RİSOLAT

Ибн Таймия раҳимаҳуллоҳ айтади: «ما أجمع عليه المسلمون من أمور دينهم الذي يحتاجون إليه أضعاف أضعاف ما تنازعوا فيه». (ابن تيمية، الفتاوى، ٧/٣٥٧.). «Мусулмонлар дин ишларида муҳтож бўлиб иттифоқ қилган нарсалари; улар унда ихтилоф қилган нарсаларга нисбатан зиёдаси билан кўпдир». «Мажмуъул фатаво», 7/357. 𖣔 Рисолат - @risolat_net

Нафс етишиш имкони йўқ нарсадан кўра, имкони бор нарсага кўпроқ интилувчан бўлади. Агар нафс инсонни биринчи ҳолатга кўра журъат қилдирса ёки одатлантириб қўйса; инсон исрофга ёки жаримага қўл уради. Шунинг учун исломдаги зоҳидлик ва қаноат ахлоқлари кишини намунали даражага кўтаради. © Умар Шоҳир 𖣔 Рисолат - @risolat_net

𖦹 Дуонинг фазилати Ибн Қоййим раҳимаҳуллоҳ айтади: «Дуо энг фойдали даволардан бўлиб, у балонинг душманидир, уни даф қилади, муолажа қилади, келишини ман қилади ва кетказади, ҳамда келса ҳам озайтиради, у – мўминнинг қуролидир». «Дард ва даво», 10. 𖣔 Рисолат - @risolat_net

• Салафлар айтарди: Ражаб ойи шамолга ўхшайди, Шаъбонда сер ёмғир булутларни ҳайдаб келади, Рамазон эса ҳосилни териш ойидир. • Энди ким Ражаб ойида экин экишга енг шимармаган бўлса, Шаъбон ойида экинни суғаролмай қолади, кейин Рамазонда қандай қилиб ҳосил йиғаркин а?! © Умар Шоҳир 𖣔 Рисолат - @risolat_net

𖦹 ЭСЛАТМА «Осмонлар ва ерни яратган кундан Аллоҳнинг китобида ойлар адади ўн иккитадир, улардан тўрттаси ҳаром қилинган, мана шу тўғри диндир, у-ойларда ўзингизга зулм қилманглар… ». (Тавба: 36). Ҳаром қилинган тўртта ой: 1. МУҲАРРАМ 2. РАЖАБ 3. ЗУЛ ҚАЪДА 4. ЗУЛ ҲИЖЖА Мазкур ойларда ҳар қандай гуноҳ-маъсият қилиш, бошқа ойлардан кўра гуноҳи оғирроқ, шунинг учун ояти каримада: «… у-ойларда ўзингизга зулм қилманглар… », дея таакидланди. Модомики ушбу ойларда маъсият қилишнинг гуноҳи оғирроқ бўлар экан, демак уларда тоат ибодат қилишнинг бошқа ойлардан кўра савоби ҳам кўпроқ, тарозида эса оғирроқ бўлади, ин ша Аллоҳ. © Абу Солиҳ 𖣔 Рисолат - @risolat_net

Саид ибн Жубайр раҳимаҳуллоҳ айтди: حَدَّثَنَا خَلَفُ بْنُ قَاسِمٍ، نا مُحَمَّدُ بْنُ الْقَاسِمِ بْنِ شَعْبَانَ، نا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ يُونُسَ، نا مُحَمَّدُ بْنُ مَنْصُورٍ، نا شُجَاعُ بْنُ الْوَلِيدِ، نا خُصَيْفٌ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ قَالَ: "مَا لَمْ يَعْرِفْهُ الْبَدْرِيُّونَ فَلَيْسَ مِنَ الدِّينِ". "الجامع في بيان العلم وفضله"، ١/٧٧١. "الفتاوى"، لإبن تيمية، ٥/٤. «Бадр аҳли билмаган нарса диндан эмас». Ибн Абдулбар «Жомеъул баёнул илм ва фазлиҳи», 1/771. Ибн Таймия «Фатаво», 4/5. 𖣔 Рисолат - @risolat_net

Ибн Қоййим раҳимаҳуллоҳ айтди: «Агар тақвонинг муродида тўхтасанг, бирорта мурод сендан ўтиб кетмайди». «Фавоид», 51. 𖣔 Рисолат - @risolat_net

