711
مشترکین
-324 ساعت
-87 روز
-1730 روز
آرشیو پست ها
711
در کشور همه چیز هست،
اما هیچ چیز نیست
؟؟؟؟٭
در کشور همه‌چیز ظاهراً سر جای خود قرار دارد: وزارتخانه، بیمارستان، مدرسه، دادگستری، بانک، سازمان تأمین اجتماعی، اداره، سامانه، مدیر و کارمند.
برای هر کاری نیز فرم و بخشنامه و درگاهی وجود دارد. اما کافی است شهروند بخواهد یکی از ابتدایی‌ترین امور زندگی‌اش را انجام دهد؛ آن‌گاه روشن می‌شود که این انبوه تشکیلات، الزاماً به معنای وجود نهادهای کارآمد نیست.
یک امضای ساده، نوبت بیمارستان، ثبت‌نام مدرسه، دریافت یک مدرک، پیگیری پرونده یا انجام یک کار بانکی، می‌تواند روزها وقت و انرژی مردم را ببلعد.
اداره هست، اما کار پیش نمی‌رود؛ بیمارستان هست، اما دسترسی به درمان دشوار است؛ مدرسه هست، اما ثبت‌نام کودک به سرگردانی تبدیل می‌شود؛ دادگستری هست، اما احقاق حق طولانی و پرهزینه است؛ سازمان اقتصادی هست، اما سفره مردم کوچک‌تر و آینده زندگی ناامن‌تر می‌شود.
سخن بر سر چند اداره یا ضعف چند مدیر نیست. سخن از ساختاری است که از صدر تا ذیل، خود را در برابر نتیجه عملکردش پاسخ‌گو نمی‌داند. حکومت، به جای آنکه درباره کیفیت زندگی مردم پاسخ بدهد، با گزارش، بخشنامه، جلسه، وعده و راه‌اندازی سامانه، حضور اداری خود را به رخ می‌کشد.
در چنین نظمی، وجود دستگاه از کارکرد آن مهم‌تر می‌شود و حفظ تشکیلات بر حل مسئله تقدم پیدا می‌کند.
شهروند در این ساختار صاحب حق نیست؛ متقاضی، پرونده، شماره و مراجعه‌کننده‌ای درمانده است که باید برای دستیابی به ابتدایی‌ترین حقوق خود، وقت، پول، اعصاب و گاه عزت‌نفسش را هزینه کند. زمان مردم به سرقت می‌رود و این سرقت، بخشی از سازوکار عادی اداره کشور شده است.
نهاد زمانی معنا دارد که نیاز اجتماعی را به نتیجه‌ای واقعی تبدیل کند. بیمارستان باید درمان را دسترس‌پذیر کند، مدرسه باید حق آموزش را تضمین کند، دادگستری باید امکان عدالت را فراهم آورد و دولت باید امنیت اقتصادی و اجتماعی بسازد. اگر این کارکردها غایب باشند، ساختمان‌ها و عنوان‌ها و سامانه‌ها فقط پوسته‌هایی باقی‌مانده‌اند.
سازمان تأمین اجتماعی هست، قانون هست، وعده و بخشنامه هست، اما امنیت معیشتی، درمان شایسته و زندگی آرام وجود ندارد.
ما فقط با فقر و گرانی روبه‌رو نیستیم؛ با حکومتی روبه‌رو هستیم که پس از سال‌ها بهره‌برداری از نیروی کار، اکنون در برابر حق افراد، خود را پاسخ‌گو نمی‌داند.
بله، همه‌چیز هست، اما هیچ چیز نیست؛ زیرا آنچه غایب است، مسئولیت‌پذیری حکومت در برابر زندگی مردم است.
از رأس قدرت تا پایین‌ترین اداره، پاسخ‌گویی تبدیل به شعار و تشریفات شده و مردم احساس می‌کنند بی‌پناه و درمانده رها شده‌اند و نتیجه‌ای قابل سنجش در زندگی خود نمی‌بینند وگرنه این کشور با کمبود نهاد روبه‌رو نیست؛ با انباشت نهادهای بی‌محتوا و قدرتی روبه‌روست که می‌خواهد بدون پاسخ‌گویی، همچنان حکومت کند.
@simar50
