطَنَا بِنَفْسِهِ» یعنی خداوند ما را با خودش قاطی کرده است که این عبارت محل دقت است که دقیقا چه معنی می دهد. بعد دارند که « فَجَعَلَ ظُلْمَنَا ظُلْمَهُ فَجَعَلَ وَلَايَتَنَا وَلَايَتَهُ » یعنی ظلم به ما را ظلم به خودش می داند. در واقع مقامی بالاتر این نیست که خداوند اهل بیت علیهم‌السلام را با خودش یکی گرفته است و ولایت آنها را ولایت خودش قرار داده است. و نیز در قرآن هم فرمود: « إِنَّمَا وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاَةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكَاةَ و هم راکعون »(مائده/55) یعنی ولیّ شما خداست و رسول صلی الله علیه و آله و امیرالمومنین و ائمه علیهم‌السلام هستند، پس این مقام که امام سلام‌الله‌علیه را صاحب امر بداند یک مقام فوق العاده است و خیلی بالاتر از این است که تمام مُلک های دیگر را برای ائمه علیهم‌السلام قائل شویم. البته قابل ذکر است که اراده و مشیت آنها ضابطه های خاص خود را دارد. اراده آنها محل شیت خداست. زمانی این وجودهای مقدس اراده می کنند که خدا اراده کن. هر چه او اراده کند در قلوب آنها واقع می شود. این خصوصیت امام است که « إِنَّ اللَّهَ جَعَلَ قُلُوبَ الْأَئِمَّةِ مَوْرِداً لِإِرَادَتِهِ فَإِذَا شَاءَ اللَّهُ شَيْئاً شَاءُوهُ وَ هُوَ قَوْلُ اللَّهِ وَ ما تَشاؤُنَ إِلَّا أَنْ يَشاءَ اللَّه » و فرمودند: خداوند، قلوب ما را آشیانه مشیت خودش قرار داده است. 📓الكافی، جلد ۱، كِتَابُ التَّوْحِيدِ بعض اصحابنا عن محمد بن عبد الله عن عبد الوهاب بن بشر عن موسي بن قادم عن سليمان عن زراره عن ابي جعفر علیهما‌السلام : قَالَ‏سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اَللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ‏ وَ مََا ظَلَمُونََا وَ لََكِنْ كََانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ‏ قَالَ إِنَّ اَللَّهَ تَعَالَى أَعْظَمُ وَ أَعَزُّ وَ أَجَلُّ وَ أَمْنَعُ مِنْ أَنْ يُظْلَمَ‏ وَ لَكِنَّهُ خَلَطَنَا بِنَفْسِهِ‏ فَجَعَلَ ظُلْمَنَا ظُلْمَهُ‏ وَ وَلاَيَتَنَا وَلاَيَتَهُ‏ حَيْثُ يَقُولُ إِنَّمََا وَلِيُّكُمُ اَللََّهُ وَ رَسُولُهُ‏ وَ اَلَّذِينَ آمَنُوا يَعْنِي‏ اَلْأَئِمَّةَ مِنَّا ثُمَّ قَالَ‏ فِي مَوْضِعٍ آخَرَ وَ مََا ظَلَمُونََا وَ لََكِنْ كََانُوا أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ‏ ثُمَّ ذَكَرَ مِثْلَهُ‏ 📓اصول کافی ترجمه کمره ای جلد ۱, ۴۲۱

☑️ . شریک کردن غیر معصوم در امر امامتِ معصوم(قائل بودن به اختیارات و جایگاه امام معصوم برای غیر معصوم  شرک است)!   امام صادق سلام‌الله‌علیه‌و‌آله فرمودند: هركس پيشواى غيرالهى را با پيشوايى كه امامتش از جانب خداست شريك گرداند به خدا شرك ورزيده است. الإمامُ الصّادقُ عليه  السلام  : مَنْ أشْرَكَ مَعَ إمامٍ إمامتُهُ مِنْ عِنْدِ اللّه ِ مَنْ لَيسَتْ إمامَتُهُ مِنَ اللّه ِ كانَ مُشْرِكا باللّه ِ . 📓الكافي : ج ۱ ص۳۷۲( باب  من ادعى الإمامة وليس لها باهل ومن جحد الأئمة أو بعضهم ومن)

روز عاشورا پاکستان...! ابناء بنی‌امیه علیهم‌العنه والعذاب و کینه و دشمنی با امام حسین سلام‌الله‌علیه‌و‌آله... اَللّهُمَّ عَجِّل لِوَلیِّکَ الفَرَج وَ العافیَه وَ النَّصر 🅰️@exeer_e_aazam

