سرمشق

استاد فروزانفر از همان دوران جوانی کار معلمی خود را آغاز کرد. ابتدا در دارالفنون و سپس در دارالمعلمین عالی مشغول به تدریس شد. در سال ۱۳۱۴ با پژوهش جامع خود پیرامون مولانا و زندگانی و احوال او توانست گواهی‌نامه‌ی دکتری خود را از هیئت ممیزه‌ی استادان دانشگاه تهران (نصرالله تقوی، علامه علی‌اکبر دهخدا و ولی‌الله نصر) دریافت کند و عنوان و سِمت استادی در دانشکده‌ی ادبیات را بگیرد و دانشجویان بسیاری را در هر سه مقطع کارشناسی، کارشناسی‌ارشد و دکتری تربیت کند. اما حضور در پایتخت، علاوه بر منصب استادی در دانشگاه تهران، شغل‌های اداری و سیاسی مختلفی برای وی در پی داشت. بنا به گفته‌ی خودِ فروزانفر، «ولیکن ز هر در مرا شغل‌هاست...». از سال ۱۳۱۳ معاون دانشکده‌ی معقول و منقول (الهیات و معارف اسلامی) شد. علاوه بر آن از سال ۱۳۱۵ ریاست مؤسسه‌ی وعظ و خطابه در همان دانشکده را عهده‌دار بود. از همان ابتدای تأسیس فرهنگستان در زمینه‌های مختلف در آنجا فعالیت داشت. فروزانفر در سال ۱۳۴۶ بازنشسته شد، اگرچه همچنان راهنمایی دانشجویان دوره‌ی دکتری را برعهده داشت. از همان سال بازنشستگی تا پایان عمر ریاست کتابخانه‌ی سلطنتی را عهده‌دار شد. همچنین در اسفند ماه ۱۳۲۸ نخست نماینده‌ی مجلس مؤسسان و سپس نماینده‌ی مجلس سنا شد. وی تا سال ۱۳۳۱ که مجلس دوره‌ی اول برپا بود به‌عنوان سناتور مشغول بود. هر چند که دریافت مشاغل و مناصب سیاسی با مخالفت‌های برخی از دوستانش همراه بود. استاد فروزانفر همه عمر را سرگرم تحقیق، تصحیح و تدریس بود. سخن و سخنوران، سه جلد شرح مثنوی شریف-دفتر اول مثنوی، تصحیح دیوان شمس، شرح احوال عطار نیشابوری، احوال و زندگانی مولانا جلال الدین بلخی، تاریخ ادبیات ایران و...از آثار ایشان هستند. یادش گرامی باد