consuliyar کنسولی یار

یکی از مستندترین آنها، اعطای تخلص سخاوتمندانه «شهریار» به استاد محمد حسین بهجت تبریزی است که کلیپ آن با روایت بی‌واسطه و زبان شیرین شهریار، در یوتیوب در دسترس است و توصیه می‌کنم، هر کس آن را ندیده، حتماً ببیند. نکته چهارم آن که، گمان می‌کنم در میان همه امتیازات بسیار حافظ که خود نیز احصاءشان کرده: «عاشق و رند و نظربازم و می‌گویم فاش تا بدانی که به چندین هنر آراسته‌ام» آنچه سخن او را در جان‌ها نشانده و به آفاق عالم کشانده، معجزه عشق است. اصولاً هیچ کار بزرگی در جهان صورت نگرفته، مگر اینکه محصول عشق بوده است. به قول نظامی بزرگ: «فلک جز عشق محرابی ندارد – زمین جز خاک عشق، آبی ندارد» «جهان عشق است و دیگر زرق‌سازی – همه بازی است، الا عشق بازی» به قول قیصر امین‌پور «ز دست عشق در عالم هیاهوست – تمام فتنه‌ها زیر سر اوست» طبعاً عشق حافظ، رابطه‌ای تنانه و خاکی نیست، گرچه عشق، حتی اگر از این سر باشد، هم بدان سر راهبر است. عشق حافظ، کوششی عارفانه و پویه‌ای پاکبازانه است. چنانکه خود می‌فرماید: «ای بی‌خبر بکوش که صاحب خبر شوی – تا راهرو نباشی، کی راهبر شوی دست از مس وجود چو مردان ره بشوی – تا کیمیای عشق بیابی و زر شوی» پنجمین و آخرین نکته‌ که مایلم اشاره کنم، زمانه حافظ و راهکار او برای چگونگی مواجه با چالش‌های آن است. زمانه حافظ، زمانه عسرت است. دکتر رضا داوری در سال 1350 کتابی را با عنوان «شاعران در زمانه عسرت» نوشت که با نگاهی به نسبت میان زبان، تفکر و حقیقت شعر حافظ، به تحریر درآمده است. حافظ نشان داد که چگونه در عصر ترکتازی ستم، و رونق ریا و تزویر، می‌توان رندانه راهی جست و زیرکانه با تزویر مبارزه کرد. عصر امروز ما، عصر جاهلیت ثانی است و شوربختانه، شاهد نمایش بزرگترین تزویر، ریا و نفاق تاریخ در آن هستیم. اکنون، خاصه در غرب، از حقوق بشر دمکراسی و حاکمیت قانون سخن می‌گویند و به دیگران درس اخلاق می‌دهند، اما همان واعظان نامتعظ، همزمان، فاجعه میناب را رقم می‌زنند و بی‌شرمانه و خون‌آشامانه از عزم خود برای نابودی یک‌شبه درازدامن‌ترین تمدن بشر، یعنی تمدن ایران کهن، سخن می‌گویند. شرکای پر ادعای آنها نیز (که به کمترین اتفاق مشابهی در اقطاب رقیب، با شدیدترین الفاظ و در سریعترین زمان واکنش نشان می‌دهند) در مقابل همه این قساوت‌ها و سعبت‌ها، خاموشند، یا حتی گامی فراتر نهاده و کار کثیف آنها را با افتخار می‌ستایند. تجویز حافظ برای زندگی در چنین زمانه‌ای، تزویر‌ستیزی، تاب‌آوری و امید به آینده‌ی روشن است. او نیز چون ما، منتظر پا به‌رکاب مسیحا نفسی است که با انفاسش جهان گلستان خواهد شد. با توصیه حافظ سخنم را پایان می‌دهم که «از غم و درد مکن ناله و فریاد که دوش – زده‌ام فالی و فریادرسی می‌آید. لذا عرض می‌کنیم: ای آفتاب روشن از افق معدلت درآی- مارا زیاده طاقت این شام تار نیست. با پوزش از تصدیع، از توجه‌تان سپاسگزارم.