3imar سیمار

... مواظب کاظم ها باشیم!! دو نفربه نام های اصغر وکاظم  ﻫﺮ ﺩﻭ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﻳﮏ ﺁﺳﺎﻳﺸﮕﺎﻩ ﺭﻭﺍﻧﻰ ﺑﻮﺩﻧﺪ. یک رﻭﺯ ﮐﻪ ﺩﺭ ﮐﻨﺎﺭ ﺍﺳﺘﺨﺮ ﻗﺪﻡ ﻣﻰﺯﺩﻧﺪ اصغر ﻧﺎﮔﻬﺎﻥ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻗﺴﻤﺖ ﻋﻤﻴﻖ ﺍﺳﺘﺨﺮ ﺍﻧﺪﺍﺧﺖ ﻭ ﺑﻪ ﺯﻳﺮ ﺁﺏ ﻓﺮﻭ ﺭﻓﺖ... کاظم ﻓﻮﺭﺍً ﺑﻪ ﺩﺍﺧﻞ ﺍﺳﺘﺨﺮ ﭘﺮﻳﺪ ﻭ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺩﺭ ﮐﻒ ﺍﺳﺘﺨﺮ ﺑﻪ اصغر ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻭ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺏ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﮐﺸﻴﺪ. ﻭﻗﺘﻰ ﺩﮐﺘﺮ ﺁﺳﺎﻳﺸﮕﺎﻩ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﺍﻗﺪﺍﻡ ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ کاظم ﺁﮔﺎﻩ ﺷﺪ، ﺗﺼﻤﻴﻢ ﮔﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﺳﺎﻳﺸﮕﺎﻩ ﻣﺮﺧﺺ ﮐﻨﺪ؛ کاظم ﺭﺍ ﺻﺪﺍ ﺯﺩ ﻭ ﺑﻪ ﺍﻭ ﮔﻔﺖ: ﻣﻦ ﻳﮏ ﺧﺒﺮ ﺧﻮﺏ ﻭ ﻳﮏ ﺧﺒﺮ ﺑﺪ ﺑﺮﺍﻳﺖ ﺩﺍﺭﻡ. ﺧﺒﺮ ﺧﻮﺏ ﺍﻳﻦ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻣﻰ ﺗﻮﺍﻧﻰ ﺍﺯ ﺁﺳﺎﻳﺸﮕﺎﻩ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺑﺮﻭﻯ، ﺯﻳﺮﺍ ﺑﺎ ﭘﺮﻳﺪﻥ ﺩﺭ ﺍﺳﺘﺨﺮ ﻭ ﻧﺠﺎﺕ ﺩﺍﺩﻥ ﺟﺎﻥ ﻳﮏ ﺑﻴﻤﺎﺭ ﺩﻳﮕﺮ، ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﻋﻘﻼﻧﻰ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺮﺍﻯ ﻭﺍﮐﻨﺶ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺑﻪ ﺑﺤﺮان ها ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻯ ﻭ ﻣﻦ ﺑﻪ ﺍﻳﻦ ﻧﺘﻴﺠﻪ ﺭﺳﻴﺪﻡ ﮐﻪ ﺍﻳﻦ ﻋﻤﻞ ﺗﻮ ﻧﺸﺎﻧﻪ ﻭﺟﻮﺩ ﺍﺭﺍﺩﻩ ﻭ ﺗﺼﻤﻴﻢ ﺩﺭ ﺗﻮﺳﺖ... اﻣﺎ ﺧﺒﺮ ﺑﺪ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺑﻴﻤﺎﺭﻯ ﮐﻪ ﺗﻮ ﺍﺯ ﻏﺮﻕ ﺷﺪﻥ ﻧﺠﺎﺗﺶ ﺩﺍﺩﻯ، ﺑﻼﻓﺎﺻﻠﻪ ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﮐﻪ ﺍﺯ ﺍﺳﺘﺨﺮ ﺑﻴﺮﻭﻥ ﺁﻣﺪ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﺑﺎ ﮐﻤﺮ ﺑﻨﺪﺵ ﺩﺍﺭ ﺯﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺘﺎﺳﻔﺎﻧﻪ ﻭﻗﺘﻰ ﮐﻪ ﻣﺎ ﺧﺒﺮ ﺷﺪﻳﻢ ﺍﻭ ﻣﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ. کاظم ﮐﻪ ﺑﻪ ﺩﻗﺖ ﺑﻪ صحبت هاﻯ ﺩﮐﺘﺮ ﮔﻮﺵ ﻣﻰ ﮐﺮﺩ ﮔﻔﺖ: ﻣﻦ ﺁﻭﻳﺰﻭﻧﺶ ﮐﺮﺩﻡ ﺗﺎ ﺧﺸﮏ ﺑﺸﻪ… خلاصه دور و بر ما پر از اصغر و کاظمه خواستم بگم اگه مثل اصغر غرق شدین دلخوش به نجات توسط کاظم نباشین!! جهت یادآوری این روزها کاظم خان ها برای انتخاب شدن احتمالا رفتارها و سخنانی و حتی رفتارهایی از خود نشان می دهند تا ما فکر کنیم عاقلن و وطن پرست ولی بعداز انتخابات مطمئناً همه ما رو آویزان خواهند کرد تا بقول خودشان خشک شویم...!!

