Yoo Seung Ho

عکسای نمایشگاه BLUE Hour📸🩵 #Pic 💥@yooxyoo💥

آپدیت اینستای عکاس جونگ وون با سونگ هو📸🥤 #InstaUp #Update 💥@yooxyoo💥

آپدیت اینستای عکاس جونگ وون با سونگ هو📸🥤

کپشن: مدت‌ها بود که چهره‌ی سلبریتی‌ها برای من بخشی از کارم بود؛ اما در این پروژه خواستم یوسونگ‌هو را نه فقط به‌عنوان یک فرد، بلکه مثل یک «ژانر» ببینم. همان‌طور که یک منظره با زاویه‌ی نگاه ما شکل می‌گیرد و بازتعریف می‌شود، «یوسونگ‌هو» هم در این عکس‌ها به منظره‌ای تبدیل شده که دوربین آن را تماشا می‌کند. عکس‌ها در نیویورک، فیلادلفیا و چند شهر دیگر گرفته شده‌اند، اما شهرها فقط پس‌زمینه‌اند؛ چیزی که دوربین می‌بیند، «منظره‌ای به نام یوسونگ‌هو» است. او همیشه در تصاویر تجاری، با چهره‌ای که از او انتظار می‌رفت دیده شده؛ اما این بار، او را خارج از آن چارچوب و در لحظه‌های پیش‌بینی‌نشده، به‌عنوان یک انسان ثبت کردم. منظره فقط به اندازه‌ی زمانی که مقابلش می‌ایستیم، خودش را نشان می‌دهد. یوسونگ‌هوِ این عکس‌ها هم حاصل زمانی‌ست که دو نفر، در دو سوی شاتر دوربین، با هم گذراندند. یوسونگ‌هو، این زمانِ تو و من بود. <BLUE HOUR> 2026.10.03 ~ 2026.10.11 Layer 7، سئول 12PM ~ 08PM

#InstaUp #Update 💥@yooxyoo💥

از این ویدیو خجالت و استرسه که میزنه بیرون 😭🤣 #Video 🐥 @yooxyoo 🐥

سونگهو تو اولین سانس از اولین روز نمایشگاه عکسش رفته و یه سر زده و تو بابل درباره‌اش گفته:

«بچه‌ها نمایشگاه عکس شروع شده! چون روز اوله، یه سر رفتم اونجا! می‌خواستم یه کم با هم عکس‌ها رو تماشا کنیم و وقت بگذرونیم، ولی یه‌جورایی این فضا برام خیلی خجالت‌آور و معذب‌کننده بود، برای همین زودتر اومدم بیرون... هه‌هه. عکس‌های فوق‌العاده خفنی نیستن، ولی امیدوارم زمان خوبی داشته باشید... هه‌هه. راستش فکر کنم اگه با هم تماشا می‌کردیم، ممکن بود مزاحم‌تون بشم... مثلاً اگه هی ازم می‌خواستید درباره‌ی تک‌تک آثار توضیح بدم، از شدت استرس ممکن بود حرف‌های عجیب‌غریب بزنم...حتی همین که جلوی شما ایستادم و یه سلام کوتاه کردم هم باعث شد کلی عرق کنم.»

#bubble #bluehour 🐥 @yooxyoo 🐥

مصاحبه سونگ هو با مجله Cosmopolitan 🌸 کیفیت: 720 (بدون زیرنویس ❌)

