3imar سیمار

*)در باب روضه سوزناک حضرت ابوالفضل آقای شریعتمداری در سیما** #مهدی_نصیری نمی خواهم به صدق و کذب این گزاره آقای شریعتمداری بپردازم که آقای شهاب الدین حائری شیرازی در مصاحبه معروفش به سفر چندین سال پیش آقا به شیراز اشاره کرد که چگونه یک تیم آشپزی حرفه ای را به همراه خود برده بودند تا بهترین غذاها را برای صدها مهمان هر روزه حضرت آقا سرو کنند و یک روز چنان «سبزی پلو با ماهی» ای به مهمانان بدهند که آقای حائری اعتراف کند هرگز در عمرش چنین غذای لذیذی را نخورده است! همچنین نمی خواهم به قصه دیدار صبحانه ای مرحوم هاشمی با آقا اشاره کنم که در خاطراتش نوشته بود که آقا، نون و پنیر و خاویار میل می فرمودند که پس از انتشار این خاطره با توبیخ شدید بیت اصلاحیه زد که چشمان او خیار را به اشتباه خاویار دیده بوده است! همچنین لازم نیست به کاخ گردی هایی اشاره کنم که صدها نیروی تدارکاتی و حفاظتی را بسیج می کنند، بخشی از پدافند تهران را برای حفاظت می برند و چندین هواپیما برای فریب امنیتی به پرواز در می آیند تا لابد در چند روز اقامت در کاخ، غذای ساده بدون گوشت برای همدردی با مردم فقیر میل کنند! زیرا این اشکالات و تناقضات در برابر فقر و فاقه ای که حضرت آقا با سیاستهایش بر این ملت تحمیل کرد و میلیونها نفر را به زیر خط فقر راند و چه قتلها و جنایتها و طلاقها و سرقتها که به واسطه این فقر منتشر صورت نگرفت و چه ایمانها که بر باد نرفت، قابل ذکر نیست. ای کاش حضرت آقا با سیاستهایش تحریم را بر کشور تحمیل نمی کرد و مانع از فروش ۴۵۰ میلیارد دلار نفت در ۱۲ سال اخیر نمی شد و این رقم، خرج توسعه و آبادانی کشور می شد و اصلا یک میلیارد دلارش هم صرف کاخ سازی جدید برای رهبران و فقهای حاکم جمهوری اسلامی می شد تا حالش را ببرند و کیفش را کنند! و ای کاش دهها میلیارد دلار خرج ۶ ارتش برون مرزی و تونل سازی در غزه نمی شد و در امر پیشرفت کشور هزینه می شد تا امروز گرفتار تورم وحشتناک و بی اعتباری پول ملی و دهها تباهی اقتصادی دیگر در ایران اسیر و مظلوم نبودیم!  اگر چه ساده زیستی و همرنگی رهبران با مردم یک ارزش است اما اگر همراه با توسعه و پیشرفت و عدالت گستری برای جامعه نباشد، با فرض راست بودنش هم، پشیزی ارزش ندارد و صد البته حاکم اشرافی فقرزدا و ثروت آفرین برای جامعه شرافت دارد بر حاکم واقعا ساده زیست فقرگستر و محرومیت آفرین، و البته اگر این ساده زیستی هم ادعایی ناراست و ریاکارانه باشد که وا فضیحتا! به این حکایت تاریخی بنگرید: «شماری از صوفیان خراسان نزد امام رضا ع آمدند و گفتند: مأمون، در ولایتی که خداوند به او سپرده به این نتیجه رسیده که شما اهل بیت، سزاوارتر از سایر مردمان در این امر هستید که مردم را امامت کنید، و باز از میان مردمان، شخص شما را از میان اهل بیت برای این امر مقدم بر دیگران دانسته است که حکومت را به شما بسپارد. مردم نیاز به کسی دارند که غذای سخت بخورد، لباس خشن بپوشد، سوار الاغ شود، و از مریض عیادت کند. امام رضا در حالی که تکیه به متکایی داده بود، از حالت تکیه درآمده، نشست و فرمود: یوسف، پیامبر خدا بود، اما قبای ابریشمین که طلا در زینت آن بکار رفته بود می پوشید و بر متکاهای آل فرعون تکیه می زد و حکومت می کرد. آنچه از امام انتظار می رود قسط و عدل است، و این که وقتی سخن می گوید راست بگوید، و وقتی حکم می کند به عدالت رفتار کند، و وقتی وعده می دهد عمل کند.» (کافی ج ۶، ص ۴۵۵)

