«منِ غیرِرسمی»

بگذار اگر اینبار سر از خاک برآرم بر شانه‌ی تنهایی خود سر بگذارم از حاصل عمر به ‌هدر رفته ‌ام ای ‌دوست ناراضی‌‌ام، امّا گله‌‌ای از تو ندارم در سینه‌‌ام آویخته دستی قفسی را تا حبس نفس‌‌های خودم را بشمارم از غربتم آنقدر بگویم که پس‌ از تو حتّی ننشسته‌ست غباری به مزارم ای کشتی جان، حوصله کن میرسد آن‌ روز روزی که تو را نیز به دریا بسپارم نفرین گل سرخ بر این «شرم» که نگذاشت یک‌ بار به پیراهن تو بوسه بکارم ای بغض فرو خفته مرا مرد نگه دار تا دست خداحافظی ‌اش را بفشارم... #فاضل_نظری