YouTube

#Video

🐣 @YooxYoo 🐣

استوری سونگ هو 🥹

#Story

🐣 @YooxYoo🐣

پست جدید سونگ هو 🗝️

#InstaUp #Pic #Video

🐣 @YooxYoo 🐣

پست جدید سونگ هو 🗝️

#InstaUp #Pic

🐣 @YooxYoo 🐣

ملودی عاشقانه:) #HappyLife #Edit #Video 🐈@yooxyoo🐈

پست 333 با سونگ هو🔥 #Story 💥@yooxyoo💥

آپدیت اینستای allyexhibition با سونگ هو🩶📷

کپشن: به‌نظرم جذاب‌ترین بخش یک نمایشگاه عکس آنالوگ، همین دوربین‌های یک‌بارمصرف مخصوص نمایشگاهه، مگه نه؟ دوربین یک‌بارمصرف رسمی <BLUE HOUR> یه سورپرایز ویژه هم داره! داخل بعضی از دوربین‌ها، به‌صورت تصادفی، یک عکس از سلفی‌ای که خود یو سونگ‌هو گرفته یا عکسی که خودش سوژه‌ی اون بوده از قبل ثبت شده. اینکه کدوم دوربین این عکس رو داره، تا لحظه‌ی ظهور و دریافت فایل اسکن‌شده مشخص نمی‌شه! پس ممکنه داخل دوربینی که انتخاب کردید، یک عکس از یو سونگ‌هو منتظرتون باشه.بعد از نمایشگاه با این دوربین، BLUE HOUR خودتون رو ثبت کنید و از این تجربه لذت ببرید. از یو سونگ‌هو و مدیر برنامه‌اش که برای تهیه‌ی این گود(محصولات یا کالاهای رسمی مرتبط با یک هنرمند یا نمایشگاه مثلاً تی‌شرت، پوستر، عکس) شخصاً عکس گرفتند هم صمیمانه ممنونیم. ♡

#Video #InstaUp 💥@yooxyoo💥

🎥 کات سونگهو از پشت صحنه قسمت ۱۳_۱۴ (بخش دوم)

چونکه گلایه کرده بودیم 😁

#bts #FlexXCop2 🐥 @yooxyoo 🐥

وقتی اونقدر بازیگر خوبی هستی که باعث میشی یه سری متوهم، شخصیت خودت رو با شخصیتی که بازی کردی قاطی کنن 🤌

