کانال رسمی مرکز تئاتر مولوی

مدیر کل هنرهای نمایشی کشور به تماشای "کاتورگی" نشست در شامگاه دوشنبه بیست و چهارم شهریور ماه مرکز تئاتر مولوی میزبان آقای رضا مردانی مدیر کل هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی بود که به تماشای "کاتورگی"به نویسندگی محمود ناظری و کارگردانی علی اصغر راسخ راد نشست. نمایش "کاتورگی" تا پایان هفته هرشب از ساعت ۱۹:۳۰ در سالن کوچک مرکز تئاتر مولوی میزبان علاقه مندان تئاتر دانشگاهی است.

به گزارش ایران تئاتر، محمدهادی عطایی، کارگردان «نسل سکوت» از اجرای این نمایش در پاییز 1404 در سالن اصلی تالار مولوی خبر داد و گفت: «نسل سکوت» یک تئاتر اجتماعی است که نگاهی به اتفاقات جنگ دارد و نشان می‌دهد جنگ بر روی عشق شخصیت‌ها چه در زمان وقوع آن و چه پس از آن تاثیر ‌می‌گذارد. نشان داده‌ایم جنگ از آن دست اتفاقاتی نیست که تمام شود و به عنوان مثال یک موشک زده شود و ماجرا به پایان برسد، بلکه تا قرن‌ها تاثیر خودش را بر نسل‌ها می‌ گذارد. او در مورد داستان این نمایش توضیح داد: متاسفانه به محض آنکه در مورد جنگ صحبت می‌شود، انسان‌ها گارد می‌گیرند و به ذهنشان خط نبرد و قاتلان زندگی می‌آید، اما ما در نمایش مورد جنگ نمی‌گوییم، در مورد انسان‌هایی می‌گوییم که سیاستمداران با تصمیمات‌شان چه تاثیراتی بر زندگی و سرنوشت آن‌ها می‌گذارند. این کارگردان تئاتر بیان کرد: بازیگران موقع تمرین، نمایشنامه برایشان ملموس بود. ما دهه شصتی‌ها انواع جنگ‌ها را تجربه کرده‌ایم، از جنگ 8 ساله ایران و عراق گرفته تا جنگ کرونا و جنگ اقتصادی و جنگی که امسال تجربه کردیم. در سرزمینی زندگی می‌کنیم که به خاطر موقعیت استراتژیک آن، انواع جنگ‌ها مثل جنگ با خمپاره و جنگ فرهنگی به وقوع پیوسته است. عطایی در مورد یکی از پیام‌های نمایش «نسل سکوت» اذعان کرد: می‌خواهیم به مخاطبان خصوصا نسل جدید اعلام کنیم که جنگ همواره بوده و خواهد بود. ما باید در هر شرایطی راهمان را ادامه بدهیم و زندگی و عشق را به آنان یادآوری و گوشزد کنیم. برنامه‌های فرهنگی متاسفانه یاس و ناامیدی را ترویج می‌کنند، اما ما می‌گوییم در همان جنگ که باعث مرگ و میر انسان‌ها می‌شود هم عاشق وجود دارد که به خاطر عشق زندگی می‌کنند. ما سعی کریدم نگاه ویژه‌ای به این موضوع داشته باشیم. وی افزود: به‌عنوان یک کارگردان نظر شخصی‌ام این است که طبق تجربه دیده‌ام مردم عاشق رورواستی و سادگی هستند و ما هم سعی کردیم در اوج سادگی مفاهیمی که در متن و ذهن ما بود را اجرا کنیم. او در مورد شرایط فعلی کار در تئاتر توضیح داد: همکاران ما در تالار مولوی همکاری خوبی داشتند. تا به حال در سالن خصوصی اجرا نداشته‌ام. شرایط فعلی به این شکل است که برخی هر طور شده می‌خواهند مخاطب را به سالن بیاورند. تئاتر برای من شغل است اما برای عده‌ای که خصوصا تازه وارد آن شده‌اند، به تفریح تبدیل شده و اتفاقا مخاطبان و مدیران فرهنگی نیز چنین وضعیتی را بیشتر می‌پسندند. گویی تئاتر هرچه کمتر چالش داشته باشد، بیشتر دیده می‌شود اما رسالت تئاتر چنین است که گوشزد و چالشی مطرح کند. عطایی در پایان گفت: ممنونم از افرادی که با هر سمت و جایگاهی در عرصه تئاتر فعالیت می‌کنند؛ اما انتظار داریم مسئولان، اقدام موثری در زمینه رشد و ترویج تئاتر کشور انجام دهند. متاسفانه حمایتی که لازم است، از تئاتر اتفاق نمی‌افتد. پس از 7-8 ماه تازه مدیرکل هنرهای نمایشی مشخص شد که این همه وقفه، در برخی امور فعالان حوزه تئاتر مشکل پیش آورد، اگر بگذارند تئاتری‌ها خودشان کارشان را پیش ببرند، کمتر شاهد چنین مشکلاتی خواهیم بود. گفت‌وگو از نیلوفر شهسواریان

محمدهادی عطایی، کارگردان «نسل سکوت»: تئاتر برایم شغل است، اما برای برخی تفریح! محمدهادی عطایی، کارگردان «نسل سکوت» که به‌زودی در مرکز تئاتر مولوی روی صحنه خواهد رفت معتقد است تئاتر برای او شغل است اما برای برخی تفریح!