آرام جان خسته‌دلان پیکرت کجاست؟ جانم به لب رسیده پدرجان سرت کجاست؟ جـسمت اسیـر فـتـنـۀ یـغـماگـران شده پـیـراهـن امـانـتـی مـادرت کـجـاست؟ از چه جواب دخـتر خود را نمی‌دهی بابای با محـبّـتـم! انگـشـتـرت کجاست در خیمه هر چه بود به تاراج فتنه رفت خاکم به سر عمامۀ پیغمبرت کجاست؟ سوز عطش ز خون تنت موج می‌زند ای تشنه لب، برادر آب‌آورت کجاست؟ از دود خیمه تربت شش ماهه گم شده بابا بگو مزار علی اصغرت کجاست؟ حضرت رقیه علیها‌السلام

در اخبار امامیه آمده است که چهار نفر سواره وارد محشر می شوندوحضرت سیدالشهدا علیه السلام برذوالجناح سوار خواهد بود. روز عاشورا وقتیکه ارباب بی کفن علیه السلام عیال واهل حرم را وداع نمود وبه عزم شهادت روانه شددربین راه ذوالنجاح سربلندکرد و نگاهی به آن جناب کرد حضرت فرمود: مطلبی داری بگو، قفل خموشی از دهانش برداشته شد عرض کرد فدایت شود امروز بار شهادت را من به منزل می رسانم. روز قیامت اسب و ناقه برای شما بسیار می آورند توقع دارم آن روز مرکب سواری شما من باشم، حضرت دست به صورت و یالش کشید فرمود : خاطر جمع باش صاحب تو بی وفا نیست، چند قدم دیگر رفت باز ذوالجناح ایستاد، حضرت فرمود: دیگر چرا ایستادی؟ پس اشاره کرد بطرف زمین. حضرت دیدند که سکینه خاتون خود را روی دست ذوالجناح انداخته می گوید: "یاابتاه‌الیک حاجت و هی ان تنزل عن فرسک تجلسنی فی حجرک وتسمح یدک علی راسی". بعد حضرت زینب سلام الله علیها آمدنو تا بوصیت مادر عمل نموده و گلوی برادر را ببوسد. الا لعنه الله علی الظالمین. 📓مجمع النورین، نسخه خطی، صص۱۰۷_۱۰۸ یارب الحسین بحق الحسین اشف صدرالحسین بظهورالحجة اللهم عجل لولیک الفرج

۲) گلوی اسماعیل (علیه السلام) را نبُرید، و این، معنای «توحید اَفعالی» است. به عبارتی چاقو در ماجرای حضرت اسماعیل (علیه‌السلام) از سنت خود یعنی بریدن عدول نکرد بلکه به اراده تکوینی خداوند، قابلیت برندگی از آن چاقو و جسم برنده برداشته شد و آن چاقو دیگر قدرت بریدن نداشت. همچنین به نقل از کتاب «معدن البکاء فی مقتل سید الشهداء سلام الله علیه» آمده است: شمرلعین خواست سر امام حسین(علیه السلام) را از گلو جدا کند، ولى شمشیرش نبرید، امام حسین(علیه السلام) فرمود: «واى بر تو! آیا می‌پندارى شمشیر تو جایى را که رسول خدا(صلی الله علیه وآله) بر آن فراوان‏ بوسه زد می‌برد»؟! شمرحرامزاده (برآشفت و) آن‌حضرت(علیه السلام) را به رو افکند و سر مطهرش را از قفا جدا کرد. علامه مجلسی می‌نویسد: در بعضى از کتاب‌های معتبر از طبری و او از طاوس یمانى نقل کرده است: «...پیامبر اسلام(صلی الله علیه وآله) پیشانی و گلوى امام حسین(علیه السلام) را زیاد می‌بوسید» 📓این کتاب نوشته مولى محمد صالح بن‏ آقا محمد(متوفی ۱۲۸۳ق)، و برادرش حاج مولى محمد تقی برغانی قزوینی، معروف به شهید سوم است. 📓آقا بزرگ تهرانی‏، الذریعة إلی تصانیف الشیعة، ج ۲۱ ص ۲۲۰ و ۲۲۱، 📓بحار الانوار، ج ۴۴، ص ۱۸۷و۱۸۸، دار إحیاء التراث العربی، بیروت، چاپ دوم، ۱۴۰۳ق. 📓موسوعة الامام الحسین(علیه‏السلام)، ج ‏۴، ص ۵۹۶...