*)در باب روضه سوزناک حضرت ابوالفضل آقای شریعتمداری در سیما** #مهدی_نصیری نمی خواهم به صدق و کذب این گزاره آقای شریعتمداری بپردازم که آقای شهاب الدین حائری شیرازی در مصاحبه معروفش به سفر چندین سال پیش آقا به شیراز اشاره کرد که چگونه یک تیم آشپزی حرفه ای را به همراه خود برده بودند تا بهترین غذاها را برای صدها مهمان هر روزه حضرت آقا سرو کنند و یک روز چنان «سبزی پلو با ماهی» ای به مهمانان بدهند که آقای حائری اعتراف کند هرگز در عمرش چنین غذای لذیذی را نخورده است! همچنین نمی خواهم به قصه دیدار صبحانه ای مرحوم هاشمی با آقا اشاره کنم که در خاطراتش نوشته بود که آقا، نون و پنیر و خاویار میل می فرمودند که پس از انتشار این خاطره با توبیخ شدید بیت اصلاحیه زد که چشمان او خیار را به اشتباه خاویار دیده بوده است! همچنین لازم نیست به کاخ گردی هایی اشاره کنم که صدها نیروی تدارکاتی و حفاظتی را بسیج می کنند، بخشی از پدافند تهران را برای حفاظت می برند و چندین هواپیما برای فریب امنیتی به پرواز در می آیند تا لابد در چند روز اقامت در کاخ، غذای ساده بدون گوشت برای همدردی با مردم فقیر میل کنند! زیرا این اشکالات و تناقضات در برابر فقر و فاقه ای که حضرت آقا با سیاستهایش بر این ملت تحمیل کرد و میلیونها نفر را به زیر خط فقر راند و چه قتلها و جنایتها و طلاقها و سرقتها که به واسطه این فقر منتشر صورت نگرفت و چه ایمانها که بر باد نرفت، قابل ذکر نیست. ای کاش حضرت آقا با سیاستهایش تحریم را بر کشور تحمیل نمی کرد و مانع از فروش ۴۵۰ میلیارد دلار نفت در ۱۲ سال اخیر نمی شد و این رقم، خرج توسعه و آبادانی کشور می شد و اصلا یک میلیارد دلارش هم صرف کاخ سازی جدید برای رهبران و فقهای حاکم جمهوری اسلامی می شد تا حالش را ببرند و کیفش را کنند! و ای کاش دهها میلیارد دلار خرج ۶ ارتش برون مرزی و تونل سازی در غزه نمی شد و در امر پیشرفت کشور هزینه می شد تا امروز گرفتار تورم وحشتناک و بی اعتباری پول ملی و دهها تباهی اقتصادی دیگر در ایران اسیر و مظلوم نبودیم!  اگر چه ساده زیستی و همرنگی رهبران با مردم یک ارزش است اما اگر همراه با توسعه و پیشرفت و عدالت گستری برای جامعه نباشد، با فرض راست بودنش هم، پشیزی ارزش ندارد و صد البته حاکم اشرافی فقرزدا و ثروت آفرین برای جامعه شرافت دارد بر حاکم واقعا ساده زیست فقرگستر و محرومیت آفرین، و البته اگر این ساده زیستی هم ادعایی ناراست و ریاکارانه باشد که وا فضیحتا! به این حکایت تاریخی بنگرید: «شماری از صوفیان خراسان نزد امام رضا ع آمدند و گفتند: مأمون، در ولایتی که خداوند به او سپرده به این نتیجه رسیده که شما اهل بیت، سزاوارتر از سایر مردمان در این امر هستید که مردم را امامت کنید، و باز از میان مردمان، شخص شما را از میان اهل بیت برای این امر مقدم بر دیگران دانسته است که حکومت را به شما بسپارد. مردم نیاز به کسی دارند که غذای سخت بخورد، لباس خشن بپوشد، سوار الاغ شود، و از مریض عیادت کند. امام رضا در حالی که تکیه به متکایی داده بود، از حالت تکیه درآمده، نشست و فرمود: یوسف، پیامبر خدا بود، اما قبای ابریشمین که طلا در زینت آن بکار رفته بود می پوشید و بر متکاهای آل فرعون تکیه می زد و حکومت می کرد. آنچه از امام انتظار می رود قسط و عدل است، و این که وقتی سخن می گوید راست بگوید، و وقتی حکم می کند به عدالت رفتار کند، و وقتی وعده می دهد عمل کند.» (کافی ج ۶، ص ۴۵۵)

‌‌‌... دلم برای مردان سرزمینم می‌سوزد دلار که گران می‌شود، طلا که بالا می‌کشد، دیوارها که بلند و نردبان‌ها که کوتاه می‌شوند، به "خشم و یأس" پدرها فکر میکنم. یاد همه‌ی وقت‌هایی می‌افتم که بابا کوک نبود و اخمش حجم اتاق را پر می‌کرد. جیب‌ها که تخت می‌چسبند به آسترشان، من به چهاردیواری‌هایی فکر می‌کنم که خشم و یأس پدرها تنگشان می‌کند، به بچه‌هایی که با بصیرت ناچیز کودکانه‌شان می‌فهمند امشب جورِ بابا جور نیست و امروزش روز نبوده و باید بروم دور، دور از این سکوت مزمنی که حباب شده دور بابا. کودکی دارایی از دست‌رونده‌ی سیالی‌ست که همین‌طوری کوفت می‌شود. اتیکت قیمت‌ها که خط می‌خورد و چند رقم بالاتر جایشان را می‌گیرد، من به همه‌ی خانه‌هایی که تلخ‌تر از دیشب می‌شوند فکر می‌کنم، به پدرانی که خیره به گلِ قالی فکر می‌کنند چطور فردا چند سرویس بیشتر مسافر بزنند، چطور چند ساعت بیشتر بمانند پشت میز اداره، چطور کمی بیشتر دوام بیاورند پشت دخلی که به خرج نمی‌رسد. گرانی و کساد که بیداد می‌کند به خنده‌هایی فکر می‌کنم که از خانه‌ها می‌رود و جایشان را می‌دهند به سکوت سنگینی که از جان خسته‌ی پدر ساطع و در هوای خانه منتشر می‌شود. مجال پدرانگی هم مثل کودکانگی دارد آرزو می‌شود و دلم برای مردان سرزمینم می‌سوزد، که برای اینکه مرد بمانند نه کودکی‌شان را فهمیدند و نه پدر بودنشان را. #سودابه_فرضی_پور @simar50

خدا با ماست مهرداد توکلیان