ماه‌ فرو ماند از جمال محمد سرو نباشد به اعتدال محمد قدر فلک را کمال و منزلتی نیست در نظر قَدر با کمال محمد میلاد پیامبر اکرم (ص)، نور درخشان عالمیت، و امام جعفر صادق مبارک باد.                    روابط عمومی مرکز تئاتر مولوی

ماه‌ فرو ماند از جمال محمد سرو نباشد به اعتدال محمد قدر فلک را کمال و منزلتی نیست در نظر قَدر با کمال محمد میلاد پیامبر اکرم (ص)، نور درخشان عالمیت، و امام جعفر صادق مبارک باد. روابط عمومی مرکز تئاتر مولوی

افشای رازهای موحش یک خانواده؛ «وودوو» حاصل ۸ ماه تمرین است! کارگردان نمایش «وودوو» با اشاره به اینکه ۸ ماه برای اجرای این نمایش تمرین کرده اند، عنوان کرد که مسئله‌اش تنها اجرا رفتن نبوده است بلکه در وهله اول مورد پسند بودن نمایش برای خودش مهم است. میثم مظفری نویسنده و کارگردان نمایش «وودوو» که در تالار مولوی روی صحنه است درباره داستان این اثر به خبرنگار مهر گفت: «وودوو» اجرایی گروتسک درباره خانواده لوکاچ و نسبت‌ها و روابط فراواقعی اعضای آن با یکدیگر است. این اجرا در فضایی رویاگون و خواب‌زده به اتفاقاتی می‌پردازد که حول موری، پسر خانواده رخ می‌دهد. هر چه روایت پیش می‌رود، رازهای موحش و شگفتی‌آوری درباره این خانواده برای تماشاگر افشا می‌شود. وی افزود: به پرتکرارترین سوالی که این روزها از من می‌شود جواب بدهم؛ «وودوو» یعنی چه؟ «وودوو» یک عروسک نخی است که در جادوگری استفاده می‌شود و با فرو کردن سوزن موجب طلسم می‌شود. این موضوع محدود به آئین یا منطقه خاصی هم نیست و توضیحات بیشترش را می‌توان در بروشور نمایش یا منابع دیگر مطالعه کرد. وی درباره چگونگی شکل‌گیری ایده نمایش توضیح داد: ایده‌ها به شکل‌های مختلف به ذهن می‌رسند؛ با دیدن یک فیلم، خواندن جمله‌ای در یک کتاب یا شنیدن یک دیالوگ، من هم از یک دیالوگ شروع کردم و آن را ادامه دادم تا طی ۲ ماه تبدیل به یک نمایشنامه کامل شد. در این مسیر مشاوره‌های دوست خوبم مهران صفرخانی و علی شمس کمک بسیاری به من کردند. پس از آن با یک دوره تمرینی طولانی و گاهی طاقت‌فرسا برای بازیگران، حدود شش ماه قبل از جنگ و ۲ ماه بعد از آن کار به سرانجام رسید. این کارگردان تئاتر درباره مضمون نمایش تأکید کرد: ترجیح می‌دهم این موضوع را به عهده مخاطب بگذارم تا برداشت شخصی خود را داشته باشد. مهم‌تر از هر چیزی برای من این است که مخاطب با تئاتر ما ارتباط برقرار کند. امیدوارم این اتفاق بیفتد، همان‌طور که در اجراهای قبلی شاهد رضایت نسبی تماشاگران بودم. عهد کردم در تماشاخانه‌ خصوصی اجرا نروم؛ «وودوو» حاصل ۸ ماه تمرین است! مظفری با اشاره به روند انتخاب سالن برای اجرا، عنوان کرد: از همان روز اول که تمرین را شروع کردم با خودم عهد کردم نمایش را در سالن خصوصی اجرا نکنم، چون تجربه خوبی از کار در آن سالن‌ها نداشتم. بنابراین در فراخوان تالار مولوی شرکت کردم، فیلم فرستادم و خوشبختانه با حسن نظر دوستان در مولوی پذیرفته شد. این کارگردان طولانی بودن روند تمرین را یکی از ویژگی‌های «وودوو» دانست و اظهار کرد: شاید پروسه تمرین ما با فضای امروز تئاتر که زود به اجرا می‌رسد غیرمتعارف به نظر برسد، زیرا تمرینات ما مجموعا حدود ۸ ماه زمان برد که در ۲ بازه زمانی ۶ ماه پیش از جنگ و ۲ ماه پس از جنگ اتفاق افتاد، شرایط جامعه بی‌ثبات است و هرچه زودتر به اجرا برسید منطقی‌تر جلوه می‌کند اما برای من صرفاً اجرا رفتن مسئله نیست. دوست دارم چیزی که روی صحنه می‌آورم قبل از هر چیز مورد پسند خودم باشد و بعد به مخاطب عرضه شود. اساساً توجه به جزئیات در هر اثر به معنای احترام گذاشتن به مخاطب است. مخاطب امروز تئاتر کسی است که با وجود انواع مدیوم‌ها، تئاتر را انتخاب می‌کند و بنابراین لایق ارائه اثری باکیفیت است. وی در پایان یادآور شد: من نمی‌توانم پیش‌داوری کنم اما نوید می‌دهم که گروه ما از صفر تا صد تمام توانش را گذاشته است؛ از طراحی صحنه و لباس تا بازی‌های تمرین‌شده. ما برای لحظه لحظه اثر فکر کردیم و وقت گذاشتیم. همچنین تلاش کردیم مخاطب امروز را در نظر بگیریم و به سلیقه و ذائقه او توجه کنیم. مجموع این تلاش‌ها، همراه با قیمت مناسب بلیت و سالن اصلی مولوی که به نظرم بهترین بلک‌باکس ایران است، ارزش این را دارد که تماشاگر نمایش «وودوو» را برای دیدن انتخاب کند. نمایش «وودوو» به نویسندگی و کارگردانی میثم مظفری از ۱۱ شهریور اجراهای خود را در سالن اصلی مرکز تئاتر مولوی آغاز کرده است و تا ۲۸ شهریور روی صحنه می‌رود. آرش رستم بیگی، محمد رستمی، پویا رجبی، هِژا محمودیان، مسعود محمدی و غزاله نیّر گروه بازیگران این نمایش را تشکیل می‌دهند.

