D E E P M O O D

حق با شماست جناب نیچه «درختی که میخواد تا بهشت قد بکشه، باید ریشه‌هاشو تا جهنم رشد بده»!

" از افتخارات زندگی‌ام همین بس که می‌توانستم شبیه شما باشم و نشدم. فکر می‌کنید در زمین بازی شما حرفی برای گفتن ندارم اما راستش اینکه وارد زمین بازی شما نمی‌شوم فقط به این دلیل است که نمی‌خواهم دیگران من و شما را در ذهنشان در یک گروه قرار دهند و نمی‌خواهم با همان صفاتی شناخته شوم که شما و امثال شما شناخته می‌شوید. دوست داشتم یکبار چشم در چشم بگویم ارزشی که پیش دیگران پیدا کرده‌اید خیلی بیشتر از چیزی‌ست که لیاقتش را دارید اما حیف از چشم که در چشم شما بیوفتد! "

از جایی به بعد، درد من گذشته نبود، فقدان آینده‌ای بود که هرگز نیامد. نه حسرت خاطرات دور، که داغ لحظاتی بود که هرگز ساخته نشد. حتی اشک هم از این زخم جا ماند و نمی‌ریخت. هیچ جهانی، جای خالی رویاهای نزیسته را پر نخواهد کرد.

There’s a big difference between being alone and feeling alone. Being alone is a circumstance— it’s sitting by yourself, walking your own path, spending time without constant company. It can be peaceful. It can be where you finally hear your own thoughts, where you start to understand who you are outside of others. Feeling alone is different. It’s not about the absence of people— it’s about the absence of connection. You can be surrounded by a crowd and still feel invisible. You can have friends, family, even love, and still feel like nobody truly sees you. Life will bring you both. There will be seasons where solitude shapes you, and seasons where loneliness tests you. The challenge is learning to make peace with the first and not be destroyed by the second.

Music touches us emotionally, where words alone can’t.

همه در حال جنگیدنیم. نبردی که نمی‌دانیم تهش چه می‌شود. نبردی که جنسش برای هر کس فرق می‌کند، و همینطور نتیجه‌اش. دلم برای خودمان می‌سوزد. بیشتر از همه برای او که دارد با خودش می‌جنگد.