سید مهدی ابوالقاسمی

گفتم به شیشه‌ی ماشینت: «نگذر! هوایی بارانم» می‌رفت و دست تکان می‌داد می‌دید گیجِ خیابانم می‌خواستم چمدانت را از ابر پر کنم و سنگین شاید سبک بشوم از خود دیدم هنوز پریشانم... دیدم که هیچ نمی‌خواهم آشفته در سفرت‌ ای دوست دامان فکر و خیالت پاک از آهِ خاسته از جانم... عمرم‌ تباه...‌ که می‌رفتی چشمم به راه... که می‌رفتی آه‌ از تو آه... که می‌رفتی سمتی که هیچ نمی‌دانم ای دست‌هام فراموشت آن گریه‌هام‌‌ در آغوشت آن صبح گفتم درگوشت: «نگذر هوایی‌ بارانم!» #سید_مهدی_ابوالقاسمی @agartonabashi