افشای رازهای موحش یک خانواده؛ «وودوو» حاصل ۸ ماه تمرین است!

هفته دوم اجرای پدرکشی یا مکتب چهارم اسکاتلد/هالینشند چاپ 1875_ فصل دانکن خسرو طاعون در سالن اصلی مرکز تئاتر مولوی نویسنده و کارگردان: جواد صداقت تهیه کننده: الهام ابنی بازیگران: صادق ‌صبح ‌زاهدی، حسین صحرایی، پانته ‌آ ‌شادمان ‌زاد، مهبد بهمنی، رضا ‌مروی، هانا رحمانی، وحید ‌نوری، سهیل مطهری نژاد، شکیلا احمدزاده، آرش شجاعی،سارا شمس، گندم ‌قجاوند و الهام ‌ابنی مشاور اثر: الهام ‌ابنی دستیار کارگردان: گندم ‌قجاوند طراح حرکت: جواد ‌صداقت طراح نور: ایمان ‌اسماعیلی طراح صحنه: جواد ‌صداقت طراح صدا: یاسر ‌مظلومیان طراح لباس، طراح گریم: الهام ‌ابنی دستیار لباس: مهرنوش شهبازی راد طراح پوستر، طراح بروشور: جواد ‌صداقت موشن گرافی و اقلام تبلیغاتی: وحید نوری اجرای نور: امیرحسین محمدی ، تانیا بیات مدیر صحنه: آرش شجاعی عکاس اردلان آشناگر مجری طرح خانه هنر آسوریک کاری از گروه تئاتر آسوریک