The actor You are #YooSeungHo 🔥

🐥 @yooxyoo 🐥

فوتوشات‌های جدید سونگهو برای مجله Cosmopolitan🔥 #Photoshoot 🐥 @yooxyoo 🐥

🎥 کات سونگهو از پشت صحنه قسمت ۱۳_۱۴ #bts #FlexXCop2 🐥 @yooxyoo 🐥

اینجاست که بازی یوسونگ‌هو بار دیگر می‌درخشد. یو سونگ‌وون طوری رفتار نمی‌کند که انگار کار فوق‌العاده بی‌رحمانه‌ای انجام داده است. برعکس، با آرامش یک هنرمند که دارد اثرش را توضیح می‌دهد، رفتار می‌کند. همین «خونسردی» است که بی‌رحمی را کامل می‌کند. در رابطه‌ی یو سونگ‌وون با جو هه‌را (جونگ اون‌چه) نیز بازی یوسونگ‌هو به شکل جالبی عمل می‌کند. وقتی این دو برای نخستین بار در نمایشگاه با یکدیگر روبه‌رو می‌شوند، اتفاق خارق‌العاده‌ای میانشان رخ نمی‌دهد. اما تنها با نگاه‌هایشان، تنش شکل می‌گیرد. در خود سریال نیز روی صحنه‌ای که آن دو در نمایشگاه نگاه‌هایی پرتنش میان یکدیگر ردوبدل می‌کنند، تأکید شده است. نکته‌ی اصلی این صحنه این است که یو سونگ‌وون کسی نیست که بخواهد هویتش را پنهان کند. برعکس، از اینکه کسی به او شک کند لذت می‌برد. یوسونگ‌هو این روان‌شناسی را بدون تغییر بزرگ در حالت چهره نشان می‌دهد. لبخند بسیار کوچکی که وقتی متوجه می‌شود طرف مقابل به او شک کرده، روی لبش می‌آید، به‌تنهایی شخصیت را توضیح می‌دهد. حس آن لبخند این نیست که: «لو رفتم؟» بلکه بیشتر شبیه این است: «بالاخره کسی پیدا شد که متوجه من بشه.» با آشکار شدن جدی‌تر هویت واقعی یو سونگ‌وون در قسمت ۱۲، بازی یوسونگ‌هو نیز وارد مرحله‌ی تازه‌ای می‌شود. یو سونگ‌وون جین ایسو را تحریک می‌کند: «هیونگ، می‌خوای تا کی وانمود کنی آدم معمولی‌ای؟» و او را تحت فشار می‌گذارد تا تبدیل به انسانی مثل خودش شود. اما درست در لحظه‌ای که جین ایسو کمبود و زخم درونی او را دقیقاً هدف قرار می‌دهد، برای نخستین بار حالت چهره‌ی یو سونگ‌وون فرو می‌ریزد. «من که یه مادری داشتم که دوستم داشت.» همین یک جمله شکاف درونی یو سونگ‌وون را ایجاد می‌کند. نکته‌ی جالب این است که یوسونگ‌هو در اینجا سراغ گریه‌ی انفجاری یا خشمی دیوانه‌وار نرفت. فقط یک لحظه‌ی کوتاه از به‌هم‌ریختن چهره. یک لرزش در حالت صورت. و بعد دوباره آرامش. حتی فروپاشی او هم کوتاه است. و همین کوتاهی، اتفاقاً ترسناک‌ترش می‌کند. یو سونگ‌وون آسیب می‌بیند، اما در وضعیت انسانی که آسیب دیده باقی نمی‌ماند. دوباره لبخند می‌زند. و در آن لحظه، مخاطب متوجه می‌شود: برای این شخصیت، زخم و آسیب نقطه‌ی شروعی برای التیام نیست؛ بلکه به ماده‌ی