Too Loud a Solitude

«‏تو آخرین حوصله و ذوق من، برای دوست داشتن یه آدم بودی.»

از چیزی که درکش نمیکنی متنفر نباش_

تا به حال به معنی التیام‌بخش بودن فکر کردی؟ تابحال زخم و درد کسی رو بی انتظار التیام دادین؟ یا کسی تابحال التیام دردتون بوده ؟ اصلا میدونین وقتی یه نفر داره از دردش، از زخمش حرف میزنه چطوری التیام بخش باشی نه اینکه نصحیت کننده یا تشدید کننده دردش یا سرزنشگر ضعفها و اشتباهاش بشی یا بدتر اینکه بری باهاش توی مسابقه‌ی من از تو زخمی‌ترم و مقایسه کردن یا بی‌اهمیت نشون دادن درد اون آدم … برای زخم آدمها التیام باشیم اگه نمی تونیم حداقل سکوت کنیم و شرایط رو با حرفهامون سختتر نکنیم براش ، ما هیچوقت نمیفهمیم درون اون آدم چی‌میگذره … توان و ظرف آدمها با هم فرق میکنه _

i am both a healer and a harmer i fix everyone i can but in the end i have no strength left to heal myself.. https://t.me/ToooLoud

بارانی که روزها بالای شهر ایستاده بود عاقبت بارید تو بعدِ سالها به خانه‌ام می‌آمدی... تکلیفِ رنگ موهایت در چشمهایم روشن نبود تکلیفِ مهربانی، اندوه، خشم و چیزهای دیگری که در کمد آماده کرده بودم؛ تکلیفِ شمع‌های روی میز روشن نبود. من و تو بارها زمان را در کافه‌ها و خیابان‌ها فراموش کرده بودیم و حالا زمان داشت از ما انتقام می گرفت. در زدی باز کردم سلام کردی اما صدا نداشتی به آغوشم کشیدی اما سایه‌ات را دیدم که دستهایش توی جیبش بود. به اتاق آمدیم شمع‌ها را روشن کردم ولی هیچ چیز روشن نشد؛ نور تاریکی را پنهان کرده بود. بعد بر مبل نشستی در مبل فرو رفتی در مبل لرزیدی در مبل عرق کردی. پنهانی، بر گوشه‌ی تقویم نوشتم: نهنگی که در ساحل تقلا می‌کند برای دیدن هیچ‌کس نیامده است. گروس عبدالملکیان https://t.me/ToooLoud

دیگر منتظرت نبودم. این ترسناک‌ترین جمله‌ی تمام این مدتی بود که با تو‌ زیسته‌ام، حتی وقتی فقط در سرم تکرار می‌شد تا باورش کنم. حتی وقتی عقربه‌های ساعت با گستاخیِ تمام دورشان را کامل می‌کردند و از ساعت بیقراری می‌گذشتند، من منتظرت نبودم. تنها حس می‌کردم لحظه‌هایم بدجوری خالی‌ست و بی هیچ تلاشی، همان خالی را خوب نگاه می‌کردم. دیگر منتظرت نبودم. 🖋️خاطره *از صبح ۳۶۴ ام https://t.me/ToooLoud