شهریور ماه و میزبانی مرکز تئاتر مولوی از چهار نمایش تازه نمایش های «#پدر_کشی» به کارگردانی‌ #جواد_صداقت، «وودو » به کارگردانی میثم مظفری، «کاتوره گی»به کارگردانی علی اصغر راسخ راد و «#تکه_تکه» به کارگردانی #ملیکا_زارع و #مبینا_کاظمی از دهم و یازدهم شهریورماه در مرکز تئاتر مولوی به صحنه میروند.‌ به گزارش #روابط_عمومی_مرکز_تئاتر#مولوی، نمایش «پدرکشی » نوشته‌ و کارگردانی جواد صداقت و با بازی صادق ‌صبح ‌زاهدی، حسین صحرایی، پانته ‌آ ‌شادمان ‌زاد، مهبد ‌بهمنی،رضا ‌مروی، هانا (هانیه) رحمانی، وحید ‌نوری، سهیل ‌مطهری ‌نژاد، شکیلا ‌احمدزاده، آرش شجاعی، سارا شمس، گندم ‌قجاوند و الهام ‌ابنی از دهم شهریورماه از ساعت ۲۰:۳۰ و نمایش «#وودو» نوشته و کارگردانی #میثم_مظفری و با بازی آرش ‌رستم ‌بیگی، محمد ‌رستمی، پویا ‌رجبی ، هِژا ‌محمودیان، مسعود ‌محمدی و غزاله ‌نیّر از یازدهم شهریور ماه از ساعت ۱۸:۳۰در سالن اصلی اجرای خود را آغاز میکنند. همچنین نمایش «#کاتوره_گی» به نویسندگی محمود ناظریان و کارگردانی #علی_اصغر #راسخ_راد و با بازی سامی صالحی و سپهر صالحی از دهم شهریور ماه از ساعت ۱۹:۳۰ و نمایش«تکه تکه» به نویسندگی،کارگردانی و بازیگری ملیکا زارع و مبینا کاظمی از یازدهم شهریورماه و از ساعت ۱۸:۰۰ اجراهای سالن کوچک این مجموعه خواهند بود. علاقه مندان جهت تهیه بلیط میتوانند به سایت تیوال مراجعه نمایند. #تئاتر_دانشگاهی #تالار_مولوی #تئاتر #تئاتر_ببینیم #پدرکشی #وودو #کاتورگی

شهریور ماه و میزبانی مرکز تئاتر مولوی از چهار نمایش تازه نمایش های «#پدر_کشی» به کارگردانی‌ #جواد_صداقت، «وودو » به کارگردانی میثم مظفری، «کاتوره گی»به کارگردانی علی اصغر راسخ راد و «#تکه_تکه» به کارگردانی #ملیکا_زارع و #مبینا_کاظمی از دهم و یازدهم شهریورماه در مرکز تئاتر مولوی به صحنه میروند.‌ به گزارش #روابط_عمومی_مرکز_تئاتر#مولوی، نمایش «پدرکشی » نوشته‌ و کارگردانی جواد صداقت و با بازی صادق ‌صبح ‌زاهدی، حسین صحرایی، پانته ‌آ ‌شادمان ‌زاد، مهبد ‌بهمنی،رضا ‌مروی، هانا (هانیه) رحمانی، وحید ‌نوری، سهیل ‌مطهری ‌نژاد، شکیلا ‌احمدزاده، آرش شجاعی، سارا شمس، گندم ‌قجاوند و الهام ‌ابنی از دهم شهریورماه از ساعت ۲۰:۳۰ و نمایش «#وودو» نوشته و کارگردانی #میثم_مظفری و با بازی آرش ‌رستم ‌بیگی، محمد ‌رستمی، پویا ‌رجبی ، هِژا ‌محمودیان، مسعود ‌محمدی و غزاله ‌نیّر از یازدهم شهریور ماه از ساعت ۱۸:۳۰در سالن اصلی اجرای خود را آغاز میکنند. همچنین نمایش «#کاتوره_گی» به نویسندگی محمود ناظریان و کارگردانی #علی_اصغر #راسخ_راد و با بازی سامی صالحی و سپهر صالحی از دهم شهریور ماه از ساعت ۱۹:۳۰ و نمایش«تکه تکه» به نویسندگی،کارگردانی و بازیگری ملیکا زارع و مبینا کاظمی از یازدهم شهریورماه و از ساعت ۱۸:۰۰ اجراهای سالن کوچک این مجموعه خواهند بود. علاقه مندان جهت تهیه بلیط میتوانند به سایت تیوال مراجعه نمایند. #تئاتر_دانشگاهی #تالار_مولوی #تئاتر #تئاتر_ببینیم #پدرکشی #وودو #کاتورگی

مرکز تئاتر مولوی ضمن عرض تسلیت به مناسبت فرا رسیدن سالروز رحلت پیامبر اسلام حضرت محمد مصطفی(ص) ، شهادت امام حسن مجتبی (ع) و شهادت امام رضا(ع) به اطلاع میرساند این مجموعه از روز جمعه  ۳۱ مردادماه تا پایان روز یکشنبه ۲ شهریور تعطیل است و از روز دوشنبه ۳ شهریورماه میزبان علاقه مندان و مخاطبان تئاتر خواهد بود.

