SevenHells

کاش اینقد نزدیکت بودم که پلک میزدی و مژه ت کشیده میشد به گونه م. نه اینکه هرچی قاصدک فوت کنم بهت نرسه.

یکی از مشکلات اساسی عصر‌ مدرن اینه که الان همه نظر میدن حتی وقتی ازشون خواسته نشده. مثلا توی همین پست من دارم توی زمینه ای زر زر میکنم که نه بهم ربط داره نه در موردش چیزی میدونم. ولی میکنم دیگه. چون میتونم. دیگه الان برعکس قبلناس که تقاضا موجب عرضه میشد. در عصر جدید عرضه مقدمه، حتی اگه تقاضا نباشه! دیدین؟ دوباره زر زدم. چون خیلی راحته! گوشی دستته؟

دلتنگی عجیبه. هرچی میخوای پسش بزنی محکم تر برمیگرده. هرچی میگی نه! من پوستم کلفته دلم تنگ نمیشه باز بارون میاد، هوا ابری میشه، برگا میریزه همه جا نارنجی میشه دوباره بند دلت پاره میشه براش که چرا نیست که بپری روی برگای نارنجی و اون بخنده. که چرا نیست پاشو بکوبه تو چاله آب تا جفتتون خیس بشین و تو جیغ بزنی و بلند بلند بخندی. که چرا نیست که چرا نیست که چرا نیست...

کاش میشد نباشی مثلا. ینی نمیری. از ابتدا در هیچ معادله‌ای نباشی.

میخوام توی خیابون راه برم و به همه بگم دوسش دارم. میدونستی؟ و بدو بدو برم سراغ بقیه آدما تا بهشون همین حرفو بزنم. محبت هرکسی یه جوری قلمبه میشه دیگه.

من هروقت میرم جلو آینه، این نوشته رو آینه ظاهر میشه: "asshole" شما میدونین منظورش چیه؟

ترکیب خواب و دلتنگی باعث میشه احمقانه‌ترین حرفا رو بزنم و همزمان به خودم بخندم. نزدیک‌ترین وضعیت من به دوگانگی شخصیت همین جاها مشاهده میشه.

بنظرم یک نکته ای توی اخلاق خیلی مهمه‌. اینکه آدم هر دفعه میخواد از یکی توضیح بخواد برای یه کاری با خودش فکر کنه که آیا من اینقدر به این طرف نزدیک هستم که دلیلای واقعیشو برام تعریف کنه و کل فرایند تفکر و تصمیم گیری و اجراشو بدون تعارف بهم بگه یا این سوال باعث میشه فقط مجبور شه بهونه دروغکی تحویلم بده؟ اگه جواب چیزی حوالی قسمت دومه، نپرس عزیزم. قشنگ نیست آدم برای حقی که نداره طلبکار باشه! بدقولی کرده؟ حرفی زده؟ کار اشتباهی کرده؟ بذار هرجور راحته جبران کنه؛ خودش انتخاب کنه میخواد توضیح بده، میخواد تقاص پس بده، میخواد چونه بزنه یا چی. حتما که نباید همه چیو بدونی!

همینکه بفهمیم ایرادی نداره اگه بعضی وقتا زندگیمون، کارمون، اخلاقمون، شخصیتمون و گذشته مون ایراد داره، نصف راهو رفتیم. میدونی چی میگم؟ دارم میگم قبول کردن ایراد داشتن خودش قدم اوله. قدم اول توی مسیر آدم بهتری شدن!

بعضی حرفا رو میزنیم و فکر میکنیم یه حرف کوچیکن و کاری به کار کسی ندارن. ولی بعضی وقتا هم یه حرف کوچیک کافیه تا آدم از زندگیش سیر بشه. بیشتر فکر کنیم. خب؟

کی اینقدر بزرگ شدیم که تنهایی بریم دندونپزشکی؟ ای بابا.

دلم کرسی میخواد. یه کرسی گنده. با یه لحاف خیلی ضخیم و سنگین روش. با یه پنجره‌ی یک جداره بی رنگ و خسته که هر شب به سرما اجازه میده بیاد و هوا رو سرد کنه و هر روز صبح بدون جنگیدن میذاره آفتاب بی حال بیاد توی اتاق و چشمای آدما رو قلقلک بده. دلم میخواد با اون نور بیدار شم و برامون چایی درست کنم و چایی بخوریم و شبا هم قبل خواب شیر کاکائوی گرم با چندتا مارشملوی ذوب شده درست کنم تا گرممون کنه و با خیال راحت بخوابیم.

“Be yourself; everyone else is already taken.” ― Oscar Wilde بسیار کوتاه، با این وجود بسیار تحسین برانگیز و خردمندانه!

از نظر بنده هرچی اطرافیانتون - بجز عده ای انگشت شمار - کمتر در مورد شما بدونن بهتره. شفافیت کمتر همواره برابر بوده با زندگی بهتر. چرا؟ چون کسی ازت توقع توضیح نداره. مجبور نیستی برای قدم به قدم مسیرت جواب پس بدی.

دنیا داره به سمتی میره که آدم دیگه حسشم نباید حس کنه. ینی بهتره که حساشو حس نکنه.

خوشحال و خندان و شادان زندگی میکردم تا اینکه ناگهان تمام باری که خداوند متعال بر دوش انسان نهاده است فرو ریخت به دلم. این هم از جمعه‌ی پاییزی‌ای که غروبش دلگیر نبود‌‌. جمعه‌ی خوشحال به ما نیامده. شب بخیر!