اولیه‌ای برای حمله‌ای دیگر تبدیل می‌شود. در واقع، در پایان قسمت نیز یو سونگ‌وون حرف‌هایی می‌زند که انگار مسئولیت اتفاقات را متوجه مادرش، جونگ ته‌سون، می‌داند و به این ترتیب، نشانه‌هایی از طغیان و فروپاشی دیگری را به نمایش می‌گذارد. ■ لحظه‌ای که چهره‌ی آشنا ناآشنا می‌شود؛ تحول کامل می‌شود وقتی برای نخستین بار خبر انتخاب یوسونگ‌هو منتشر شد، نقش او صرفاً یک حضور ویژه بود. اینکه این نقش بازگشت او به سریال پس از سه سال بود نیز توجه زیادی را جلب کرد. اما هرچه سریال پیش رفت، یو سونگ‌وون دیگر صرفاً یک شخصیتِ مربوط به بازیگر مهمان نبود؛ بلکه تبدیل به محور اصلی‌ای شد که معمای فصل دوم را به حرکت درمی‌آورد. این بزرگ‌ترین دستاوردی است که یوسونگ‌هو خلق کرده است. او حضورش را با تعداد سکانس‌ها ثابت نکرد. بلکه با چگالی و شدت حضورش در هر صحنه آن را ثابت کرد. حتی اگر زیاد ظاهر نشود، در ذهن می‌ماند. حتی بدون انجام اکشن‌های بزرگ، ترسناک است. حتی بدون فریاد زدن، تنش ایجاد می‌کند. و حتی بعد از اینکه از قاب خارج می‌شود، باعث می‌شود منتظر صحنه‌ی بعدی حضورش بمانیم. اگر قرار باشد برای یک شرور خوب معیاری وجود داشته باشد، احتمالاً همین است. در نهایت، چیزی که یوسونگ‌هو را در این سریال جذاب می‌کند، صرفاً خودِ تغییر چهره و رفتن به سمت نقش شرور نیست. دقیق‌تر اگر بگوییم، او تصویری را که طی سال‌ها در ذهن مخاطب از خودش ساخته شده، به سلاح شخصیت تبدیل کرده است. چهره‌ی پسرانه به چهره‌ی جنون تبدیل شده است. نگاه مهربان به تهدید تبدیل شده است. و لحن آرام به ابزاری برای پنهان کردن میل به قتل تبدیل شده است. به همین دلیل، یو سونگ‌وون از یک طرف شخصیتی کاملاً متفاوت با نقش‌هایی است که یوسونگ‌هو تاکنون بازی کرده، اما از طرف دیگر، هوشمندانه‌ترین وارونگیِ تصویر بازیگری‌ای است که او طی سال‌ها ساخته است. یوسونگ‌هو به جای اینکه تبدیل به یک آدم شرور شود، دارد این واقعیت را بازی می‌کند که: «یک آدم شرور می‌تواند درست مثل یک انسان معمولی به نظر برسد.» و درست در همین نقطه است که یو سونگ‌وون ترسناک می‌شود. دلیل اینکه «خرپول و کارآگاه» برای یوسونگ‌هو معنایی فراتر از یک حضور ویژه پیدا کرده نیز همین است. او در این اثر چهره‌ی خودش را دور نینداخت. بلکه همان چهره را ناآشنا کرد. لحظه‌ای که یک چهره‌ی آشنا ناآشنا می‌شود، تحول یک بازیگر کامل می‌شود. یو سونگ‌وونی که یوسونگ‌هو خلق کرده، احتمالاً دقیقاً با همین «نا‌آشنایی» در ذهن‌ها باقی خواهد ماند.