... چرا «رای ندادن» طرفدار بیشتری دارد؟ هنوز، علی‌رغم همه‌ی تبلیغات و امیدآفرینی‌ها، «رای ندادن» به عنوان انتخابی آگاهانه و مبتنی بر تجربه، گزینه‌ی مورد نظر بسیاری از اقشار جامعه است. رای ندادنی که نه منفعلانه است و نه حاصل دوری از سیاست، که رفتاری است سیاسی و فعالانه؛ این را می‌توان از هزارها نشانه‌ای که در فضای واقعی و فضای مجازی است درک کرد: کسانی که نمی‌خواهند رای بدهند و دیگران را هم دعوت به این نافرمانی مدنی می‌کنند، حجت خود را از لابلای وعده‌های فریبنده و تبلیغات تکراری و گل‌درشت نامزدهایی پیدا می‌کنند که متاسفانه برای مخاطبانِ شعارهای‌شان کمترین شعوری قائل نیستند! یکی با وعده‌ی تحقیر‌آمیز ارسال گوشت به در خانه‌ی مردم آمده است، دیگری که خودش رئیس قوه مقننه‌ی چهار سال گذشته است چنان سخن می‌گوید که انگار تازه می‌خواهد مسئولیتی در این کشور پیدا کند، کسی که چهار سال پیش وعده داده بود که سه روزه مشکل بورس را حل می‌کنم این بار با وعده‌ی «ملی کردن» شرکت ملی نفت آمده است! و از همه عجیب‌تر کسی که چنان در اوهام خویش غرق است که خیال می‌کند جهان روی کاکل شعارهای او می‌چرخد و دون‌کیشوت‌وار رجز می‌خواند... این‌ها مشتی نمونه‌ی خروار است، و این افراد عصاره‌ی نظر کارشناسی شورای نگهبان هستند که از بین رجال سیاسی، «مدیر و مدبر‌»ی‌شان را انتخاب کرده است! و همین‌ها سال‌هاست که هر یک بخشی مهمی از اختیار مملکت را در دست دارند و دارند با زندگی و حال و آینده‌ی مردم بازی می‌کنند. در کنار این‌ها، تجربه‌ی بی‌اعتنایی به رای‌های اعتراضی سال ۸۸ و فجایعی که پس از آن رقم خورد، و تجربه‌ی تلخ ویران‌سازی امید در دولت روحانی از یاد مردم نمی‌رود؛ صاحبان این تجربه‌های تلخ اما ارزشمند، حق دارند که از طرفدار رای به پزشکیان بپرسند که آیا فکر فردای انتخاب را کرده‌اند؟ فکر کانون‌های قدرتی که در مقابل هر امکان تعامل با دنیا، هزار و یک ماجراجویی و جنگ‌طلبی راه می‌اندازند را کرده‌اند؟ و در حالی که افتضاح مدیریتی دولت رئیسی به عنوان الگو معرفی می‌شود، چه راه و چشم‌اندازی را پیش‌ روی خود و دولت آینده می‌بینند؟! به نظرم تا پاسخی دقیق به این سوالات داده نشود، حرف‌شان خریدار و همراه بیشتری خواهد داشت. #محمدحسین_روانبخش @simar50   @simar50

