فیه ما فیه

شاد باش و فارغ و آمن که من آن کنم با تو که باران با چمن #مولانا

حکایات فیه ما فیه عذاب عارفان با عطای نعمت بسیار کسان هستند که حق تعالی ایشان را به نعمت و به مال و زَر و اَمیری عَذاب می‌دهد و جانِ ایشان از آن گریزان است. فقیری در ولایتِ عرب، امیری را سوار بدید. در پیشانی او روشنایی انبیا و اولیا دید. گفت: سُبْحَانَ مَنْ یُعَذِّبُ عِبَادَهُ بِالنِّعَمِ۱. #فیه_ما_فیه این حکایت به تفضیل تمام‌تر در رساله سپهسالار آمده و فقیر مذکور، حضرت شمس الدّین تبریزی می‌باشد. نقل است که یک نوبت شمس تبریزی در راهی می‌رفت. امیری با خیل و حشم بدیشان ملاقی شد. چون نظر بر همدگر افتاد آن امیر از دور سر اسب کشیده، زمانی بسیار بایستاد. بعد از آن اَشک‌ریزان روان گشت. حضرت مولانا شمس الدین عظم الله ذکره بر زبان مبارک راند که: «سُبْحَانَ مَنْ یُعَذِّبُ عِبَادَهُ بِالنِّعَمِ»۱. اصحاب کیفیت آن را از بندگیش پرسیدند. فرمود که: این امیر از جملۀ اولیای پنهان است و در این لباس مستور چون مرا دید تضرع کرد که راه عبادت وسلوک را در این لباس جمع داشتن نمی‌توانم، از حق تعالی درخواه تا به کلی در لباس فقر درآیم و بدان لباس به فراغت به عبودیت پروردگار خویش مشغول شوم. چون مناجات کردم اشارت رسید که: او را هم در آن لباس عبودیت باید کردن و نور ولایت را به کدورت امارت مجتمع داشتن. چون حال را مشاهده کرد نالان روان گشت و تن در مشقت داد. @fihehmafih ۱- پاک و منزه است خدایی که بندگانش را با عطای نعمت عذاب می‌دهد.

دُزدْ چون مالِ کَسان را می‌بَرَد قبض و دلْ‌تنگی دلش را می‌خَلَد #مثنوی_مولانا

چون این جهان نبود خدا بود در کمال ز آوردن من و تو چه می‌خواست آرزو #مولانا

هَله چون دوست بُدَسْتی همه جا جایِ نِشَستی خُنُک آن بی‌خَبَری کو خَبَر از جایِ تو دارد @fihehmafih #مولانا

اگر یار من چون من بودی، چه غم بودی؛ و اگر زیرک‌تر بودی خود مرا - پادشاهی بودی و دولت. اگر صدهزار زخم و زوپین بودی مرا هیچ غم نبودی و رنج. #شمس

او چیز دگر داند او چیز دگر سازد #مولانا

سی پاره به کف در چله شدی سی پاره منم ترک #چله کن https://t.me/fihehmafih #مولانا ❣️

گفت: چه گردد اگر بر من آیی به هم باشیم؟ گفتم: پیاله بیاوریم، یکی من، یکی تو، می‌گردانیم آن‌جا که گرد می‌شوند به سماع! گفت: نتوانم گفت پس صحبت من کار تو نیست باید مریدان و همه دنیا به پیاله ی بفروشی #شمس

از تو دل ار سفر کند، با تپش جگر کند بر سر پاست منتظر، تا تو بگوییش بیا #مولانا

گفت: ذکر می خواهیم. فرمود که: ذکری باید که از مذکور باز ندارد و آن ذکر دل باشد ذکر زبان کم باشد. #شمس_تبریزی

گفت: پیلی را آوردند بر سر چشمه ای که آب خورد. خود را در آب می دید و می رمید. او می پنداشت که از دیگری می رمد نمی دانست که از خود می رمد....! https://t.me/fihehmafih #فیه_ما_فیه

حکایات فیه ما فیه یک نظر قهر حق بهتر از هزار لطف ظاهری دنیا حکایت آورده‌اند که: عیسی عَلَیْهِ السَّلام در صحرایی می‌گردید. باران عظیم فرو گرفت، رفت در خانۀ سیَه گوش۱ در کُنجِ غاری پناه گرفت لحظه‌ای، تا باران منقطع گردد. وحی آمد که: از خانۀ سیَه گوش بیرون رو که بچّگانِ او به سبب تو نمی‌آسایند. ندا کرد که: یَا رَبِّ لِابْنِ اَوی مَأوَیً وَ لَیْسَ لِابْنِ مَرْیَمَ مَأْویً. گفت: فرزندِ سیَه گوش را پناه است و جای است و فرزند مریم را نه پناه است و نه جای است و نه خانه است و نه مقام است. مولانا فرمود: اگر فرزندِ سیَه گوش را خانه است، امّا چنین معشوقی او را از خانه‌ای نمی‌راند، تو را چنین راننده‌ای هست، اگر تو را خانه نباشد، چه باک؟ که لُطفِ چنین راننده و لطفِ این خِلعَت که تو مخصوص شدی که تو را می‌رانَد، صدهزار هزار آسمان و زمین و دنیا و آخرت و عرش و کرسی می‌ارزد و افزون است و درگذشته است. #فيه_ما_فيه @fihehmafih ۱- درنده‌ای از سگ کوچک‌تر و از گربه بزرگ‌تر با گوش‌های سیاه (هر قصه ای را مغزی هست. قصه را جهت آن مغز آورده‌اند بزرگان، نه از بهر دفع ملالت. #شمس_تبریزی)

چون خود را به دست آوردی خوش می‌رو! اگر کسی دیگر را یابی دست به گردن او در آور و اگر کسی دیگر نیابی دست به گردنِ خویشتن در آور! #شمس

https://t.me/joinchat/AAAAAD-93INYwR2QMMi8fg لینک کانال👆🏻 #فیه_ما_فیه معرفی کنید برای دعوت به خانقاه #مولانا

دوش از سر لطف یار در من نگریست گفتا بی‌ما چگونه بتوانی زیست گفتم به خدا چنانکه ماهی بی‌آب گفتا که گناه تست و بر من بگریست #مولانا

ما بها و خونبها را یافتیم جانب جان باختن بشتافتیم @fihehmafih #مثنوی_مولانا

ما همچون کاسه ایم بر سر آب: رفتن کاسه بر سر آب به حکم کاسه نیست، به حکم آب است الا بعضی می دانند که بر سر آبند و بعضی نمی دانند. @fihehmafih #مولانا #فیه_ما_فیه