👈🏽 بشنو

⁨ ما نسل واپسین پرندگانی هستیم که در آشپزخانه آواز می‌خوانند با بال‌های آغشته به دارچین و زعفران روی شاخه‌های شکسته‌ی لیوان‌ها بی‌خیال آرزوهایمان که فلفل بی‌خیال رؤیاهایمان که هل بی‌خیال جوانی‌مان که نمک آهای چای عمر! آهسته سرد شو باید با پرنده‌ای که از بخار تو برمی‌خیزد برقصم و به این لکه‌های آب بفهمانم که می‌توانند از روی میز بلند شوند خودشان را به ابرها برسانند و جایی در شیار دانه ی گندمی ببارند بگذار دیگران به شکافتن سینه‌های هم بیندیشند من این چاقو را تنها برای بریدن نان می‌خواهم و دلم می‌خواهد بلندترین صدایی که می‌شنوم خالی کردن بار آهن باشد در ساختمان مجاور باد نایلون‌های پیچیده روی ساختمان‌های نیمه‌ساز را به بازی گرفته کارگری دارد آوازی قدیمی را بالا می‌برد من از نسل واپسین پرندگانی هستم که در جشن زردچوبه و سیب‌های زمینی آوازهای آسمانی می‌خوانند چراغ را روشن کن شیشه‌های مربا را بچین روی رف از راه‌پله دارد صدای پای کسی می‌آید و باد جوری لای گل‌های پرده پیچیده است که انگار زنی دارد با حلقه‌های مجعد موهایش بازی می‌کند. رویا شاه حسین‌زاده⁩