تنیس روی میز ایران IRAN.T.T

یادداشت ارسالی امیر عمیدی، سرپرست سابق امور دبیری فدراسیون : سوالاتی در ذهن بنده مطرح شده و در نظر دارم این سوالات را با علاقه مندان تنیس روی میز کشور در میان بگذارم : آیا وقت آن نرسیده که مسابقات و لیگ باشگاه های داخل کشور را به فرصتی برای سازندگی بازیکنان با استراتژی های متفاوت و ایجاد رقابت برای پشتوانه سازی تبدیل کنیم ؟ یکی از ماموریتهای این باشگاهها کمک مالی به تعدادی بازیکن و فدراسیون است، اما  آیا نمی شود این امکانات را بهتر بکارگیری کرد و به فرصت تبدیل کرد ؟ بی شک نقش باشگاه ها در رده های سنی نوجوانان و جوانان، امید و حتی پیشکسوتان و بخصوص در ورزش بانوان و آموزش مربیان و داوران می تواند توسعه یابد و کارامد تر شود، اکنون نقش سازمان لیگ اصلا به چشم نمی آید، به نظر شما در سنوات قبل که چند بازیکن خارجی در لیگ ایران بازی می کردند، فرصتی برای تمرین مستعدین تنیس روی میز ایران برای شناخت تاکتیک های جدید میسر نمی شد ؟ آیا برای حضور مربیان ملی ما که بعضا هم تیم باشگاهی دارند و هم آکادمی و هم سالن جداگانه در اختیارشان است و هم در کادر اجرایی و هم در کادر تصمیم گیری و فنی و هم بعضا مسئولیت استانی و منطقه ای دارند، نباید دستورالعملی تدوین تا حدود مسئولیت ها تعریف گردد ؟ بنظرتان این حجم مسئولیت برای یک نفر، تعارض منافع ایحاد نمی کند و خطرناک نیست ؟ اگر تیم داری را بعنوان راه کار کمکی برای پرورش استعداد ها میدانیم، حضور پررنگ تمام رده های سنی  میتواند مفیدتر باشد، یا حق عمیدی https://t.me/iranttf

پنجره ای دیگر برای اعلام نظر کارشناسان، با دور شدن از فضای مسابقاتی ناگویا و‌ شادی های بعد از مدال نوشاد : نه مدال تیمی گرفتیم و نه دونفره، نه احمدیان اعزام شد و نه غفاری در انفرادی بازی کرد !! لزوم بررسی ۳ تصمیم مهم فدراسیون، آیا این تصمیمات صحیح بوده است ؟ آیا فدراسیون به اهداف خود پس از اتخاذ چنین تصمیماتی دست پیدا کرد ؟‌ اما‌ تصمیمات : ۱. پنج نفره شدن اعزام تیم ملی مردان مغایر با بخشنامه ابلاغی و آن هم بعد از مشخص شدن نتایج انتخابی ۲. اعزام نیما عالمیان غایب در انتخابی، به جای امین احمدیان نفر چهارم انتخابی به ناگویا و معرفی نیما برای حضور در دو بخش تیمی و دونفره ناگویا با استدلال تکرار مدال های هانگژو ۳. معرفی بنیامین فرجی نفر دوم انتخابی در بخش انفرادی ناگویا به جای آرین غفاری نفر اول انتخابی، توضیح : مدیر تیم های ملی دقایقی قبل از شروع انتخابی و پس از پرسش ورزشکاران، اعلام داشته که نوشاد عالمیان و نفر اول انتخابی، دو نماینده ایران در بخش انفرادی ناگویا می باشند   صحیح بودن این تصمیمات، آثار مثبت و منفی این تصمیمات، چه بوده است؟‌ پاسخ این سوالات از مهم ترین مباحث‌این ورزش می باشد، زمان به‌ عقب بر نمی گردد، اما اگر حتی سیستمی به طور نسبی و‌ حداقلی اصلاح پذیر و مسئولیت پذیر باشد، باید از بررسی چنین موضوعاتی استقبال نماید، در هر حال آثار مثبت این کالبد شکافی، به شرح ذیل خواهد داشت : ۱)  پیشگیری از تکرار چنین تصمیماتی خارج از مقررات اعزامی و یا از آن سو پذیرش افکار عمومی در رابطه با این نمونه تصمیمات !! ۲) لزوم احترام به حاضرین در انتخابی و نتایج آن آیا حالا با بررسی عملکرد تنیس روی میز و‌ عدم مدال آوری در بخش های تیمی و دونفره ناگویا ، می توان به تصمیمات اشتباه فدراسیون اذعان داشت ؟ یا تصمیمات را کماکان درست می پنداریم و‌ این نمونه تصمیمات ربطی به نتایج نخواهد داشت ؟ با عبور از فضای احساسی قبل از بازی های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ و شادی های احساسی پس از کسب مدال نوشاد عالمیان، لزوم کالبد شکافی و درست بودن سه تصمیم مهم و‌ سپس پاسخگویی در رابطه با چگونگی اعزام ورزشکاران و چگونگی حضور اعضای تیم در بخش های تیمی، انفرادی و دو نفره، بسیار ضروری می نماید، تصمیماتی که همان زمان مورد اعتراض برخی کارشناسان و بعضی از ذینفعان قرار گرفت، اما فدراسیون با اصرار به انجام آن، تصمیمات خود را نیز با انواع توجیه و البته حمایت کمیته ملی المپیک و‌ وزارت ورزش اجرایی نمود، هدف از کالبد شکافی درستی یا نادرستی این تصمیمات و تبعات حقوقی، فنی، اخلاقی و مدیریتی آن در بین ورزشکاران و افکار عمومی، نمک پاشیدن بر زخم ورزشکاران و اختلاف افکنی نمی باشد،  همگی این چند ورزشکاران، از بهترین‌های پینگ پنگ ایران می باشند، هدف پاسخگو کردن متولیان در درستی و یا نادرستی چنین تصمیماتی فراتر از موفقیت یا مدال می باشد، گفتنی است که پینگ پنگ با نیما عالمیان نه در تیمی و نه در دو نفره موفق به تکرار مدال های دوره قبل نشد و بنیامین فرجی نیز در مرحله ۳۲ نفر برتر از دور رقابت های انفرادی کنار گذاشته شد، حالا چه کسی پاسخگوی امین احمدیان و دیگر نفرات حاضر در انتخابی و آرین غفاری نفر اول انتخابی است ؟ همین‌جا ار کارشناسان علاقه مند و‌دلسوز دعوت می کنیم که در رابطه با موضوع فوق اعلام نظر کنند  https://t.me/fpps98

پنجره ای دیگر برای اعلام نظر کارشناسان، با دور شدن از فضای مسابقاتی ناگویا و‌ شادی های بعد از مدال نوشاد : نه مدال تیمی گرفتیم و نه دونفره، نه احمدیان اعزام شد و نه غفاری در انفرادی بازی کرد !! لزوم بررسی ۳ تصمیم مهم فدراسیون، آیا این تصمیمات صحیح بوده است ؟ آیا فدراسیون به اهداف خود پس از اتخاذ چنین تصمیماتی دست پیدا کرد ؟‌ اما‌ تصمیمات : ۱. پنج نفره شدن اعزام تیم ملی مردان مغایر با بخشنامه ابلاغی و آن هم بعد از مشخص شدن نتایج انتخابی ۲. اعزام نیما عالمیان غایب در انتخابی، به جای امین احمدیان نفر چهارم انتخابی به ناگویا و معرفی نیما برای حضور در دو بخش تیمی و دونفره ناگویا با استدلال تکرار مدال های هانگژو ۳. معرفی بنیامین فرجی نفر دوم انتخابی در بخش انفرادی ناگویا به جای آرین غفاری نفر اول انتخابی، توضیح : مدیر تیم های ملی دقایقی قبل از شروع انتخابی و پس از پرسش ورزشکاران، اعلام داشته که نوشاد عالمیان و نفر اول انتخابی، دو نماینده ایران در بخش انفرادی ناگویا می باشند   صحیح بودن این تصمیمات، آثار مثبت و منفی این تصمیمات، چه بوده است؟‌ پاسخ این سوالات از مهم ترین مباحث‌این ورزش می باشد، زمان به‌ عقب بر نمی گردد، اما اگر حتی سیستمی به طور نسبی و‌ حداقلی اصلاح پذیر و مسئولیت پذیر باشد، باید از بررسی چنین موضوعاتی استقبال نماید، در هر حال آثار مثبت این کالبد شکافی، به شرح ذیل خواهد داشت : ۱)  پیشگیری از تکرار چنین تصمیماتی خارج از مقررات اعزامی و یا از آن سو پذیرش افکار عمومی در رابطه با این نمونه تصمیمات !! ۲) لزوم احترام به حاضرین در انتخابی و نتایج آن آیا حالا با بررسی عملکرد تنیس روی میز و‌ عدم مدال آوری در بخش های تیمی و دونفره ناگویا ، می توان به تصمیمات اشتباه فدراسیون اذعان داشت ؟ یا تصمیمات را کماکان درست می پنداریم و‌ این نمونه تصمیمات ربطی به نتایج نخواهد داشت ؟ با عبور از فضای احساسی قبل از بازی های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ و شادی های احساسی پس از کسب مدال نوشاد عالمیان، لزوم کالبد شکافی و درست بودن سه تصمیم مهم و‌ سپس پاسخگویی در رابطه با چگونگی اعزام ورزشکاران و چگونگی حضور اعضای تیم در بخش های تیمی، انفرادی و دو نفره، بسیار ضروری می نماید، تصمیماتی که همان زمان مورد اعتراض برخی کارشناسان و بعضی از ذینفعان قرار گرفت، اما فدراسیون با اصرار به انجام آن، تصمیمات خود را نیز با انواع توجیه و البته حمایت کمیته ملی المپیک و‌ وزارت ورزش اجرایی نمود، هدف از کالبد شکافی درستی یا نادرستی این تصمیمات و تبعات حقوقی، فنی، اخلاقی و مدیریتی آن در بین ورزشکاران و افکار عمومی، نمک پاشیدن بر زخم ورزشکاران و اختلاف افکنی نمی باشد،  همگی این چند ورزشکاران، از بهترین‌های پینگ پنگ ایران می باشند، هدف پاسخگو کردن متولیان در درستی و یا نادرستی چنین تصمیماتی فراتر از موفقیت یا مدال می باشد، گفتنی است که پینگ پنگ با نیما عالمیان نه در تیمی و نه در دو نفره موفق به تکرار مدال های دوره قبل نشد و بنیامین فرجی نیز در مرحله ۱۶ نفر برتر از دور رقابت های انفرادی کنار گذاشته شد, حالا چه کسی پاسخگوی امین احمدیان و دیگر نفرات حاضر در انتخابی و آرین غفاری نفر اول انتخابی است ؟ همین‌جا ار کارشناسان علاقه مند و‌دلسوز دعوت می کنیم که در رابطه با موضوع فوق اعلام نظر کنند  https://t.me/fpps98

در پی باز شدن پنجره های جدید از چالش های مدیریتی در توسعه قهرمانی پینگ پنگ کشور :  سومین یادداشت ارسالی توسط یکی از کارشناسان برجسته تنیس روی میز ایران : از مدال‌آوری در جوانان تا حذف از معادلات بزرگسالان؛ حلقه مفقوده کجاست ؟‌ چرا بخشی از قهرمانان و مدال‌آوران جوان تنیس روی میز ایران، با وجود موفقیت‌های بین‌المللی، هرگز به جایگاه تأثیرگذار در تیم ملی بزرگسالان نمی‌رسند ؟ آیا صرفاً با استعدادیابی و کسب مدال در رده‌های پایه می‌توان آینده سیستم قهرمانی یک ورزش را تضمین کرد ؟ این کارشناس برجسته نقطه نظرات خود را به شرح ذیل اعلام نمود : (( نگرانی‌های آینده زندگی ، یک پارامتر مهم در ادامه راه قهرمانی )) واقعیت این است که وقتی یک ورزشکار جوان، چشم‌انداز روشنی برای تأمین معیشت و آینده شغلی خود نمی‌بیند، ناگزیر به تحصیل، اشتغال و امنیت اقتصادی می‌اندیشد، تصمیمی منطقی که ممکن است به بهای فاصله گرفتن او از مسیر حرفه‌ای قهرمانی تمام شود، در چنین شرایطی، نمی‌توان تمام مسئولیت این ریزش را متوجه ورزشکار دانست، فدراسیونی که برای کشف و پرورش استعدادها برنامه دارد، باید برای حفظ آن‌ها، حمایت اقتصادی و انتقال موفقشان از رده جوانان به بزرگسالان نیز برنامه‌ای عملی و پایدار داشته باشد، قهرمان‌سازی فقط کشف استعداد و کسب مدال نیست، هنر مدیریت ورزش، حفظ استعدادها و فراهم کردن شرایطی است که قهرمان جوان بتواند با اطمینان خاطر، آینده خود را در ورزش حرفه‌ای جست‌وجو کند، شاید زمان آن رسیده باشد که به‌جای افتخار به مدال‌های امروز جوانان، درباره سرنوشت قهرمانان دیروز و چرایی غیبت آن‌ها در تیم ملی بزرگسالان نیز پاسخ‌گو باشیم با تشکر از حسن اعتماد برخی از کارشناسان محترم ، نام و مشخصات ارسال کننده یادداشت نزد این کانال محفوظ است https://t.me/iranttf