𖣔 Рисолат - @risolat_net

Шуни билингки, луғатга одатланиш ақл, ахлоқ ва диндаги изи очиқ таъсир қилган. Шунингдек ушбу умматнинг олдидаги саҳобалар ва тобеинлардан бўлганларга ўхшашга ҳам таъсир қилади. Уларга ўхшаш ақл, дин ва ахлоқни кучайтиради. Шунингдек: араб тилининг ўзи диндан ҳисобланади ва уни билиш фарздир, уни тушуниш фақатгина араб тилини тушуниб билан бўлади. Вожиботни тўлдиришга лозим нарса ҳам вожиб бўлади. Шунингдек ундан айнан фарз бўлгани бор ва фарзи кифоя бўлгани бордир. Бу Абу Бакр ибн Аби Шайба ривоят қилган гапнинг маъноси, Исо ибн Юнус, Саврдан у Умар ибн Язиддан бизга айтиб берди, айтдики: «Умар розияллоҳу анҳу Абу Мусо Ал-Ашърий розияллоҳу анҳуга хат ёзди: «Аммо баъд, суннатда фақиҳ бўлинглар, араб тилида фақиҳ бўлинглар ва Қуръонни арабча ўқинглар чунки у – арабчадир». Бошқа бир ҳадисда, Умар розияллоҳу анҳудан, айтди: «Араб тилини ўрганинглар, албатта у дининглардандир. Фароизни ўрганинглар, албатта у дининглардандир». Умар розияллоҳу анҳу мана шу ишга буюрган эди. Араб тилини ва шариатни жамлаб ўз эҳтиёжига кўра англашга буюрган эди. Чунки динда сўз ва амалнинг фиқҳи бордир. Араб тилини англаш ундаги (диндаги) фиқҳни англаш учун йўлдир. Суннат фиқҳи эса, амалларни англаш учун йўлдир». «Иқтидоус сиротол мустақим», 2/207. 𖣔 Рисолат - @risolat_net

𖦹 АРАБ ТИЛИНИНГ АҲАМИЯТИ Ибн Таймия раҳимаҳуллоҳ айтади: قال شيخ الإسلام أحمد بن عبد الحليم بن تيمية رحمه الله: (وأما اعتياد الخطاب بغير العربية التي هي شعار الإسلام، ولغة القرآن، حتى يصير ذلك عادة للمصر وأهله، ولأهل الدار، وللرجل مع صاحبه، ولأهل السوق أو للأمراء أو لأهل الديوان أو لأهل الفقه؛ فلا ريب أن هذا مكروه فإنه من التشبه بالأعاجم، وهو مكروه كما تقدم. ولهذا كان المسلمون المتقدمون لما سكنوا أرض الشام ومصر ولغة أهلهما رومية، وأرض العراق وخراسان ولغة أهلهما فارسية، وأهل المغرب ولغة أهلها بربرية، عودوا أهل هذه البلاد العربية حتى غلبت على أهل هذه الأمصار مسلمهم وكافرهم، وهكذا كانت خراسان قديمًا. ثم إنهم تساهلوا في أمر اللغة واعتادوا الخطاب بالفارسية؛ حتى غلبت عليهم وصارت العربية مهجورة عند كثير منهم، ولا ريب أن هذا مكروه. وإنما الطريق الحسن اعتياد الخطاب بالعربية، حتى يتلقنها الصغار في الدور والمكاتب؛ فيظهر شعار الإسلام وأهله، ويكون ذلك أسهل على أهل الإسلام في فقه معاني الكتاب والسنة وكلام السلف، بخلاف من اعتاد لغة ثم أراد أن ينتقل إلى أخرى فإنه يصعب. واعلم أن اعتياد اللغة يؤثر في العقل والخلق والدين تأثيرًا قويًا بينًا، ويؤثر أيضا في مشابهة صدر هذه الأمة من الصحابة والتابعين، ومشابهتهم تزيد العقل والدين والخلق. وأيضا فإن نفس اللغة العربية من الدين ومعرفتها فرض واجب، فإن فهم الكتاب والسنة فرض ولا يفهم إلا بفهم اللغة العربية، وما لا يتم الواجب إلا به؛ فهو واجب ثم منها ما هو واجب على الأعيان ومنها ما هو واجب على الكفاية. وهذا معنى ما رواه أبو بكر بن أبي شيبة حدثنا عيسى بن يونس عن ثور عن عمر بن يزيد قال كتب عمر إلى أبي موسى الأشعري رضي الله عنه: "أما بعد فتفقهوا في السنة وتفقهوا في العربية وأعربوا القرآن فإنه عربي". وفي حديث آخر عن عمر رضي الله عنه أنه قال: "تعلموا العربية فإنها من دينكم وتعلموا الفرائض فإنها من دينكم". وهذا الذي أمر به عمر رضي الله عنه من فقه العربية، وفقه الشريعة يجمع ما يحتاج إليه، لأن الدين فيه فقه أقوال وأعمال؛ ففقه العربية هو الطريق إلى فقه أقواله، وفقه السنة هو الطريق إلى فقه أعماله). اقتضاء الصراط المستقيم، 2/207. «Қуръон луғати ва ислом шиори бўлган араб тилидан бошқа сўзлашишга одатланиш, ҳатто бу бир давлат ва унинг аҳолисининг одатига айланиши, ёки хонадонга, ёки киши ҳамроҳи билан одатланиши, ёки бозор аҳли, ёки бошлиқлар, ёки ёзувчилар ва фиқҳ аҳлига одат бўлиши; шубҳасизки бу кароҳиятдир-ёмондир, чунки бу аввал ўтганидай ажамларга ўхшашдир, бу эса ёмон нарса. Шунинг учун қадимги мусулмонлар Шом ва Миср ерларида яшаганларида, у ерликлар румий бўлган, Ироқ ва Хуросон ерларида, у ерликларнинг луғати форсий бўлган, Мағриб аҳли эса луғати барбар-варвар бўлган; мана шу ўлкалардаги аҳолини араб тилига ўргатганлар, ҳатто мана шу ўлкаларда (араб тили) ғолиб бўлган, мусулмоларига ҳам, кофирларига ҳам, қадамги Хуросон ҳам шундай эди. Кейинчалик улар луғат ишида жиддий бўлолмадилар, форсча гаплашишга одатландилар ва мана шу устун келди. Араб тили эса кўпчиликка бегона бўлди. Бу эса ёмондир. Яхши йўл араб тилида гаплашишга одатланишдир, токи ёш болалар мактабларда ва давраларда ўрганиб ислом ва унинг аҳлидаги шиори кўринсин; мана шу ислом аҳли учун китоб ва суннат маъноларининг фиқҳига ва салафларнинг сўзларига анча енгиллик бўлади, энди бунинг муқобилида ким бир тилга ўрганиб кейин бошқасига ўтмоқчи бўлса қийин бўлади.