گفتگو درباره «قاب» با حضور یوسف باپیری، رامین اکبری، مجتبی کریمی، کیهان پرچمی به گزارش روابط عمومی مرکز تئاتر مولوی، نشست گفتگو پیرامون نمایش «قاب» روز چهارشنبه ۲۲ مرداد ۱۴۰۴ با حضور منتقدان و تماشاگران و گروه اجرایی در مرکز تئاتر مولوی برگزار شد. در ابتدای این نشست یوسف باپیری اجرا را تجربه‌ای دانست که با زمان و سطح‌های متفاوت روایت بازی می‌کند و گفت: «این اجرا با موقعیتی ساده شروع می‌شود؛ خانواده‌ای که قصد دارند عکس بگیرند. اما نمایش، زمان گرفتن یک عکسِ ساده را طولانی و مصرف می‌کند، به عبارتی در زمان تداخل ایجاد می‌کند. به تدریج ما را از شیوه‌ی ادراک عادی، یعنی انتظار دیدن قصه‌ای بازنمایی‌شده و تفسیری از یک برداشت مشخص، دور می‌کند؛ در حالی که متریال اصلی کار همچنان بر پایه متن و یک قصه‌ی مشخص بنا شده است. یکی از نکات جالب این است که از همان ابتدا از پروجکشن استفاده نمی‌شود. پس از گذشت حدود یک ربع از اجرا، پروجکشن وارد و به سطح دیگری از روایت تبدیل می‌شود. در این نقطه مخاطب درمی‌یابد که با دو سطح روایت روبه‌رو است: یکی روایت تصویر روی صفحه و دیگری روایت بدن‌ها که مدام میان این دو سطح، تداخل ایجاد می‌شود. رویکرد نمایش به گونه‌ای است که مدام چیزی را از مخاطب پنهان می‌کند. همین پنهان‌کاری باعث می‌شود مخاطب از تمرکز صرف بر موضوع فروپاشی خانواده فاصله بگیرد و بیشتر به این فکر کند که مسئله‌ی پنهان این خانواده چیست و چرا پروجکشن با بدن‌ها هم‌خوانی ندارد.» در ادامه رامین اکبری از دیگر منتقدان حاضر در جلسه با تأکید بر نقش تصویر گفت: «این اجرا تصویر را به‌مثابه پدیده‌ای به کار می‌گیرد که زمان را از روند اجرا حذف می‌کند، اما در عوض حرکت را در ذهن مخاطب شکل می‌دهد. در ابتدای اجرا یک قاب می‌بینیم و حرکتی که در نهایت دوباره به یک قاب دیگر ختم می‌شود. برای مثال، در صحنه‌ی نخست کاراکتر دختر به سمت کاراکتر پسر حرکت می‌کند و کنار او می‌نشیند، در حالی که ما هیچ شناختی از رابطه و نسبت این دو نداریم. همین باعث می‌شود ذهن تماشاگر شروع کند به ساختن اطلاعات برای فهم رابطه‌ی آن‌ها. به نظر من هوشمندانه‌ترین بخش اجرا همین صحنه‌ی اول، صحنه‌ی دست‌هاست. از طرفی، ما با یک اجرای سخت مواجهیم. تماشاگر باید با صبر و حوصله جزئیات را کشف کند. شاید در شروع خیلی‌ها نتوانند ارتباط برقرار کنند، اما جزئیات به قدری زیادند که به‌تدریج ناخودآگاه فضای اجرا را می‌سازند.» همچنین مجتبی کریمی درباره محدودیت‌های اجرا صحبت کرد و گفت: «وقتی اجرا را می‌بینم، احساس می‌کنم حاصل محدودیت‌های خودخواسته‌ای است که کارگردان برای خودش تعریف کرده است. همین محدودیت‌ها نشان می‌دهند وارد فرآیند کارگردانی شده‌ایم و در حال نظام دادن به چیزی هستیم. نمایش همه‌چیز را، از کنش و صدا گرفته تا حرکت، در محدودترین حالت خودش قرار می‌دهد. این محدودیت باعث می‌شود کوچک‌ترین کنش‌ها اهمیت پیدا کنند و ما ناچار شویم با دقت بیشتری نگاه کنیم. مثلاً در ابتدای اجرا چند دقیقه‌ای هیچ حرکتی از شخصیت‌ها نمی‌بینیم. در این سکون، کوچک‌ترین حرکت‌ها اهمیت پیدا می‌کنند. همان ابتدای اجرا محدوده‌اش را برای ما مشخص و به ما می‌گوید باید من را با جزئیات ببینی. در چنین بستری است که حتی پاهای دو کاراکتر، وقتی کنار هم شکلی خاص می‌سازند، می‌توانند ما را به درک رابطه‌ای میان آن‌ها برسانند. این امکانی است که صرفا این‌تئاتر برای خودش خلق کرده است؛ امکانی که به قاعده‌ی دیدن عادی یک تئاتر پشت پا می‌زند و می‌گوید من را با جزئیات بیشتری باید دید.» . در پایان کیهان پرچمی نیز درباره‌ی ساختار نمایش اذعان داشت: «در “قاب” ما با خانواده‌ای روبه‌رو هستیم که می‌خواهند عکسی قدیمی را دوباره بازسازی کنند. هر بار که تلاش می‌کنند، یا عکس خوب نمی‌شود یا دوربین ثبت نمی‌کند. در خلال این روند، ابهام‌هایی در روابط میان اعضای خانواده آشکار می‌شود؛ میان پدر و مادر، خواهر و برادر و حتی پدر و پسر. اجرا با روایت پروجکشن پیش می‌رود؛ جاهایی عیناً با آن مطابقت دارد و جاهایی از آن تخطی می‌کند. کارگردان در این میان تصمیم می‌گیرد بدن‌ها چطور روی صحنه قرار بگیرند و با تولید لحظه‌های سکوت، فضای ذهنی خودش را جلو ببرد. به نظرم اجراهایی از جنس «قاب» ناشی از نوعی امتناع هستند؛ امتناع از پیش‌فرض‌هایی که ما با آن‌ها تئاتر را می‌بینیم. مثلاً معمولاً انتظار داریم اجرا بلافاصله شروع شود، اما اینجا اجرا دیرتر از حد معمول آغاز می‌شود. ممکن است در ابتدا همین باعث شود که تماشاگر از کار خوشش نیاید، اما پس از پایان، به این فکر می‌افتد که نمایش تعریف خاص خودش از زمان را دارد و همین ما را بیشتر به فکر کردن درباره‌اش وامی‌دارد.» گفتنی است نمایش "قاب" تا تاریخ ۵ شهریورماه هر شب (به جز شنبه ها) از ساعت ۲۰:۳۰ در سالن اصلی مرکز تئاتر مولوی روی صحنه است.

