Ingmar Bergman

🎬 مستر کلاس کیارستمی در لینکلن سنتر - بخش اول 👤 #عباس_کیارستمی @Ingmar_Bergman_7

● #دانلود_فیلم "قضیه شکل اول، شکل دوم" ● کارگردان : #عباس_کیارستمی ● محصول 1358 @Ingmar_Bergman_7

یک مقاله‌ی خارق‌العاده به‌دردبخور از جاش کوهن تحت عنوان: چرا تا این حد از عادی بودن بیزاریم؟ عوارض وحشتناک کمال‌گرایی چیست؟ اینجا بخونید: 👇 https://t.me/Sigmund_freudd1939/978

یک مقاله‌ی خارق‌العاده به‌دردبخور از جاش کوهن تحت عنوان: چرا تا این حد از عادی بودن بیزاریم؟ عوارض وحشتناک کمال‌گرایی چیست؟ اینجا بخونید: 👇 https://t.me/Sigmund_freudd1939/978

شخصیت‌هایی که بیشتر از هرچیزی واقعی به نظر می‌رسند و حس همدردی را در مخاطب ایجاد می‌کنند و بیننده به آن‌ها اهمیت می‌دهد. یکی از نکات جالب فیلم در آن است که هرچه پت روند درمان خود را طی می‌کند، لحن فیلم مقداری روشن تر می‌شود و از یکنواختی آن می‌کاهد. همچنین فیلم پر است از مفاهیم مختلفی که به خوبی در پس‌زمینه به آن‌ها پرداخت می‌شود. درواقع کارگردان اغلب قصد دارد بیان کند که قضاوت هیچ کس کار درستی نیست و صرفا آن‌ها را متفاوت نشان می‌دهد. البته همه‌ی این‌ها دلیل بر آن نیست که این فیلم بی نقص است بلکه مشکلات ریزی دارد که آن را از تبدیل کردن به اثری بی نقص باز می‌دارد. هرچه اوراسل قصد دارد کلیشه‌ها را کنار بزند اما در پرده آخر فیلم همانند اکثر فیلم‌های بعضا موفق این ژانر دست به دامان کلیشه‌ می‌زند. البته هرچند پایان فیلم قابل پیشبینی باشد، مهم مسیر سفری است که کارگردان ما را با فیلمش همراه می‌کند و این کار را نیز به زیبایی انجام می‌دهد. البته مسیرسفر ممکن است در لحظاتی سخت شود. این لحظات به بهبود مشکل روانی شخصیت‌ها برمی‌گردد که مسیر آن ممکن است مقداری غیرقابل منطقی به نظر برسد. هنرنمایی بازیگران فیلم بسیار عالی و قابل تحسین است. بردلی کوپر به خوبی موفق می‌شود خود را به عنوان یک بازیگر در این فیلم نشان دهد و به زیبایی هرچه تمام شخصی با مشکلات روانی را به تصویر می‌کشد که با گذر زمان بهبود می‌یابد. در طرف دیگر جنیفرلاورنس نیز تمام نکات مثبت کوپر را دارد و در وصف بازی او همین بس است که به تنها جایزه‌ی اسکار او تاکنون ختم شد. رابرت دنیرو در نقش پدر پت و یکی از نقش‌های مکمل فیلم به خوبی شخصیتی غرق شده در قمار و خرافات را به نمایش در‌می‌آورد. در این بین قابل ذکر است که حتی کوتاه ترین هنرنمایی‌ها عالی انجام می‌شود و نمود آن را می‌توان در کریس تاکری پیدا کرد که در اندک لحظاتی که در فیلم حضور پیدا می‌کند به خوبی موفق می‌شود بر کمدی فیلم بیفزاید و از خسته شدن مخاطب جلوگیری کند. درنهایت فیلم “Silver Linings Playbook” یکی از درام‌های خوب عاشقانه‌ای است که می‌توانید تماشا کنید. فیلمی که تک تک لحظات آن قابل توجه است و هیچ گونه اضافه گویی نمی‌کند. فیلمی کمدی که در هنگام تماشای آن احتمالا گذر زمان را متوجه نخواهید شد. @Ingmar_Bergman_7

