کانال اطلاع رسانی ایل بزرگ ذوله

🔘پیام تشکر و اعتذار خانواده داغدار مرحوم مشهدی سبزعلی خالوندی "بسم الله الرحمن الرحیم : اعظم اسماء علیمُ حکیم" و مَنْ لَمْ يَشْكُرِ الْمُنْعِمَ مِنَ الْمَخْلُوقِينَ لَمْ يَشْكُرِ اللَّهَ عَزَّ وَ جَل‏" خوشا آنان که با عزت زگیتی بساط خویش بر چیدند و رفتن زکالای این آشفته بازار محبت را پسندیدند و رفتن با سلام و احترام ، خدواند متعال را شاکر و سپاسگزاریم که در سخت ترن و غمگین ترین روزهای زندگی‌مان، ما را از نعمت حضور اقوام و  سرورانی مهربان متنعم ساخت، اقوام ، دوستان و عزیزانی که از شهرهای پاکدشت، تهران، اصفهان ، قزوین ، همدان ، اسدآباد، کنگاور، صحنه، ملایر، هرسین ، کرمانشاه ، بیستون و ایلام و روستای کوانج و روستاهای چمچمال و اهالی محترم  شهرک بلوردی و شهرک بیستون ابراز لطف و محبت و همدردی‌شان دل‌ دردمند و داغدیده مان را التیام بخشید و تحمل مصیبت وارده را بر ما آسان نمود. به رسم ادب و بر حسب وظیفه بدینوسیله از عنایت و حسن توجه شما سروران ،بستگان دوستان ، همشهریان و مردم شریف ایل بزرگ ذوله، مسئولین محترم و کارکنان زحمتکش ادارات ،نیروهای نظامی و انتظامی ،رسانه های محترم مجازی ،ذاکرین و مداحان اهل بیت (ع) که در همه مراحل ما را مدیون لطف و غریق محبت خویش قرار دادند و‌در مراسم تشييع و خاکسپاری پدر عزیزمان مرحوم مغفور مشهدی  سبزعلی خالوندی تقبل زحمت نمودید از بذل محبت همه شما بزرگواران از صمیم قلب تقدیر و تشکرنموده و به محبت و صفایتان ارج می نهیم و نیکوترین دعاهای خود را نثار و بدرقه ی راهتان می‌نماییم. از اینکه به دلیل تألمات روحی امکان ادای دَین و  سپاسگزاری حضوری فراهم نگردید، صمیمانه از محضرتان پوزش می طلبیم. باشد که در ایامی به دور از رخت سیاه و نغمه عزا، بر خوان خوشی، مجد و محبت شما را به نیکی جبران نماییم، ان شاءالله. از طرف خانواده داغدار مرحوم مشهدی سبزعلی خالوندی

عشایر ایل ذوله به آغاز کوچ، مالکنون می­‌گویند. این اصطلاح از دو کلمه مال و کَنون تشکیل شده است. مال به معنی آبادی و مجموع سیاه چادرها می­‌باشد. کنون هم معنی از جا کندن را می­‌دهد.  در واقع مالکنون یک آیین تاریخی و باستانی میان عشایر ایل‌ذوله به حساب می­‌آید. ایل زوله یکی از ایلات زاگرس نشین است که عشایر کوچرو آن همه ساله درفصل بهار از مناطق قشلاقی استان های ایلام،خوزستان و غرب استان کرمانشاه(سومار) به سمت مناطق ییلاقی کردستان،همدان و سَمت‌غربی و شرق استان کرمانشاه حرکت میکند، یکی از جالب‌ترین و پیچیده‌ترین‌نمونه کوچ میان عشایر سیار ،متعلق به ایل ذوله می‌باشد. این ایل از بلندی‌هایی عبور‌می‌نمایند که بیش از چندهزار‌متر ارتفاع دارند ،و برای رسیدن به این مناطق باعبور دادن‌احشام خود از رودخانه‌ها و کوه‌های صعبورالعبور ،دره‌ها و جاده‌ها تا به چراگاه ییلاقی برسند. اصولا حرکت از یک منزل به منزل بعدی از آغازین ساعات‌روز،شروع و مسیر کوچ این ایل دلیر از میان ارتفاعات پُر فراز نشیب رشته کوه‌های زاگرس و رودهای پر‌آب مانند گنیر کلهُر ، سیمره ، ماژین.زال ، بعد از طی مسافت پنج تا شش ساعت تمام می‌شود. مسیر حرکت کوچ با گذر از گردنه قلاجه،کبیرکوه،پل‌رماوند ،‌تولکش ،پل‌ماژین(ایل‌راه‌ها) و با اُتراق کوتاه در این مسیرها، وارد مناطق ییلاقی‌خواهند شد، این راه از دشوارترین مسیرهای عشایری ایل ذوله است ،عموماًخانوارها در ییلاق پراکنده می‌گردند. و با گرم شدن محل ییلاقی وکم‌شدن علوفه و آب‌چشمه‌های بهاری،فصل کوچ پاییزه را آغاز و برای رسیدن به محل قشلاق خود در همین مسیرها و بالعکس ادامه طریق می نمایند.‌ خانوارهای عشایر زمان کوچ ، وسایل مورد نیاز و آذوقه بین راه خود را با خورجین (حورّ)همراه خود می‌برند. سختی‌های زنان و مردان در کوچ. زنان در مسیر کوچ وظیفه مراقبت و مواظبت از کودکان، و مردان‌ و جوانان ایل نیز زنان و کودکان‌خردسال با‌اسباب‌‌ و اثاثیه‌ به همراه گله‌ مسیر را طی و همراهی نموده و وظیفه راندن بره‌ها و بزغاله‌ها را نیز برعهده دارند.آنها درطی‌مسیر کوچ با صدایی دلنشین اشعاری کُردی و لکی برای حیوانات خود می‌خوانند، در سالهای گذشته وسیله اصلی‌کوچ و‌حمل‌بار‌عشایر با اسب‌و‌قاطربود ولی حال اکثر خانوارهای ایل ذوله برای جابجایی اثاثیه،بار و بنه ،اعضای خانوار،از وسایل نقلیه‌موتوری استفاده‌می‌نمایند .البته بعلت از بین رفتن ایل‌راه‌ها وکاهش‌علوفه و مرتع، جا‌به‌جایی و حمل دام با ماشین رایج گردیده. معمولا زمان کوچ چند خانوار از یک طایفه باهم کوچ مینمایندتا چنانچه در مسیر کوچ مشکلی پیش آیدبه همدیگر کمک کنند.در بین مردم تیره‌ها وطوایف ایل ذوله همچنان حس‌تعاون و همکاری پا‌بر‌جاست.گاهاً زنان ایل   نوایی غمگین سرمی دهند و اشعاری که بکارمیبرند آن‌را باوه‌‌رو یا مور می‌گویندو مردان نیز بر خواندن هوره به‌سبک گورانی،کلهری و زنگنه‌ای تسلط دارند. زمان‌کوچ را درقدیم‌ بزرگ طایفه تعیین میکرد، و‌از‌سویی چون احتمال می‌رود در‌میان را‌ه حیوانات‌وحشی و یا سارقان گله ایل را تهدید ‌نماینداکثر مردان و جوانان طایفه باخود تفنگ حمل می‌کنند. عشایر ایل‌ذوله سالی دوبار اقدام به کوچ مینمایند.فصل ییلاق و قشلاق ،کوچ‌اول از نیمه فروردین تا اواخر اردیبهشت و کوچ دوم از اواخر شهریور ماه‌تا اواسط آبان است.