Ибн Таймия раҳимаҳуллоҳ айтади: «Аллоҳнинг мўмин бадаларига неъматини тўлиқлаб беришидан; уларга қийинчилик, зарар тушуради. Унинг тавҳидига илтижо қилишлари ва Унга динни холис қилиб ибодат қилишлари, ҳамда Ундан бошқасига умид қилмасликлари учундир, уларнинг қалблари Ундан бошқасига боғланмаслиги учун. Натижада уларда Унга таваккул қилиш ва Унга қайтиш, иймон ҳаловати ва таъмидан завқ олиш, ширкдан бароат қилиш ҳосил бўлади». «Мажмуъул фатаво», 10/333. 𖣔 Рисолат - @risolat_net

«Илм ва у билан банд бўлишнинг фойдаси; у билан машғул бўлган кишини тўшагидан туролмайдиган қилиб қўйган васвасадан, ташвишдан бошқа фойда бермайдиган дайди орзулардан ва нафсни қийнайдиган даражадаги фикрлардан тўсиб туришининг ўзи - унга жуда катта сабабчидир». Ибн Ҳазм, «Ахлоқ ва сияр», 87. 𖣔 Рисолат - @risolat_net

«Илм фойдасидан ва у билан машғул бўлишдан; машғул бўлувчини фақатгина ўтказиб қўйган васвасадан, ташвишдан бошқа фойда бермайдиган дайди орзулардан ва нафсни қийнайдиган етарли фикрлардан кесиб турса (чалғитиб турса); мана шунинг ўзи уни катта нарсага чақириб туради». «Ахлоқ ва сияр Ибн Ҳазм», 87. 𖣔 Рисолат - @risolat_net

Ибн Қаййим раҳимаҳуллоҳ айтади: «Ҳар бир неъматга ҳасад қилувчи бор, албатта. Ва ҳар бир ҳақиқатни инкор қилувчиси ва мухолифи ҳам бор». «Мифтаҳ даарус саода», 1/216. 𖣔 Рисолат - @risolat_net

Ибн Масъуд розиаллоҳу анҳу айтади: قال ابن مسعود رضي الله عنه: "كم من مريد للخير لن يصيبه". (السنن، الدارمي، ٢١٠). «Яхшиликни хоҳлаган қанча киши бору, унга етишолмаган». Доримий, «Сунан», 210. 𖣔 Рисолат - @risolat_net