☑️ ۱) اما اینکه چگونه کارد، گلوی مبارک حبیب خدا امام حسین (علیه السلام) را برید؟ گفتنی است: در شماری از روایات، به نقل از امام حسین (علیه السلام) آمده که ایشان، صبح عاشورا، ضمن دعوت کردن یاران خود به شکیبایی و مقاومت، فرمود: «إنَّ اللّهَ عز و جل قَد أذِنَ فی قَتلِکمُ الیومَ وقَتلی، فعلیکم الصبر.» خداوند عز و جل امروز به کشتن شدن شما و من ، اجازه داد.» با ملاحظه این گونه روایات روشن می شود که مقصود از «اذن» در این روایت که ملاحظه شد، قطعا اذن تشریعی نیست. زیرا بی تردید، کشته شدن امام (علیه السلام) و یارانش، سرآمد محرّمات تشریعی الهی است. بنا بر این، سخن امام حسین (علیه السلام) در مورد اذن خداوند متعال در کشته شدن او و یارانش، اشاره به این آیه شریف است که «ومَآ أَصَابَ مِن مُّصِیبَةٍ إِلَا بِإِذْنِ اللَّهِ؛... هیچ ناگواری ای به شما نمی رسد، مگر اینکه به فرمان خداست». مقصود از این اذن، نیز اذن تکوینی الهی در حادثه خونین کربلاست. بدین سان، امام علیه السلام با این سخن، می خواهد به یاران خود بگوید که تقدیر حکیمانه خداوند، این است که ما همگی، امروز، در راه انجام وظیفه، شهید شویم. از این رو، باید در برابر این مصیبت، شکیبایی پیشه سازیم و تسلیم تقدیر الهی و راضی به قضای او باشیم. در نتیجه؛ در داستان حضرت اسماعیل (علیه السلام) گرچه اذن تشریعی به ذبح اسماعیل تعلق گرفته بود (فرمان خدا به ابراهیم) اما إذن تکوینی تعلق نگرفت از این رو چاقو بر خلاف سنت و طبیعت خود به اراده تکوینی خداوند نتوانست ببُرد در حالیکه در جریان عاشورا و شهادت اباعبدالله الحسین (علیه السلام) قضیه برعکس بود، نه تنها اذن تشریعی به این کار تعلق نگرفته بود بلکه اقدام به شهادت آن حضرت از اعظم محرمات الهی بود اما اذن تکوینی به این امر تعلق گرفته بود و در اراده تکوینی خداوند مقدر شده بود تا امام حسین و یارانش را در راه دفاع و حفظ از دین الهی در خون خود مشاهده کند. چنانکه امام حسین (علیه السلام) فرمود: در عالم رؤيا جدم به من فرموده است: «ان الله شاء أن يراك قتيلا». 📓بحارالأنوار ج: ۴۵ ص: ۸۶و بحارالانوار، ج ۴۴ ص ۳۶۴ هر پدیده در جهان، منوط به اجازه تکوینی آفریدگار جهان است. توضیح مطلب، اینکه در نظام آفرینش، هر پدیده، علّت خاصّی دارد که تنها از مجرای آن، قابل تحقّق است؛ امّا تأثیر اسباب در مُسبّبات، منوط به اذن الهی است؛ یعنی برای نمونه، تا خدا نخواهد، آتش نمی سوزانَد، چنان که آتش نمرود، ابراهیم (علیه السلام) را نسوزاند. همچنین تا خدا نخواهد، کارد نمی بُرَد، چنان که کاردِ ابراهیم (علیه السلام)، گلوی اسماعیل

باحال مناسب نگاه کنید.