‍ 🎬 نقد فیلم Silver Linings Playbook ✍ وحید گلباد دیوید او راسل با فیلم «دفترچه‌ی امیدبخش» موفق شده یکی از بهترین درام‌های ده سال اخیر را تحویل بینندگان دهد. فیلمی که بیشتر از هرچیزی واقعی به نظر می‌رسد و می‌توان ساعت‌ها با شخصیت‌هایش همراه شد. دیوید اوراسل را می‌توان از آن دست کارگردان‌هایی خواند که نقطه‌ی قوت‌شان به تسلط بر لحن فیلم‌هایشان برمی‌گردد. لحن‌هایی که بعضا متفاوت بوده و نشان از انعطاف پذیری بالای آن کارگردان هستند. اوراسل در فیلم Silver Linings Playbook اما به ترکیبی متعادل از کمدی، درام و رمانس دست پیدا کرده است. ترکیبی که با شخصیت پردازی عمیق و قابل باور، کشمکش‌های جذاب بین شخصیت‌ها و داستانی با ایده نسبتا جدید همراه شده و به دور از لودگی و مسخره‌بازی در لحظاتی خنده را برروی لب تماشاگران می‌نشاند. خنده‌ای که گاها ممکن است دردناک باشد. فیلم داستان پاتریزیو سولیتانو را روایت می‌کند. فردی که از اختلال دوقطبی رنج می‌برد و پس از هشت ماهی که در آسایشگاه روانی گذرانده توسط مادرش به خانه بازگردانده می‌شود. درواقع خیانت همسرش به او، در وهله اول باعث مشکلاتی برای روان او شده و حال پس از بازگشت به خانه قصد دارد تا دوباره با تغییر خود به زندگی جدیدی با نیکی (همسرسابقش) دست یابد. خانه پدرومادری که البته چندان مکان مناسبی برای بهبود روند درمان بیماری‌ای که هنوز به طور کامل درمان نشده، محسوب نمی‌شود. با ورود شخصیتی به نام تیفانی به داستان، اولین نقطه عطف فیلم رقم می‌خورد و مسیر کاراکتر اصلی داستان دچار تغییراتی می‌شود. شخصیتی که همانند پت از مشکلات روانی رنج می‌برد و به تازگی همسر خود را از دست داده است. شاید این ایده داستانی در ابتدا و برروی کاغذ نسبتا چیز متفاوتی به نظر نرسد. در گذشته فیلم‌های کمدی رمانس بسیاری بوده‌اند که شخصیت‌هایی با بیماری روانی را در بطن داستان خود استفاده کرده‌اند. اما تمرکز برروی دو فردی که از بیماری‌های روانی رنج می‌برند (تیفانی و پت)، ایده نسبتا تازه‌ای محسوب می‌شود. بهتر است ابتدا به نقاط قوت فیلم بپردازیم و از تفاوت فیلم با فیلم‌های مشابه بپردازیم. یکی از نکات مثبتی که به شخصه خیلی از آن لذت بردم، این است که کارگردان سعی نکرده به طرز کلیشه‌ای به موضوع روانی بودن شخصیت‌ها بپردازد. کارگردان در واقع سعی نمی‌کند به طور جدی به این اختلاق دوقطبی بپردازد و موضوع را بسط دهد و آن را جدی نشان دهد و در وهله دوم سعی نمی‌کند با مسخره گرفتن این موضوع آن را غیرجدی نشان دهد و در واقع به تعادل بسیار خوبی در این بخش می‌رسد که تصویری زنده از آن را به نمایش می‌گذارد. البته نه این که پرداخت جدی به این مسائل مشکل خاصی محسوب شود. ممکن است اما فکر کنید این مشکلات آنقدر جدی و تلخ هستند که قابلیت استفاده از کمدی در بطن داستان خود را ندارند اما اوراسل به خوبی از پس آن برآمده و آن را اغلب در دیالوگ‌هایی جذاب و البته بعضا تامل برانگیز گنجانده است. دیالوگ‌هایی که همانند اختلال روانی شخصیت اصلی داستان بعضا دوقطبی هستند و این نشان از هماهنگی هرچه بیشتر این اثر در بخش‌های مختلفش است. درباب هماهنی قابل ذکر است که حتی کوتاه ترین نماها در خدمت داستانگویی قرار گرفته‌اند. کافیست به تکان‌های دوربین هنگام فیلمبرداری سکانس‌های جروبحث پت و خانواده و … در خانه توجه کنید که ذکر آن خالی از لطف نیست. بهتر است برگردیم به رابطه پت و تیفانی و درواقع داستان‌گویی فیلم زیرا که اصلی‌ترین نقطه قوت آن محسوب می‌شود. در ابتدا شاید ساخت رابطه‌ای بین آن‌ها و شکل دادن به آن اندکی دور از ذهن به نظر برسد همان طور که در ابتدا هیچ شباهتی به جز مشکلات روانی بهم ندارند. نقطه قوت کارگردان در این است که از کمترین وجه اشتراک بین این دو استفاده می‌کند و با شخصیت پردازی‌های عمیق روندی را جهت ساختن رابطه بین این دو شروع می‌کند که به خوبی شروع می‌شود و در ادامه چکش کاری می‌شود. این روند یکی از بهترین و اصلی ترین نکات فیلمنامه است و درواقع شالوده فیلم محسوب می‌شود و فیلم را به جلو هل می‌دهد. شخصیت پردازی فیلم اما برخلاف بسیاری از فیلم‌های رمانس که به دوشخصیت اصلی پرداخته می‌شود، محدود به پت و تیفانی نشده و به همه شخصیت‌ها اصلی گرفته تا مکمل بهای کافی داده می‌شود. شخصیت‌ها چندلایه هستند و هیچ خط و مرزی برای آن‌ها درنظر گرفته نشده است و این مورد باعث شده اغلب اقدامات و دیالوگ‌های آن‌ها غیرقابل پیشبینی باشد. شخصیت‌ها درواقع همگی درهم تنیده شده‌اند و تصور عدم حضور هریک از آن‌ها مشکل است. اما در راس همه آن‌ها شخصیت‌های پت و تیفانی قرار می‌گیرند.