به ما اعتماد کنید ... ماندگاری طولانی مدت و تاثیرات وسیع کانال های خبری، کارشناسی و انتقادی صدای پینگ پنگ ایران و‌ تنیس روی میز ایران، فقط و فقط با اعتماد شما علاقه مندان پینگ پنگ ایران بدست آمده است و این مهم سرمایه ای ارزشمند برای ماست و وظایف ما را برای حفظ و حراست از این سرمایه ارزشمند چند برابر می کند، لذا در استمرار رویکردها و‌ پیمان های دو طرفه بین ما و شما مخاطبین و کارشناسان عزیز، پیشنهاد می کنیم : برای ایران، برای سربلندی جوانانش، برای پینگ‌پنگ عزیزمان، برای عدالت، برای توسعه پایدار و واقعی، برای اخلاق و‌ مبارزه با فساد و‌ رانت، به ITTE ، گروه کارشناسان مستقل تنیس روی میز ایران در COMEETZ GROUP به پیوندید برای طرح نقطه نظرات خود می توانید همچون ۱۱ سال گذشته، به ما اعتماد کنید، هم اکنون بیش از ۲۰ کارشناس مستقل، دلسوز، ارشد و برجسته در اقصی نقاط کشور و هر کدام با خطوط فکری متفاوت، به شکل علنی و یا با حفظ محرمانگی هویت خود، با ما به همکاری مشاوره ای و یا نوشتاری، مشغول می باشند و این مهم افتخاری بس گران قیمت برای ماست، با آرزوی موفقیت و‌ سربلندی ایران و‌ ایرانی https://t.me/fpps98

در پی باز شدن پنجره های جدید از چالش های مدیریتی در توسعه قهرمانی پینگ پنگ کشور :  دومین یادداشت ارسالی به کانال، توسط یکی از کارشناسان برجسته تنیس روی میز ایران : تصمیمات احساسی و بی منطقی در همه موارد وجود دارد و اما بعضا سکوت کارشناسان را شاهد هستیم نگاه کینه توزانه به متخصصان و سایه رهبری و مدیریت ذینفعان متمول در پینگ پنگ کشور ، کاملا مشهود است با سلام/ ممنون که به بنده اعتماد کردید، واقعا چالشها خیلی زیاد هستند، اما لازم است برای مفاهیم ذیل تفاوت قائل شویم : استعدادیابی، پرورش استعداد، دستیابی به عملکرد پایدار در سطح قهرمانی بزرگسالان، این سه مرحله به یکدیگر وابسته‌اند، اما الزاماً نتایج یکسانی ندارند. ۱. موفقیت در رده‌های پایه، تضمین قهرمانی در بزرگسالی نیست، ۲. حلقه مفقوده ممکن است در پیوستگی فرایند پرورش باشد، ۳‌. گذار از جوانان به بزرگسالان باید به‌عنوان یک مرحله مستقل مدیریت شود ۴. قهرمان‌پروری بدون ارزیابی علمی، به تصمیم‌گیری سلیقه‌ای نزدیک می‌شود ۵.مسئولیت قهرمان‌پروری باید میان اجزای مختلف نظام ورزش تقسیم شود، بااین‌حال، از منظر انتقادی، این تحلیل زمانی ارزش عملی پیدا می‌کند که از کلی‌گویی فراتر رود و به داده‌های واقعی، نمونه‌های مشخص و ارزیابی عملکرد نهادهای مسئول تکیه کند، همچنین نباید همه ناکامی‌ها را به ضعف ساختار نسبت داد، کیفیت مربیگری، انگیزه ورزشکار، نقش خانواده و تصمیم‌های فردی نیز باید منصفانه بررسی شوند، مهم‌تر از همه، هر برنامه جدید باید زمان‌بندی، بودجه، مسئول مشخص و شاخص‌های قابل‌اندازه‌گیری داشته باشد، در هر حال به نظر می رسد، انتصابات گلخانه ای در بحث مربیان، پارادوکس در بحث جوانگرایی، ترس از انتقاد کارشناسان، کوتوله پروری در جامعه ی مدیریتی و مربیگری، نگاه کینه توزانه به افراد متخصص و رهبری و مدیریت ذینفعان متمول در تنیس روی میز ایران و ...، دغدغه های مهمی است که در اولویت ۵ مورد بالا قرار گرفته است، جالب اینجاست که همه می دانیم چه تصمیمات احساسی و بی منطقی در همه موارد گرفته می شود و همه سکوت اختیار کرده ایم با تشکر از حسن اعتماد برخی از کارشناسان محترم ، نام و مشخصات ارسال کننده یادداشت نزد این کانال محفوظ است https://t.me/iranttf