۲) همچنین‌ام سلمه علیها السلام، یک سال بعد از عاشورا از دنیا رفت. و نیز حضرت رباب علیها السلام، نیز یک سال در کربلا ماند و بعد از آن به مدینه برگشت و از غصه وفات نمود. و حضرت رقیه همسر حضرت مسلم بن عقیل علیهما السلام و خواهر امام حسین علیهما السلام چند روز قبل از حضرت زینب علیها السلام به شهادت رسیدند. همچنین حضرت زینب علیها السلام یک سال و نیم بعد از عاشورا در نیمه رجب رحلت شهادت گونه داشته اند. [البته عده ای از علما قائلند که حضرت زینب علیها السلام را به شهادت رساندند.] آجَرَکَ الله یَا صَاحِبَ الزَّمان فِـی مُصیبَتِ جَدِّک العَطشان

۲) همچنین‌ام سلمه علیها السلام، یک سال بعد از عاشورا از دنیا رفت. و نیز حضرت رباب علیها السلام، نیز یک سال در کربلا ماند و بعد از آن به مدینه برگشت و از غصه وفات نمود. و حضرت رقیه همسر حضرت مسلم بن عقیل علیهما السلام و خواهر امام حسین علیهما السلام چند روز قبل از حضرت زینب علیها السلام به شهادت رسیدند. همچنین حضرت زینب علیها السلام یک سال و نیم بعد از عاشورا در نیمه رجب رحلت شهادت گونه داشته اند. [البته عده ای از علما قائلند که حضرت زینب علیها السلام را به شهادت رساندند.] آجَرَکَ الله یَا صَاحِبَ الزَّمان فِـی مُصیبَتِ جَدِّک العَطشان

‍ ☑️ ۱) جان دادن در عزای حضرت سیدالشهدا سلام‌الله‌علیه‌و‌آله جناب ابوذر از امیرالمومنین سلام‌الله‌علیه‌و‌آله در باب شدت مصیبت سیدالشهدا سلام‌الله‌علیه‌و‌آله روایت میکند که : وَ إِنَّکُمْ لَوْ تَعْلَمُونَ مَا یَدْخُلُ عَلَی أَهْلِ الْبِحَارِ وَ سُکَّانِ الْجِبَالِ فِی الْغِیَاضِ وَ الْآکَامِ وَ أَهْلِ السَّمَاءِ مِنْ قَتْلِهِ لَبَکَیْتُمْ وَ اللَّهِ حَتَّی تَزْهَقَ أَنْفُسُکُمْ وَ مَا مِنْ سَمَاءٍ یَمُرُّ بِهِ رُوحُ الْحُسَیْنِ (علیه السلام) إِلَّا فَزِعَ لَهُ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَکٍ یَقُومُونَ قِیَامَا تُرْعِدُ مَفَاصِلُهُمْ إِلَی یَوْمِ الْقِیَامَةِ وَ مَا مِنْ سَحَابَةٍ تَمُرُّ وَ تُرْعِدُ وَ تُبْرِقُ إِلَّا لَعَنَتْ قَاتِلَهُ وَ مَا مِنْ یَوْمٍ إِلَّا وَ تُعْرَضُ رُوحُهُ عَلَی رَسُولِ اللَّهِ (صلی الله علیه و آله و سلم) فَیَلْتَقِیَانِ «اگر شما می‌دانستید که از این مصیبت چه چیز بر اهل دریاها و ساکنین کوه‌ها در جنگل‌ها و تپه‌ها و اهل آسمان‌ها وارد خواهد آمد والله که جان هایتان از سینه بیرون می‌آمد. روح امام حسین علیه السلام را به آسمان‌ها بردند، به هیچ آسمانی نگذشت، مگر آن که هفتاد هزار ملک فزع کردند و از جای برخاستند، و در حالی که مفاصل آن‌ها می‌لرزید و به همین حال ماندند تا روز قیامت و هیچ ابری نیست که حرکت کرده و بغرد و برق زند مگر آنکه کشنده آن حضرت را لعنت می‌کند و هیچ روزی نیست مگر آنکه روح مطهّر آن حضرت را بر رسول خدا صلّی اللَّه علیه و آله و سلّم عرضه داشته پس آن دو با هم ملاقات می‌کنند.» 📓كامل الزيارات - ط دار الحجة نویسنده : ابن قولويه القمي  جلد :1 صفحه : 164 «ازهاق» که در روایت فوق وارد شده در کتب لغت به معنای جدا شدن روح از بدن و هلاک شدن معنا شده 📓جمهرۀ اللغه، ج۲، ص ۳۲۲؛ 📓العین، ج۳، ص ۳۶۳؛📓 لسان العرب، ج ۱۰، ص ۱۴۷. دقت کنید حضرت امیرمؤمنان سلام‌الله‌علیه‌و‌آله نمی فرماید اگر مصیبت سیدالشهداء سلام‌الله‌علیه‌و‌آله را می‌دانستید جان می‌دادید؛ این که جای خود دارد. بلکه روایت می‌فرماید: اگر اثری که مصیبت امام حسین سلام‌الله‌علیه‌و‌آله بر اهل دریاها و ساکنین کوه‌ها کرد را می‌دانستید روحتان از بدن جدا می‌شد. یعنی از اثر مصیبت می‌مردید خود مصیبت که جای خود دارد! اینجاست که باید اقرار کرد که حد مصیبت، مافوق جان دادن ماست. به احتمال قوی همین سختی مصیبت بود که سبب شد: حضرت رقیه علیها السلام، بیست و پنج روز بعد از عاشورا در پنجم ماه صفر به شهادت رسیدند. حضرت‌ام کلثوم علیها السلام، چهارماه بعد از بازگشت قافله کربلا به مدینه رحلت نمودند.