گفتگو درباره «قاب» با حضور یوسف باپیری، رامین اکبری، مجتبی کریمی، کیهان پرچمی

نشست گفتگو پیرامون نمایش “قاب” با حضور یوسف باپیری، رامین اکبری، مجتبی کریمی، کیهان پرچمی و گروه اجرایی روز چهارشنبه‌ ۲۲ مرداد بعد از اجرای نمایش “قاب” در مرکز تئاتر مولوی برگزار می‌شود. به گزارش روابط عمومی پروژه؛ نشست گفتگو پیرامون نمایش “قاب” با حضور یوسف باپیری، رامین اکبری، مجتبی کریمی، کیهان پرچمی و گروه اجرایی روز چهارشنبه‌ ۲۲ مرداد ماه، بعد از تماشای اجرا ساعت ۱۸ الی ۲۰ در مرکز تئاتر مولوی برگزار می‌شود.  ورود برای عموم علاقه‌مندان به این نشست‌ آزاد است. گفتنی است نمایش "قاب” به کارگردانی زهرا محمدی که از ۱۲مرداد اجراهای خود را آغاز کرده است، هر روز ساعت ۲۰:۳۰ در سالن اصلی مرکز تئاتر مولوی به صحنه می‌رود. لازم به ذکر است استثنائا این نمایش در روز چهارشنبه ۲۲ مرداد ماه از ساعت ۱۷ به روی صحنه می‌رود.

محمود فرشچیان درگذشت. #محمود_فرشچیان امروز ۱۸ مرداد در ۹۵ سالگی به علت ابتلا به ذات‌الریه در کشور امریکا درگذشت. محمود فرشچیان در ۴ بهمنِ ۱۳۰۸ در اصفهان به دنیا آمد. پدر فرشچیان که نماینده فرش اصفهان بود، او را به کارگاه نقاشی #میرزا_آقا_امامی برد و امامی به استعداد او در زمینه #نقاشی پی برد. فرشچیان پس از آموزش نزد او و عیسی بهادری و دانش‌آموختگی از مدرسه #هنرهای_زیبا اصفهان، برای گذراندن دوره هنرستان هنرهای زیبا به اروپا سفر کرد و چندین سال به مطالعه آثار هنرمندان غربی در موزه‌ها پرداخت. بنا بر گفته خودش، در اروپا اول کسی بود که با بسته‌ای از کتاب و قلم وارد موزه می‌شد و آخر از همه از موزه خارج می‌شد. فرشچیان خالق آثار ماندگاری همچون #ضامن_آهو، #سخت‌ترین_امتحان، #داستان_حضرت_ابراهیم، #غدیر_خم و #رمی_جمره، برای علاقمندان به هنر در ایران چهره‌ای قابل احترام بود.