در پی باز شدن پنجره های جدید از چالش های مدیریتی و‌موانع توسعه قهرمانی پینگ پنگ ایران :  یادداشت ارسالی امیر عمیدی، کارشناس ارشد تنیس روی میز ایران : تفاوت بین مفاهیم رشد و توسعه گاهی بین مفاهیم و تعاریف به گونه ای صحبت میشود که خواننده تحت تاثیر قرار گرفته و سردرگم شود. مسلم است  که در چند سال اخیر به لحاظ مقایسه ای با سنوات قبل  ما شاهد رشد و پیشرفت هستیم، در این زمینه آمارها کمک کار ما به لحاظ کمی هستند، اما  لازم است که نگاه ما به تغییرات متفاوت باشد یک مثال برای روشن شدن تفاوت ها بزنیم،  به لحاظ امار چین حدود 100 میلیون  بازیکن تنیس روی میز دارد در حالیکه این تعداد در سوئد حدود 50 هزار است (البته جمعیت دو کشور قابل قیاس نیست)، به یاد دارم  وقتی در سال 1366 مشغول تدوین برنامه کلاس درجه یک با آقای چن بودم   ایشان بشدت نگران بود که استراتژی سرعت درست است که استراتژی قدرت را به عقب رانده، اما والدنر با استراتژی جدید خلاقیتش تهدیدی بزرگ است  چینی ها از امار تعداد بازیکن یک کشور نمی هراسیدند اما از تغییرات کیفی در استراتژی بازیها غافل نمی شدند الان اگر ما شعار بدهیم تنیس روی میز کشور به لحاظ جمعیت بازیکن، جمعیت داوران دارای کارت، جمعیت مربیان دارای کارت، تعداد سالن ها و تعداد میز های فعال نسبت به دوره ای خاص رشد داشته حق گفته ایم تغییرات مناسبی هم در استراتژیها صورت گرفته اما کافی نبوده است. اما آیا می شود گفت ما شاهد رشد همه جانبه در تنیس روی میز هستيم ؟  آیا نظام برنامه ریزی خاصی برای توسعه داریم؟ آیا برای نظارت بر کاستی ها  و اصلاح روشها بخش ویژه ای وجود دارد؟ رشد کمی مورد نظر ما اتفاق افتاده است؟ اگر پاسخ آری است،  این موارد در کجاها و دلیل آن چه بوده و اگر جواب منفی است، کجای کار ایراد داشته یا خوب عمل نکرده ایم؟ کجا ما در منحنی توسعه شیب مثبت نداریم  دلیلش چیست ؟ بازهم مثالی بزنم، اگر با حضور اسپانسر و حمایت کننده و تقویت مالی توسط ایشان و خانواده ها، ما موفق شویم رده بندی و رنکینگ چند نفر را بهبود ببخشیم، آیا این به معنای توسعه و ایجاد تحول ساختاری است؟  برنامه ما در تنیس روی میز برای توسعه ساختاری و همه جانبه چیست و کدام کمیته یا نهاد و ارگانی بر این مهم نظارت میکند ؟ کمی شفاف سازی کنیم، کمیته استانها برای فعالتر شدن استانها، کمیته ورزش همگانی برای گسترش قاعده هرم، کمیته استعداد یابی برای پرورش استعداد های جدید، کمیته مربیان و اموزش، داوران و پیش کسوتان و ورزشکاران. و.... همه این ها برنامه های اصلاحی کارشان را اعلام نمایند، در کمیته تجهیزات که اخیرا خیلی مانور داده شده، چند تولید کننده در انجا فعالند و برنامه شان چیست ؟ اگر امروز آقا نوشاد و آقا نیما و تعدادی دیگر در اروپا بازی نمیکردند و حمایت مالی نمیشدند  ما چه راهکاری برای توسعه داشتیم، اخیرا بازی اقای نوروزی و اقای احدی را دیدم، اگر دسته های قبلی را داشتیم، چه موقع بازیکنان جوان می توانستند این عزیزان و اقای طاهر خانی را شکست بدهند ؟‌ و نوشاد و نیما و خانم شهسواری و... را به لحاظ فنی پشت سر بگذارند؟  در این حوزه مطلب طولانی شد، رشد با توسعه فرق دارد، نظام مدریتی مبتنی بر برنامه ریزی و نظارت و بودجه بندی و اصلاح ساختار و  کنترل لازم است، تا دیر نشده باید استانهای کم برخوردار را حمایت تا فعال شوند، تا دیر نشده برای استعداد یابی و پرورش استعداد ها، مدیریت و بودجه مناسب لحاظ شود، کمیته فنی برای نظارت همه جانبه لازم است، برنامه ریزی مجمع و شفاف سازی و بازرسی عملکرد و پاسخگویی فدراسیون  در مقابل طرحهای و برنامه مصوب مجمع و هیات رییسه لازم است عملکرد کمیته ها و استانها هر 6 ماه منتشر شود شایسته سالاری لازم است، کمک کنید تا فرهیختگان و کاربلدها به میدان بیایند و به لحاظ فنی کمک کار فدراسیون باشند و نسل جدید و با روشهای جدیدتر و کارامد تر اموزش یابند. یا حق عمیدی https://t.me/fpps98

نونهالان : نوید شمس ، محمد امین صمدی و‌ کمیل نیک نژاد، هر سه نفر از مدال داران هوپس(نونهالان) جهانی و قاره ای نوجوانان : امین احمدیان، رادین خیام ، نوید شمس، سامران کریمی، هر چهار نفر از مدال داران بین‌المللی و قاره ای و‌ سید محمد موسوی دارنده مقام هفتم آسیا جوانان : تیم ملی جوانان سال ۲۰۱۸ و دارای مدال های متعدد قاره ای و بین المللی و‌ هفتم جهان، متشکل از امیر رضا عباسی، امین احمدیان ، حمید شمس و آریا امیری امید : مهرداد دهستانی، سعید احمدیان، متین لطف الله نسبی و‌ ... بزرگسالان : امین احمدیان، سروش امیری نیا، آریا امیری ، متین حیدری، سید محمد موسوی، محمد جواد سهرابی، سامران کریمی، مهدی معدن کن ، آرین غفاری همگی حداقلریم یا دو بار عضو تیم‌ملی بزرگسالان در میادین قاره ای یا حثجهانی گروهی از ورزشکاران موفق در بزرگسالان و مدت ها پشت خط تیم‌ملی مانده : آرمان حاجی ئی، امیر رضا عباسی، آرین غفاری و ... البته قطعا در لیست های فوق ، اسامی جا افتاده نیز وجود دارد که پیشاپیش عذرخواهی می کنم یک سوال کلیدی دیگر، مگر یک کشور برای برنامه ریزی های موفق جهانی و المپیکی و یا حتی همین تکرار تک مدال های قاره ای،  چند استعداد باید داشته‌ باشد ؟ در حالیکه برخی از کشورهای کوچک اروپایی و یا برخی از کشورهای عرب زبان آسیایی، به سختی در پی پیدا کردن ورزشکار هستند، ایران ما بر روی معدنی ناب از ورزشکاران مستعد خوابیده است، جالب اینکه در این لیست، هم مستعدینی وجود دارند که توانایی های خود را هنوز در بزرگسالان به نمایش نگذاشته بودند و هم اتفاقا مستعدینی در این لیست هستند که به وضوح خود را در بزرگسالان ایران مطرح و هم جالب اینکه عضو تیم ملی بزرگسالان در آسیایی و‌ جهانی بوده اند !! آیا سرنوشت آرین غفاری، بنیامین فرجی و محمد حسن حبیبی، جدیذترین مستعدین عضو تیم‌ملی بزرگسالان ، به سرنوشتی مشابه دیگران دچار می شود ؟‌ همین بحث شاید فاجعه بارتر ، در بخش دختران نیز وجود دارد همین‌جا از کارشناسان و‌صاحب نظران مستقل و دلسوز تنیس روی میز، چه آن هایی که به مراکز قدرت این ورزش نزدیک هستند و‌‌ چه آن هایی که از این مراکز فاصله دارند، دعوت می نمایم، ورود به این بحث‌مهم را جدی بگیرند، کانال های خبری، کارشناسی و انتقادی تنیس روی میز ایران و‌ صدای پینگ پنگ ایران، آماده انتشار نقطه نظرات شماست حتی اکر نگرانید، می توانیم نظرات شما را بدون نام منتشر کنیم https://t.me/iranttf