۸) وحکم خدافرارسدکه اوبهترین حکم کنندگان است پس من با شما هستم وباتمام قوای خودباشما هستم. زیارت حضرت عباس سلام الله علیه ،مفاتیح الجنان،صفحه ششصدوشصت وهفت. فلذا مشاهده نمودید که درفرازهای زیارت می خوانیم تابع فرمان شما،پیرو شما ویاری شما پس اتباع از حضرت عباس سلام الله علیه امری واجب است چون اوصاحب فرمان ودستوراست حال چه دستوری دردولت مهدی آل محمد علیهم السلام مشخص خواهد شد. واما رسیدیم به اینکه(لعن الله من جهل حَقَّکَ ) خدا لعنت کند کسانی را که حق تورا ندانستند... حال حق حضرت عباس سلام الله علیه وجان ناقابلم به فدای یک نگاه هاشمی اوچیست؟ چه حقی است که هرکس جاهل به آن باشد ملعون است؟ این دلالت برعصمت مطلقه کلیه حضرت است نه عصمت صغری که بعضی معتقدند،عصمت اواکتسابی نیست زیرا درحدیثی ... حضرت عبّاس بن على(علیه السلام) محضر امام(علیه السلام) شرفیاب شد و عرض کرد: «اى برادر! دشمن بدین سو مى آید». امام حسین(علیه السلام) برخاست و فرمود: «یا عَبّاسُ! اِرْکَبْ بِنَفْسِی اَنْتَ ـ یا اَخِی ـ حَتّى تَلْقاهُمْ فَتَقُولَ لَهُمْ: ما لَکُمْ؟ وَ ما بَدالَکُمْ؟ وَ تَسْاَلْهُمْ عَمّا جاءَ بِهِمْ»؟؛ (اى عبّاس! جانم به فدایت اى برادر! سوار شو و برو از آنها بپرس! هدف آنها چیست؟ چه روى داده است؟ و بپرس: چه دستور تازه اى به آنان داده شده؟).ارشادجلددوصفحه نود. امام حسین سلام الله علیه حجت خدااست وهرگز مجاز نمی فرماید وبه حضرت عباس سلام الله علیه می فرماید جانم به فدایت... یعنی تونَفسِ من هستی،نفس من هستی یعنی چه؟ وقتی نبی مکرم خدا صلی الله علیه وآله فرمود:یاعلی سلام الله علیه تونَفسِ من هستی یعنی چه؟ یعنی بدین معنااست که عصمت صغری وجزئیه وتقوا منظور نیست چون امام مجاز نمی فرماید بلکه این( عصمت کلیه ذاتیه)اهل بیت علیهم السلام است لکن به اختلاف درجه. العباس علیه السلام :ص۲۱۳و۲۱۴و۲۱۵ العباس علیه السلام:۱۴۳و۱۴۴و۱۴۵ العباس علیه السلام،سید مقرم :ص۲۲۴و۲۲۵و۲۲۶ کامل الزیارات:ص۲۵۶ب۵۳ الامالی،الشیخ الصدوق:ص۳۳۰المجلس ۵۳ح۱۰ عیون اخبارالرضا سلام الله علیه:ج۱ص۲۵۰ب۲۵ح۳ دلائل الامامه:ص۱۳۵ح۴۴ درمحضر فقیه معارفی(آیت الله حیدرتربتی کربلایی) ج۳ص۳۹۲و۳۹۳۳۹۴و۳۹۵ امالی الشیخ الطوسی:ص۴۵۱المجلس ۱۶ح۱۰۰۶-۱۲ روضه الواعظین:ج۲ص۲۷۳ کشف الغمه فی معرفه الائمه علیهم السلام:ج۲ص۱۲۱