قلم نه در حصار زمان میماند و نه در حصار مکان چرا که از جنس اندیشه و شعور است... روز خبرنگار مبارک

انا لله و انا الیه راجعون «در گذر بی صدای ثانیه هاي‌ دنیای فانی،جرس کاروان از رحیل مسافری خبر می‌دهد که در سکونی، آغازی بی پایان را می سراید» جناب آقای امیر میرزایی همکار ارجمند گروه هنرهای نمایشی دانشکدگان هنرهای زیبا درگذشت« همسر» گرامیتان رابه شما و خانواده محترمتان تسلیت عرض نموده، برایشان از درگاه خداوند متعال مغفرت ، برای شما و سایر بازماندگان صبر جمیل  خواهانیم . روابط عمومی مرکز تئاتر مولوی

حال با توضیحاتی که داده شد به اجرایی بپردازیم که زهرا محمدی در مقام کارگردان تدارک دیده و به همراه گروه جوان تئاتری‌اش، پا به عرصه نمادین گذاشته است. اجرا در مدت زمان ۴۵ دقیقه، تلاش دارد ظرفیت‌های نمایشی نمایشنامه را آزاد کرده و به قولی ارزش افزوده ایجاد کند. بدین منظور ترجیح داده شده از فضایی ایستا استفاده شده و سیاست اجرایی به سمت بکارگیری بهینه از امر انتزاعی حرکت کند. بازیگران مانند کسانی که مقابل دوربین عکاسی می‌ایستند، واجد نوعی از ژست‌های ایستای بدنی بوده و کلیت اجرا همچون یک عکس خانوادگی محسوب شده است. سیاست اجرا علیه بازنمایی دقیق مناسبات درونی متن نمایشنامه عمل می‌کند و قسمتی از دیالوگ‌ها بر انتهای صحنه نقش بسته و از کنش بدنی بازیگران منفک می‌شود. کارول کرشت در نمایشنامه‌اش، وقتی می‌نویسد «ژست مقابل دوربین» شاهد هستیم که چگونه شخصیت‌ها مشغول تک‌گویی‌هایی شده و کلماتی را بر زبان می‌آورند که ذهنیت‌شان است و دیگران متوجه آن نمی‌شوند. زهرا محمدی ترجیح داده این تک‌گویی‌ها را حذف کن و از طریق ژست‌های ایستای بدنی، در حد توان به مرحله اجرا و رویت‌پذیری درآورد. گو اینکه این قضیه در بعضی صحنه‌ها ناممکن شده و حتی به گنگی مناسبات منتهی شده است. اما در نگاهی کلی می‌توان این حذفیات را در خدمت حرکت به سوی بیشتر کردن حجم ایستایی ژست‌های مقابل دوربین عکاسی دانست و کمابیش موافقش بود. بازیگرانی چون شایان تقدیسی، زرگل کلیار، نهال فرجادی و فواد تباک شخصیت‌های خانوادگی این نمایشنامه را بازی می‌کنند. پدر، مادر و پسر و دختر تشکیل‌دهنده این خانواده در ظاهر آرام اما پر از تنش بوده و بازیگران جوان اجرا، توانسته‌اند بدون صداسازی و بازی‌های اغراق‌شده، آن‌ها را بر صحنه اجراپذیر کنند. از این باب می‌توان به این گروه که گویا قبل از این در شهر مقدس مشهد مشغول فعالیت بوده آفرین گفت و به انتظار اجراهای تازه‌ای از آنان بود. هنرمندان جوان مشهدی نشان داده‌اند که ظرفیت بالایی برای به صحنه بردن نمایش‌های آوانگارد داشته و در این سال‌ها، شاهد هنرنمایی‌شان در تئاتر تجربی و حرفه‌ای کشور بوده‌ایم. در نهایت می‌توان گفت اجرایی چون نمایش «قاب» با تمامی جمع‌وجور بودن و میزانسن‌های ایستا و ریاضیاتی‌اش، این امکان را فراهم کرده که مواجهه‌ای سرخوشانه با یک متن کوتاه از یک نویسنده مهم غربی فراهم شود و گروه جوان اجرایی‌اش با تغییراتی که در متن نمایشنامه اعمال کرده، توانسته صدای خودآیین خویش را عرضه کند و مقهور نام‌های بزرگ نشود. امید است در ادامه کار این گروه همدل و پرشور، شاهد بر صحنه آوردن نمایش‌هایی باشیم که بیش از این جسارت به خرج داده و نظم نمادین را بحرانی‌تر کند.

