WITHBOB 📷

‏[من و دوربین مورد علاقه‌م]

عکاسی هم دقیقاً همین شکلیه. گاهی یک عکسِ ناموفق یا یک پروژه‌ای که هیچ‌وقت به نتیجه نرسید، بیشتر از صدها عکسِ موفق بهت یاد می‌ده. اما اغلب ما فقط رنجِ اون تجربه رو با خودمون حمل می‌کنیم و از چیزی که بهمون یاد داده غافل می‌شیم. آخرش چیزی که از تو یک عکاس می‌سازه، تعداد عکس‌های موفق نیست؛ نگاهی‌ه که هر تجربه، مخصوصاً تجربه‌های سخت، توی وجودت می‌سازه بابک.

مهم‌تر از اینکه یک تجربه چقدر سخت یا تلخ بوده، اینه که ازش چی یاد گرفتیم. بیشترِ ما بعد از هر اتفاق، مدام خودِ رنج رو مرور می‌کنیم؛ اما خیلی کم پیش میاد از خودمون بپرسیم: «این تجربه چه چیزی به من یاد داد؟» شاید ارزش واقعی هر تجربه، نه در زخمی باشه که به جا گذاشته، بلکه در تغییری باشه که توی ما ایجاد کرده.

هر کاری هم بکنی، بالاخره یه روز یه چیزی اون‌جوری که می‌خواستی پیش نمی‌ره. اون روز خودتو بابت چیزی که هیچ‌وقت دست تو نبوده سرزنش نکن. زندگی همین شکلیه؛ غیرقابل‌پیش‌بینی، ولی قشنگ. تا وقتی این مهمونی ادامه داره، ازش لذت ببر.

هیچی اونقدر جدی نیست؛ الکی غلیظ نشو.

#Canong9 روزمرگی

#gosee Rozhan. از تست شات با روژان تابستون۲۰۲۶ https://www.instagram.com/p/DaXnthBDZKK/?igsh=cmo4dWlyMGhjYjk3

#gosee Rozhan. از تست شات با روژان تابستون۲۰۲۶ https://www.instagram.com/p/DaXnthBDZKK/?igsh=cmo4dWlyMGhjYjk3

‏به نظرم نقد یه کار کاملاً تخصصیه. ‏اینکه بگی یه اثر بده یا خوب نیست،فقط یه نظر شخصیه.نقد باید توضیح بده چرا اثر درنیومده، ایرادش کجاست و با چه انتخاب‌هایی می‌شد بهترش کرد. ‏اگه فقط حکم بدیم و رد بشیم،اسمش نقد نیست؛ تخریبه.نقد باید فهم ما از اثر رو بیشتر کنه،نه فقط حس منفی تولید کنه

ولی من میدونم دقیقا چی خوشحالم می‌کنه📸✨

دوره، دوره‌ایه که آدم‌ها رو موفقیت‌های بزرگ نجات نمی‌ده؛ توانایی لذت بردن از چیزای کوچیک نجاتشون می‌ده. اگه بلدی وسط این همه شلوغی، از یه لحظه‌ی ساده حال خوب بسازی، یه مهارت کمیاب داری.

عکس‌ها شاید شبیه خواب‌ها باشند؛ تکه‌هایی از چیزی که روزی لمسش کرده‌ایم، اما دیگر به خاطر نمی‌آوریم از کجا آغاز شده است. هر فریم، خاطره‌ای مبهم از تجربه‌ای ناتمام است؛ ردی از نوری که از میان ما گذشته و در سکوت تصویر جا مانده. شاید عکاسی، تنها راهِ به یاد آوردنِ چیزهایی باشد که هرگز نتوانسته‌ایم به زبان بیاوریم. #BWProfile

عکس‌ها شاید شبیه خواب‌ها باشند؛ تکه‌هایی از چیزی که روزی لمسش کرده‌ایم، اما دیگر به خاطر نمی‌آوریم از کجا آغاز شده است. هر فریم، خاطره‌ای مبهم از تجربه‌ای ناتمام است؛ ردی از نوری که از میان ما گذشته و در سکوت تصویر جا مانده. شاید عکاسی، تنها راهِ به یاد آوردنِ چیزهایی باشد که هرگز نتوانسته‌ایم به زبان بیاوریم.

در ادامه ستایش لحظه ها📸✨ https://www.instagram.com/p/DaIXS-bkfJM/?igsh=MTE3MTdzN3kxYnJtMg==

فراموش می‌شوی، گویی که هرگز نبوده‌ای.

در ستایش رنگ سبز🌿✨

رو به دریا

وقتی برای خودم عکاسی می‌کنم دیگه مهم نیست دوربینی که دستمه مال چه سالیه یا چه برندی داره. مهم اینه باهاش ارتباط بگیرم، حس کنم بخشی از من و اون لحظه‌ست. همین که این ارتباط شکل بگیره دیگه همه‌چی تمومه. شاید قشنگ‌ترین بخش عکاسی همین گم شدن توی لحظه باشه. ❤️

چند روز پیش یه خانمی بهم پیام داده بود که «اگه واقعاً عکاس خوبی هستی، بیا از من عکس بگیر» و اینکه چرا فقط از دخترای خوشگل عکس می‌گیرم. راستش برای من عکاسی هیچ‌وقت درباره اثبات کردن چیزی به کسی نبوده. من معتقدم یه عکاس باید بتونه از هر آدمی، با هر چهره و ظاهری، بهترین عکسی رو که می‌تونه ثبت کنه. این بخشی از کار ماست، نه یه چالش برای ثابت کردن توانایی. اما انتخاب سوژه یه داستان دیگه‌ست. توی کارهایی که منتشر می‌کنم معمولاً یه حس مشترک، یه فضای ذهنی مشخص و یه جور خط انرژی وجود داره که به نگاه شخصی خودم برمی‌گرده. برای همین وقتی سوژه‌ای رو انتخاب می‌کنم، بیشتر از اینکه ظاهرش برام مهم باشه، این برام مهمه که چقدر با اون دنیا و روایتی که توی ذهنم دارم هم‌جهته. خیلی از آدم‌هایی که جلوی دوربین من قرار گرفتن، ممکنه صدها عکس دیگه هم داشته باشن، اما چیزی که برای من جذابه اینه که ردِ نگاه و حضور خودم توی اون عکس دیده بشه. اون امضایی که باعث میشه عکس فقط یه پرتره نباشه، بلکه بخشی از زبان شخصی من باشه. برای همین انتخاب سوژه‌هام بیشتر از هر چیزی به مدل ذهنی و بیان شخصی خودم برمی‌گرده. هر عکاسی حق داره دنیای خودش رو بسازه و سوژه‌هایی رو انتخاب کنه که به اون دنیا نزدیک‌ترن. بابک.

عکاسی روی فیلم فقط ثبت یک تصویر نیست، یک جور نگاه به عکاسی است. فیلم‌ها شخصیت دارند؛ رنگ‌های گرم، دانه‌های گِرین طبیعی و نحوه ثبت نور در آن‌ها حسی خلق می‌کند که بیشتر از یک عکس، شبیه یک خاطره به نظر می‌رسد.