غزل آرامش

اوج می‌گیرم به ترفندی که در شأن من است می کشم سر تا دماوندی که در شأن من است رونوشت دردهای داغ را در چهره‌ام می‌گذارم زیر روبندی که در شأن من است مثل فولادی که در حین گدازِش آبدید زنده ماندم با فرآیندی که در شأن من است باغبان هستی‌‌ام محصول نو می‌پروَرَد از میان زخمِ پیوندی که در شأن من است بوته‌‌ی اندوه من آبستن حال خوش است میوه‌اش شادی‌ست؛ فرزندی که در شأن من است زندگى افسانه ام را مى نويسد بر زمان با سرانگشت هنرمندى كه در شأن من است در گلوی قصه‌گویی لال، پنهان می‌شود داستان بی‌همانندی که در شأن من است شک ندارم لحظه‌ی پرواز مهمان می‌کنم خاک گورم را به لبخندی که در شأن من است... #غزل_آرامش @ghazalaramesh