𖦹 «Тоатда олтита иш Аллоҳ таолонинг ҳаққидир: 1. Амалда ихлос қилиш. 2. Аллоҳ учун самимий бўлиш. 3. Расулга эргашиш соллаллоҳу алайҳи ва саллам. 4. Эҳсон ўрнида шоҳид бўлиш. 5. Ўзига берилган Аллоҳнинг неъматларига гувоҳ бўлиш. 6. Мана шуларнинг барчасидан кейин тақсиротларига ҳам гувоҳлик бериши. Кейин: Биринчидан: Натижада у ўз нафсини ҳисоб-китоб қилади: мана шу босқичларда вафо қилдими? Айтилган тоатда мана шуларни қилдими? Иккинчидан: Ҳар бир тарк қилган амалини қилса яхши бўлиши ҳақида ўзини ҳисоб қилиши. Учинчидан: Ўз нафсини мубоҳ ва одатланган ишларда ҳам ҳисоб қилиш: нима учун қилган? У билан Аллоҳ ва охират кунини ирода қилганмики? - фойда қилган бўлса, ёки ундан муроди дунё ва матолари эдими? - натижада фойда қилмай ютқазадими!» Ибнул Қаййим, «Иғосатул луҳфон», 82. 𖣔 Рисолат - @risolat_net

Расулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва саллам айтдилар: قال رسول الله صلى الله عليه وسلم: النَّاسُ مَعادِنُ كَمَعادِنِ الفِضَّةِ والذَّهَبِ، خِيارُهُمْ في الجاهِلِيَّةِ خِيارُهُمْ في الإسْلامِ إذا فَقُهُوا، والأرْواحُ جُنُودٌ مُجَنَّدَةٌ، فَما تَعارَفَ مِنْها ائْتَلَفَ، وما تَناكَرَ مِنْها اخْتَلَفَ. «Одамлар кумуш ва олтин чиқадиган конга ўхшаган кондир. Уларнинг жоҳилиятдаги энг яхшилари, исломда [ҳам] энг яхшиларидир; «агар англасалар». Ва руҳлар турли навда жамлангандирлар; ундан (яъни яратилган фитратидан) таниганига қўшилади, ундан инкор қилганига қарши чиқади». Муслим, 2638. 𖣔 Рисолат - @risolat_net

Ибн Қаййим раҳимаҳуллоҳ айтади: قال الإمام ابن القيم رحمه الله: (فمن هداه الله سبحانه إلى الأخذ بالحق حيث كان؛ ومع من كان؛ ولو كان مع من يبغضه ويعاديه ورد الباطل مع من كان، ولو كان مع من يحبه ويواليه، فهو ممن هدي لما اختلف فيه من الحق). "الصواعق المرسلة" (2/516). «Аллоҳ субҳанаҳу ҳақни қаердан бўлса ҳам ва кимдан бўлса ҳам олишга кимни ҳидоятлаган бўлса; у киши ҳақ борасида ихтилоф қилинганда (тўғрисига) ҳидоятланадиган кишилардандир, улар ҳақни ҳаттоки ўзига душманлик қилган ва ёқтирмаган кимсалардан ҳам олади, агар ботил келса ўзлари дўстлашган ва суйганларидан ҳам олмайди». «Соваиқул мурсала», 2/516. 𖣔 Рисолат - @risolat_net

Ибн Қаййим раҳимаҳуллоҳ айтади: قال الإمام ابن القيم رحمه الله: (ومثله التعصب للمذاهب، والطرائق، والمشايخ وتفضيل بعضها على بعض بالهوى والعصبية، وكونه منتسباً إليه، فيدعو إلى ذلك ويوالي عليه، ويعادي عليه، ويزنُ الناس به، كُلُ هذا مِن دعوى الجاهلية). "زاد المعاد" (2/431). «Мисол мазҳабга, тариқатларга, шайхларга мутаассиблик қилиш, ҳавои нафс ва таассублик билан баъзисидан баъзисини афзал кўриш, унга нисбатланиб олиб чақириш ва шунга биноан дўстлашиб ва шунга кўра душманлашиш, одамларни мана шу мезон билан ўлчаш; барчаси жоҳилият даъвосидир». «Зодул маъод», 2/431. 𖣔 Рисолат - @risolat_net

Мужоҳид раҳимаҳуллоҳ айтади: قال مجاهد رحمه الله: «لا يتعلم العلم مستحي و لا مستكبر». (السنن، الدارمي، ٥٦٨. و في صحيح البخاري معلقا. أبو نعيم في الحلية، ٣/٢٨٧). «Уяладиган ва кибр қилган илм ўрганолмайди». Доримий, «Сунан», 568. Бухорий, «Саҳиҳ». Абу Нуайм, «Ҳиля», 3/287. 𖣔 Рисолат - @risolat_net