درباره نمایش «قاب» به کارگردانی زهرا محمدی ژست‌های خانوادگی مقابل دوربین عکاسی نوشته محمدحسن خدایی دوران جدیدی آغاز شده و نسل تازه تئاتر، فهم متفاوتی را از واقعیت اجتماعی و بازنمایی‌اش به نمایش گذاشته‌ است. در این میان می‌توان امید داشت که این فرم‌های متفاوت اجرایی، نتایج مبارکی به ارمغان آورده و هوایی تازه به جریان تئاتر کشور بدمد تا اید حرف نویی زده شود و نوعی گسست معرفت‌شناسانه باشد نسبت به گذشته متصلب هنرهای نمایشی این مرز و بوم. خصلت تجربی این نسل جوان با رویکرد جهان‌شمولی که در پیش گرفته، بشارت‌دهنده افق‌های تازه‌ای است که پیش از این به محک آزمایش درنیامده بود. این‌که بعضی از آثار این نسل نو، کیفیت لازمه را ندارد و تماشایش به نوعی اتلاف وقت و سرمایه محسوب می‌شود دلیلی برای عمومی بودن این وضعیت نیست. کافی است به اجراهایی که در گوشه و کنار شهر بر صحنه‌‌اند و رنگ و بوی این نسل با جسارت را دارند نیم‌نگاهی همدلانه اندازیم و از نابهنگامی‌ بعضی‌شان کیفور شویم. اجراهایی که مقهور بازنمایی صرف متن نمایشنامه نشده‌ و در تلاش‌اند هر صحنه از متن یک نمایشنامه را به شکلی مجزا و خودبسنده، بدل به یک آزمون اجرایی کرده و با آموزه‌های خلاقانه دراماتورژیک، ارزش افزوده‌ای خلق کنند که هر جز کوچک از یک کلیت متکثر نمایشی تماشایی‌تر باشد. با آن‌که این مسیر اجرایی، پر از دشواری و سنگلاخ است اما تا اینجای کار می‌شود به نتایجش امید بست و به انتظار روزهای خوب آینده نشست. زیباشناسی که این نسل پی گرفته بازتابی است از پیچیدگی وضعیت اجتماعی این روزها ما و ضرورتی از بکارگیری فرم‌های تازه و تجربه‌نشده تئاتری. به هر حال جوانان این نسل، خاطره چندانی از پدران تئاتر نداشته و شوربختانه این امکان را نیافته‌اند به تماشای آثار شاخص بعد از انقلاب ۵۷ بنشینند و از مهارت هنرمندان کاربلد این عرصه، دانش و بینش هنری کسب کنند. بنابراین این تقلای هر روزه که پیروزی و شکست در آن نامعلوم است بی‌شک ارزش تجربه کردن دارد و می‌بایست جدا از محصول نهایی و دستاوردها و ناکامی‌هایش قضاوت شود. ذیل این بحث خوب است به نمایشی بپردازیم از این نسل که این شب‌ها تحت عنوان «قاب» به کارگردانی زهرا محمدی در سالن اصلی مجموعه تئاتر مولوی بر صحنه است. متن نمایشنامه را «کرول فرشت» کانادایی نوشته و در یک درام کوتاه خانوادگی، به مصائب اعضای خانه‌ای پرداخته که به نظر می‌آید می‌بایست زندگی مبتنی بر رفاه و همبستگی داشته باشند اما چیزی که بر صحنه می‌بینیم نشان از واقعیتی دیگر است. کارول فرشت نویسنده‌ای که در سال ۱۹۴۹ به دنیا آمده و اهل کبک کانادا بوده و در مونترال زندگی می‌کند در این متن توانسته به خوبی بحران اخلاقیات نهاد خانواده را عیان کند. عنوان اصلی نمایشنامه «ژست جلوی دوربین» نام دارد و مربوط می‌شود به دقایقی کوتاه از زندگی یک خانواده چهار نفره که این فرصت را یافته‌اند کنار هم قرار گرفته و به یادگار عکسی مشترک در مقابل دوربین پسر خانواده که «ژروم» نام دارد بگیرند. اما تنش پنهان مابین این چهار نفر چنان بالا است که این اتفاق هرگز نمی‌افتد و آرزوی عکسی از کنار هم قرار گرفتن تمامی اعضای خانه به امری ناممکن بدل می‌شود. اشاره‌ای استعاری به زندگی مدرن شهری و صمیمیت‌های سرد. جایی که فردگرایی افراطی کمر به نابودی روابط انسانی بسته و حتی والدین و فرزندانشان نمی‌توانند نسبت به یکدیگر عشق بورزند و عواطف بشری را بی‌شائبه به نمایش گذارند. به دیگر سخن در این جامعه انتزاعی و بروکراتیک، بیش از پیش عقل معاش‌اندیش سیطره یافته و تمامی عرصه‌های زیست بشری به تسخیر درآمده است. کارول فرشت به مانند اغلب نویسندگان غربی که رویکردی انتقادی به وضعیت معمول جهان دارند به ساختار خانواده می‌پردازد و با آشکار کردن رازهای پیدا و پنهان، این نکته را تذکار می‌دهد که بی‌توجهی نسبت به دیگران چنان گسترش یافته که مستوجب برآمدن فضاهای خشن و بی‌عاطفه شده است. همه چیز به ژست‌های دروغین مقابل دوربین عکاسی و بازنشر در شبکه‌های اجتماعی تقلیل یافته و این مسئله نمی‌تواند بدون عقوبت و آسیب گسترده اجتماعی باشد.