SevenHells

«بچه ای در شکم من خواهد بود، که پدرش تو هستی و من برایش خانه خواهم بود، همانطور که آغوش تو خانه من است.»

دوست دارم یه سری دوست صمیمی و محدود نزدیک داشته باشم و توی همین گروه غرق شم و اونقد نزدیک باشیم و پشت هم باشیم که احساس کنیم خانواده ایم.

درست همون لحظه که همه ی انرژیم به پایان میرسه انگیزه ی درس خوندن واسم به وجود میاد که متاسفانه بازم قبل اینکه دستم به کتاب بخوره خوابم میبره.

«من چیزی ام که خودم به دست میارم. و تو تمام چیزی هستی که من تا حالا به دست آوردم.»

دیدین مثلا بغض که میکنین و گریه نمیکنین، یه چیزی تو گلوتون باد میکنه و گلوتون درد میگیره؟ بغض حرف زدنی دارم. میخوام حرف بزنم ولی نمیتونم. حرفا توم جمع شدن و دارم درد میکنم.

یه وقتایی کائنات دست به دست هم میدن که نشه.

یه جوری خسته ام که زنگ زدن گفتن عکس سه در چار بفرست تو لغت نامه دهخدا جلو معنی خسته بذاریمش.

کله همو ماچ کنین. زندگی کوتاهه.

ببین نیما یوشیج چقدر ناراحت بوده اونجا که گفته «نازک آرای تن ساق گلی که به جانش کشتم و به جان دادمش آب، ای دریغا! به برم میشکند...»

گفتم گره نگشوده‌ام زان طره تا من بوده‌ام گفتا منش فرموده‌ام تا با تو طراری کند...

در دایره قسمت ما «نقطه خارج از خم» ایم.

ولی جدی چرا انقد تاریخ تولد واستون مهمه؟ بابا کادو مهمه فقط :( شما اصن بیا ۶ ماه زودتر به من کادوی تولد بده بعد اگه ناراحت شدم بزن تو گوش من.