... برای بدبخت‌تر نشدن!! #رحیم_قمیشی می‌گویند برای بدبخت‌تر نشدن، برای بحرانی‌تر نشدن شرایط، برای ذره‌ای اکسیژن، و خفه نشدن! به فلانی رای بدهید. او نمی‌گذارد وضع از این که هست بدتر شود. من به این نظریه احترام می‌گذارم، اما آن را ویژۀ آدم‌های ناامید، خسته، از پا افتاده و ضعیف می‌دانم. من به آینده امیدوارم. من به توانایی خودم و اکثر مردم کشورم برای ایجاد تغییر باور دارم. مگر ممکن است مقاومت ثمری نداشته باشد!؟ وقتی گزینه مناسبی بین داوطلبان پیدا نمی‌کنی، رأی ندادن یک کنش مسئولانه و بسیار موثر است. اگر کاندیدایی که کاملا قبولش دارید بین داوطلبان است، باید رأی بدهید، اما لطفا آسمان و ریسمان را به هم نبافید که رأی ندادن یعنی توهم، یعنی زیاده‌خواهی، یعنی استقبال از بحران، یعنی بی‌تفاوتی! چه کسی گفته رأی ندادن یعنی انفعال. باز نکردن مغازه در یک روز خاص نرفتن سر کار در فرصتی مناسب نیاوردن خودرو به بیرون در یک هماهنگی سکوت در یک راهپیمایی بزرگ اثراتش بسیار بیشتر از جنجال یا ده‌ها تحرک ولو اعتراضی بی‌سرانجام است. نداشتن اکت سیاسی در یک برهه، عین عقلانیت است، که برخی سطحی‌نگرها و یا از پا افتاده‌ها درکش نمی‌کنند. اینکه طالبان در افغانستان موفق شده ارزش پول ملی آنجا را حفظ کرده، آن را ارتقا دهد، و ما امیدمان به ریاست جمهوری است که تنها قول بدهد تورم را همین حد سی چهل درصد سالیانه نگهدارد، شرم آور نیست!؟ ما را چه شده؟ به چه سطح نازلی از اراده و امید رسیده‌ایم که آرزوی ما این شده وضع باز هم بدتر نشود جلیلی روابط خارجی را خرابتر نکند تحریم بیشتر نشود گداتر نشویم دزدی‌ها کمی کمتر شود گشت‌ها بگیرند، اما در خیابان نزنند! زندان‌ها کمی استانداردتر شوند. روشنفکرها و آزاده‌ها را بگیرند، فقط کمتر... یک بار دیگر برگردیم به خودمان نگاه کنیم در خواب می‌دیدیم به این درجه از تنزل برسیم! آینه‌ای جلوی خودمان بگذاریم ما چنین می‌خواستیم!؟ متاسفانه خیلی‌ها رسیده‌اند... آرام آرام آنقدری که خودشان هم متوجه نشده‌اند!! شاید وضع بدتر نشود شاید بدبخت‌تر نشویم! @simar50

نامه خداحافظی گابریل گارسیا مارکز @simar50 #نصرالله_مدقالچی