برای دوستانی که به فیلمنامه نویسی علاقه دارند دوره جامع اولین قدم❤ محصول اختصاصی مجموعه آموزشی مستر فیلمنامه آموزش صفر تا صد فیلمنامه کوتاه نوشتن +پشتیبانی +مشاوره و بررسی فیلمنامه هنرجو برای تهیه دوره و آگاهی از جزئیات بیشتر به اکانت زیر پیام بدید👇❤ @mr_filmnameh2 لینک کانالشون👇🛑 https://t.me/mr_filmnameh

‍ 🎬 دفترچهٔ امیدبخش (Silver Linings Playbook) فیلم درام، کمدی و عاشقانه‌ٔ آمریکایی به کارگردانی #دیوید_او_راسل است. فیلمنامهٔ این اثر نوشتهٔ خود راسل برگرفته از رمانی با همین نام از متیو کوئیک می‌باشد. #بردلی_کوپر، #جنیفر_لارنس، #رابرت_دنیرو از بازیگرانی هستند که در این فیلم نقش‌آفرینی می‌کنند. ▪️داستان پاتریزیو سولیتانو (بردلی کوپر) پس از آنکه توسط مادرش از آسایشگاه روانی (دارای بیماری دوقطبی) به خانه باز می‌گردد، تصمیم می‌گیرد که سبک زندگی خود را عوض کرده و گذشته‌ها را فراموش کند. او که به خاطر حمله به همکارشان در مدرسه که در خانه‌اش با همسر او مشغول عشق‌بازی بود، به آسایشگاه روانی منتقل شده‌بود، پس از بازگشت تلاش می کند که همسرش را دوباره بدست آورد. در این بین او با خواهر دوست همسرش، تیفانی (جنیفر لاورنس) روبه‌رو می‌شود که به تازگی شوهر خود را در یک حادثه از دست داده‌است. در این بین رابطه‌ای دوستانه میان این دو بر قرار می‌شود و تیفانی سعی می کند به پاتریزیو نزدیک شود تا به کمک او بتواند در مسابقه رقص باله شرکت کند. 🏆 جوایز گلدن گلوب برای بهترین بازیگر زن در فیلم‌های کمدی برای جنیفر لارنس کاندیدای گلدن گلوب برای بهترین فیلم کمدی بفتا : برنده بهترین فیلم نامه کاندیدای بهترین بازیگر نقش اول مرد بردلی کوپر کاندیدای بهترین بازیگر نقش اول زن برای جنیفر لارنس @Ingmar_Bergman_7

⁠🎬 زندگی و دیگر هیچ فیلمی است ایرانی ساخته #عباس_کیارستمی که در سال 1370 خورشیدی ساخته شد. این فیلم پاره دوم از سه‌گانه کوکر است، دو فیلم دیگر خانه دوست کجاست؟ و زیر درختان زیتون هستند. ● خلاصه فیلم سه روز پس از زلزله خرداد ۱۳۶۹ در استان گیلان، پدر و پسری از تهران به منطقه زلزله زده و به جستجوی بابک و احمد احمدپور بازیگران فیلم خانه دوست کجاست؟ می‌روند. به دلیل راه بندان مجبور می‌شوند راه‌های فرعی مختلفی را برای رسیدن به روستای کوکر، محل زندگی پسربچه‌ها طی کنند. پدر و پسر، احمد پورها را تا پایان فیلم نمی‌بینند اما خبرهایی از سلامت آنها می‌گیرند. 🏆جوایز ●برنده جایزه بخش نوعی نگاه در چهل و پنجمین جشنواره فیلم کن، فرانسه ۱۹۹۲ ●برنده جایزه ویژه منتقدان در هفدهمین جشنواره بین‌المللی فیلم سائوپولو، برزیل ۱۹۹۳ @Ingmar_Bergman_7