بازی‌ای که بازیگر یوسونگ‌هو در سریال SBS یعنی کارآگاه و خرپول ۲ به نمایش می‌گذارد، به شکلی غیرمنتظره نگاه‌ها را به سمت خود می‌کشاند. چهره‌ی مهربانش ناپدید شده و احساسات سرد شده‌اند. نه با صدای بلند فریاد می‌زند. نه حالت‌های چهره‌ی اغراق‌شده دارد. نه آشکارا بدخواهی‌اش را نشان می‌دهد. اما عجیب است. به محض اینکه او وارد قاب می‌شود، هوای صحنه تغییر می‌کند. یو سونگ‌وون با بازی یوسونگ‌هو، کوچک‌ترین پسر یک خانواده‌ی رسانه‌ای ثروتمند و یک مجسمه‌ساز است. در ظاهر، فردی شیک، آرام و مهربان است و از دوران کودکی نیز با جین ایسو رابطه و آشنایی داشته است. ■ «کلیشه‌ی آدم شرور» را نمی‌پذیرد اوایل فصل دوم، به دلیل اینکه گفته شده بود حضورش «بازیگر مهمان» است، انتظار می‌رفت صرفاً با شخصیتی «کوتاه اما قدرتمند» روبه‌رو باشیم. واقعاً هم از همان اولین حضور، در مدت کوتاهی چنان حضوری از خود نشان داد که توجه‌ها را به خود جلب کرد. اما هرچه یو سونگ‌وون بیشتر ظاهر شد، بیشتر از واژه‌ی «بازیگر مهمان» فاصله گرفت. او کسی نبود که از بیرونِ داستان وارد شده باشد؛ بلکه کسی بود که از درون، تاریکی داستان را پرورش می‌داد. جالب‌ترین نکته درباره‌ی بازی این بار یوسونگ‌هو این است که کلیشه‌ی آدم شرور را رد می‌کند. معمولاً سایکوها یا قاتلان زنجیره‌ای در سریال‌ها به مخاطب نشان می‌دهند که آدم خطرناکی هستند: نگاه تیز و نافذ، صدای بم و پایین، لبخندی هولناک. اما یو سونگ‌وون متفاوت است. او برعکس، بیش از حد آرام است. حتی وقتی طرف مقابل را تحریک می‌کند، به جای اینکه احساساتش منفجر شود، طوری نگاهش می‌کند که انگار دارد یک اثر هنری جالب را مشاهده می‌کند. ■ چیزی که بازی یوسونگ‌هو را خاص می‌کند به همین دلیل، بیننده به جای اینکه مستقیماً بدخواهی را در چهره‌ی او پیدا کند، اول به این شک می‌کند که شاید پشت آن چهره، بدخواهی پنهان شده باشد. همین تفاوت است که بازی یوسونگ‌هو را خاص می‌کند. یوسونگ‌هو در این نقش، قدرتمندترین سلاحش را «سکوت» قرار داده است. چیزی که او برای شخصیت یو سونگ‌وون انتخاب کرده، زیاده‌روی نیست، بلکه خویشتن‌داری است. این موضوع به‌خصوص وقتی دیده می‌شود که او به حرف‌های طرف مقابل گوش می‌دهد. حتی وقتی دیالوگ نمی‌گوید، شخصیت متوقف نمی‌شود. حرکت چشم‌ها، سرعت بالا آوردن سر، تغییر بسیار جزئی گوشه‌ی لب‌ها، مدام رفتاری را که قرار است بعد از آن رخ دهد، پیش‌بینی می‌کنند. به همین دلیل، حتی در لحظاتی که یو سونگ‌وون دیالوگی ندارد، انگار دیالوگ دارد. یوسونگ‌هو در واقع «نقش یک شرور» را بازی نمی‌کند؛ او دارد «دمای شرارت» را بازی می‌کند. این ویژگی با سابقه‌ی بازیگری یوسونگ‌هو که از دوران کودکی احساسات را با ظرافت و به‌تدریج روی هم ساخته، ارتباط دارد. ■ لحظه‌ای که «چهره‌ی مهربان» به خطرناک‌ترین چهره تبدیل می‌شود یوسونگ‌هو دامنه‌ی فعالیتش را نه‌تنها از فیلم و سریال، بلکه به تئاتر هم گسترش داده و طی این مسیر، طیف بیان احساساتش را وسیع‌تر کرده است. این تجربه در شخصیت یو سونگ‌وون به شکل بازی‌ای ظاهر می‌شود که به جای نشان دادن احساسات، احساسات را پنهان می‌کند. یوسونگ‌هو مدت‌هاست تصویری را با خود به همراه دارد: چهره‌ای پسرانه و جوان. چشمانی شفاف. احساسات ظریف. و ظاهری که به‌راحتی نمی‌توان از آن متنفر شد. اما «خرپول و کارآگاه۲» دقیقاً همین تصویر را وارونه می‌کند. دلیل ترسناک بودن یو سونگ‌وون این نیست که یوسونگ‌هو چهره‌ی قبلی‌اش را کنار گذاشته است؛ برعکس، دقیقاً از همان چهره استفاده کرده است. با چهره‌ای که مهربان به نظر می‌رسد، درباره‌ی چیزهای بی‌رحمانه حرف می‌زند. با چشمانی که گرم به نظر می‌رسند، روی نقاط ضعف طرف مقابل دست می‌گذارد. با چهره‌ای آرام، تصمیم‌های هولناک می‌گیرد. در این لحظه، بیننده میان چهره‌ی بازیگر و رفتار شخصیت، نوعی تضاد عجیب را تجربه می‌کند. و درست همین تضاد تبدیل به ترس می‌شود. پیشینه و طراحی شخصیت نیز بازی یوسونگ‌هو را جذاب‌تر می‌کند. یو سونگ‌وون مجسمه‌ساز است. اما به نظر می‌رسد برای او انسان‌ها کمتر موجوداتی زنده و بیشتر موضوعاتی برای مشاهده، تفسیر و تملک هستند. در قسمت ۱۲ آشکار می‌شود که مجسمه‌هایی که او تا آن زمان ساخته، صرفاً آثار هنری نبوده‌اند؛ بلکه شیوه‌ی او برای ثبت و تصاحب مرگ قربانیان به روش خودش بوده‌اند. صحنه‌ای که حتی رد و نشانه‌های جونگ مین‌جه را نیز در قالب یک اثر هنری بازسازی می‌کند، جهان‌بینی تحریف‌شده‌ی یو سونگ‌وون را به افراطی‌ترین شکل نشان می‌دهد.

تمجید بازی سونگهو در سریال خرپول و کارآگاه ۲ 👇👇

طولانیه ولی قشنگه

#Edit #FlexXCop2 🐥 @yooxyoo 🐥

فکت✨

آیا میدانستید ریتینگ کل قسمت ها بین ۶ و ۷ بوده! و ریتینگ ۲ قسمت آخر با پر رنگ شدن نقش فرزندمون 13: 9.4 % 14: 11. 8% بوده است!؟

#FlexXCop2

🐣 @YooxYoo 🐣