▪️تحلیل و بررسی آثار نــــاب سینما💯 👇👇👇    « @honar7modiran ...♡       « @honar7modiran ... »

‍ ■ خاطره‌ی ساخته شدن تیتراژ فیلم قیصر از زبان #عباس_کیارستمی: «تیتراژ قیصر دومین تیتراژی بود که کار کردم. تیتراژ اولم یک کار گرافیکی بود؛ تلفیق تحصیلات گرافیک و تجربه فیلم‌های تبلیغاتی که می‌ساختم برایم امکان کار با دوربین فیلمبرداری را فراهم کرده بود. آن سال‌ها سینمای دنیا تحت تاثیر سال باس بود، یکی از بهترین سازندگان تیتراژ و پوستر. این محبوبیت طبعا در ایران هم همه را ترغیب به چنین تجربه‌هایی کرده بود. دومین پیشنهاد ساخت تیتراژ را پس از دیدن قیصر در یک نمایش حصوصی به مسعود کیمیایی پیشنهاد کردم که موافقت کرد و گفت باید تهیه‌کننده را مجاب کنی. رفتم سراغ آقای شباویز. گفت قبلا کار کرده‌ای؟ گفتم بله. موافقت کرد که دو حلقه نگاتیو به من بدهد تا تیتراژ را بسازم. به خاطر موضوع قیصر، ایده‌ام این بود که روی بدن‌های خال‌کوبی شده کار کنم. بدون اینکه خال‌کوبی باستانی‌کارها را دیده باشم. تا آن زمان فقط خال‌کوبی‌هایی را تا مچ دست آدم‌ها دیده بودم. چندبار رفتم به باشگاه‌های مختلف سر زدم اما دیدم که نمی‌توانم با آدم‌های خال‌کوبی شده ارتباط برقرار کنم. به واسطه آشنایی که در کشتارگاه تهران داشتم از او خواهش کردم چندنفر را با چنین مشخصاتی پیدا کند. یک روز قرار گذاشتیم و هفت هشت نفر از آن‌ها را با دو تاکسی نارنجی بردیم آریانا فیلم. قبلا قرار گذاشته بودم آن روز به من دوربین بدهند، اما تن‌ها و خال‌کوبی‌ها را هنوز ندیده بودم و فقط امیدوار بودم موتیف‌هایی توی خال‌کوبی‌ها پیدا کنم که تناسبی با داستان فیلم داشته باشد. این‌ها جاهل‌های واقعی بودند که من تا حالا ندیده‌ بودم‌شان یا دست‌کم یکجا ندیده بودم. همه‌شان شلوارهای سیاه فلانل پوشیده بودند با کلاه شاپو و کفش پاشنه خوابیده و دستمال ابریشمی که با آن بازی می‌کردند.... دستیار فیلمبردار آمد و رفتیم توی حمامی که در طبقه همکف بود و به عنوان انباری از آن استفاده می‌کردندو با کمک خود جاهل‌ها وسایل خاک‌گرفته را بیرون آوردیم و او دوربین را در فضای کوچک گذاشت و جاهل‌ها یکی یکی می‌آمدند و لخت می‌شدند. من خال‌ها را شناسایی می‌کردم و چون در ذهنم می‌دانستم که می‌خواهم از کدام آن‌ها فیلم بگیرم، مشغول می‌شدیم. جاهل‌ها مدام می‌پرسیدند پس ما قرار است کی را بزنیم؟ چون تصور می‌کردند آمده‌اند فیلم بازی کنند. من که دیگر چاره‌ای نداشتم بهشان گفتم شما همین‌جوری مشت بزنید توی هوا، من خودم توی مونتاژ درستش می‌کنم. می‌ترسیدم بعدها آن‌ها را دوباره ببینم اما همه امیدم این بود که اینها در جنوب شهر زندگی می‌کنند و من در اختیاریه و ممکن است دیگر هرگز همدیگر را نبینیم. به هرحال با کاست خالی وانمود کردیم از مشت زدن آن‌ها فیلم می‌گیریم تا بالاخره غائله تمام شد.» 📚 مجله فیلم ویژه صدسالگی سینمای ایران (1379) شماره 258 @Ingmar_Bergman_7

به کدوم فیلسوف یا حوزه‌ی معرفتی علاقه دارید؟

🎬 مرد من گادفری (My Man Godfrey) فیلمی 94 دقیقه‌ای به کارگردانی #گرگوریلا_کاوا با بازی #ویلیام_اس_هارت است. @Ingmar_Bergman_7

🚘 اصلاح قیمت دلار و از صبح ریزش شدید قیمت خودرو در بازار....... سایت رسمی خودرو لحظه ای داره قیمت میزنه 👇👇 https://t.me/+h3VlwGL1YZpjMDE0 https://t.me/+h3VlwGL1YZpjMDE0