محمود نظری، کارشناس تنیس روی میز : در حالیکه ایران مشابه برخی از قدرت‌های جهانی، بر روی معدنی ناب از مستعدین خوابیده ، چرا بخشی از قهرمانان، به قهرمانان تاثیر گذار در عرصه بین‌المللی بزرگسالان تبدیل نمی‌شوند ؟ یکی از بنیادی‌ترین پرسش های مرتبط با توسعه تنیس روی میز، پاسخ به دو‌ پرسش فوق و ذیل است حلقه مفقوده قهرمان‌پروری در تنیس روی میز ایران کجاست؟ با نزدیک به ۴۵ سال فعالیت و حضور در عرصه‌های مختلف تنیس روی میز ایران، همواره با یک پرسش اساسی مواجه بوده‌ ام :  چرا بخشی از قهرمانان صاحب‌نام و حتی مدال‌آور‌ نونهالان، نوجوانان و جوانان ایران، با وجود استعداد فراوان و گاه درخشش در مسابقات بین‌المللی و‌ حتی مدال آوری در قاره و‌ جهان، در ادامه مسیر به جایگاهی قابل اتکا در سطح بزرگسالان آسیا و جهان نمی‌رسند ؟ چرا برخی از این استعدادهای اتفاقا ملی پوش رده های سنی، پس از ورود به رده بزرگسالان، حتی به‌تدریج از سطح اول رقابت‌های داخلی نیز فاصله می‌گیرند ؟ و چرا گاهی موفقیت افراد در انتخابی‌های داخلی تیم ملی، به نتایج مورد انتظار در میدان‌های بین‌المللی منجر نمی‌شود ؟ به باور بنده، پاسخ این پرسش‌ها را نباید صرفاً در توانایی یا اراده ورزشکار جست‌وجو کرد، این مسئله نیازمند بررسی مجموعه‌ای از عوامل فنی، روانی، جسمانی، مراقبتی، حمایتی و مدیریتی است چند پرسش اساسی که باید به آن‌ها پاسخ دهیم : 🔹 آیا قهرمانی در رده‌های پایه، به معنای برخورداری از ظرفیت قهرمانی در بزرگسالان است ؟ موفقیت در نونهالان، نوجوانان و جوانان ارزشمند است، اما حفظ برتری در بزرگسالان به توانایی‌های گسترده‌تر، حمایت های فراخانوادگی و‌ پیشرفت مستمر نیاز دارد 🔹 آیا برای عبور از رده های سنی جوانان به بزرگسالان، برنامه‌ای هدفمند داریم ؟ این مرحله یکی از حساس‌ترین مقاطع زندگی ورزشی ورزشمثکاران مستعد است و نمی‌توان انتظار داشت ورزشکار صرفاً با تکیه بر موفقیت‌های گذشته، خودبه‌خود به سطوح بالاتر برسد 🔹 آیا آموزش‌های فنی و تاکتیکی ما با نیازهای تنیس روی میز مدرن هماهنگ است ؟ بازیکنی که در رده‌های پایه با چند نقطه قوت به پیروزی می‌رسد، در بزرگسالان باید توانایی مقابله با سبک‌های متنوع بازی و حل مسائل پیچیده‌تر مسابقه را نیز داشته باشد. 🔹 آیا ورزشکاران جوان به‌اندازه کافی اعزام و با حریفان قدرتمند بین‌المللی روبه‌رو می‌شوند ؟ حضور مقطعی در مسابقات خارجی اصلا کافی نیست، کیفیت حریفان، استمرار رقابت‌‌ با آن ها و بهره‌گیری از تجربه مسابقات بین المللی، اهمیت فراوان دارد 🔹 آیا آمادگی روانی، جسمانی و شرایط حمایتی ورزشکار به‌درستی مدیریت می‌شود ؟ فشار مسابقات، آسیب‌دیدگی، مشکلات مالی، شرایط تحصیل و اشتغال و حتی گسست ارتباط میان مربیان می‌توانند بر تداوم مسیر قهرمانی اثرات منفی و‌ مثبت قابل مشاهده ای بگذارند 🔹 نقش فدراسیون در این میان چیست ؟ آیا برنامه‌ای روشن برای شناسایی استعدادها، آماده‌سازی آنان برای ورود به بزرگسالان، ارزیابی مستمر پیشرفت و پاسخ‌گویی درباره نتایج وجود دارد ؟ از طرح پرسش تا یافتن پاسخ به اعتقاد ث بنده، زمان آن رسیده است که این موضوع از سطح اظهارنظرهای کلی فراتر برود و با بررسی مسیر ورزشی تعدادی از قهرمانان نونهال، نوجوان و جوان ایران، که تعدادشان کم هم نیست، به‌صورت مستند و آماری مطالعه شود باید ببینیم ورزشکاران موفق، چه مسیری را طی کرده‌اند، چه عواملی به پیشرفت آنان کمک کرده و چرا برخی دیگر با وجود موفقیت‌های اولیه و حتی استعداد بیشتر و‌ حتی موفق تر در رده های سنی پایین تر، نتوانسته‌اند جایگاه خود را در عرصه های بین المللی بزرگسالان تثبیت کنند چنین بررسی‌ای می‌تواند مبنایی برای اصلاح برنامه‌های استعدادیابی، آموزش، آماده‌سازی تیم‌های ملی و حمایت از نسل های آینده باشد. سخن پایانی : بدیهی است که همه قهرمانان، الزاماً به قهرمانان بزرگسال تبدیل نمی‌شوند، اما این واقعیت نباید ما را از بررسی عواملی که بر موفقیت یا توقف مسیر قهرمانی آنان اثر می‌گذارند، بازدارد مسئله این نیست که چه کسی در رده‌های پایه مدال می‌گیرد، مسئله این است که چگونه می‌توانیم استعدادهای بیشتری را به قهرمانانی قابل اتکا در سطح بین‌المللی بزرگسالان تبدیل کنیم، به باور بنده، پاسخ به این پرسش، یکی از موضوعات مهم و کمتر بررسی‌شده در مسیر توسعه تنیس روی میز ایران است که بی شک ارتباط مستقیم با قهرمان پروری دارد، موضوعی که شایسته توجه جدی کارشناسان، مربیان، مدیران و مسئولان عالی ورزش کشور است https://t.me/iranttf در پایان چند دسته متفاوت و معروف این نمونه قهرمانان را به‌عنوان مثال و‌ نماینده هم دوره‌ای هایشان مطرح می کنم تا اصالت و اهمیت پرداختن به این بحث، برای علاقه مندان ملموس باشد :

‍ به بهانه موفقیت جوان ژاپنی : (( پرسش اساسی از وزارت ورزش در رابطه با عملکرد فدراسیون تنیس روی میز )) از سورا ماتسوشیما تا استعداد های ایرانی .... جناب آقای وزیر ورزش، استعدادها در ژاپن به قهرمانی می‌رسند، آیا می دانید در فدراسیون منتصب شما چه می‌شوند ؟ تحلیلی از ITTE، گروه کارشناسان مستقل تنیس روی میز از مجموعه COMEETZ GROUP : صدرنشینی سورا ماتسوشیما، پدیده ۱۹ ساله ژاپنی در رنکینگ جهانی بزرگسالان، فرصتی برای طرح یک پرسش اساسی از وزارت ورزش است، پرسشی که انتظار می رود رسانه های ورزشی اگر دلسوز کشور هستند، برای ایران به آن بپردازند : چرا ژاپن استعدادهای نوجوان خود را به قهرمانان بزرگسالان تبدیل می‌کند، اما تنیس روی میز ایران پس از حدود ۱۲ سال مدیریت یک گروه انتقاد ناپذیر و غیر پاسخ گو ، همچنان با نگرانی جدی درباره جانشین‌پروری روبه‌رو است ؟ ماتسوشیما و نوید شمس هر دو نفر در سال ۲۰۱۹ عضو تیم منتخب نوجوانان آسیا بوده اند و در دونفره نیز به مدال طلای جهانی رسیدند و امروز ماتسوشیما به صدر رنکینگ جهانی بزرگسالان رسیده است !! اما این مقایسه، تنها بخشی از ماجراست، مسئله اصلی، سرنوشت مجموعه‌ای از استعدادهای درخشان ایرانی است که در رده‌های پایه برای این ورزش افتخار آفریدند، محمدامین صمدی، دارنده مدال برنز هوپس آسیا و کمیل نیک‌نژاد قهرمان هوپس جهان، تنها نمونه‌هایی از این استعدادها هستند، این فدراسیون ۱۲ ساله، چه برنامه‌ای برای تبدیل مستعدین رده‌های پایه به جایگاهی پایدار در سطح بزرگسالان اجرا کرده است ؟ نمونه دیگر، تیم جوانان رؤیایی ایران در سال ۲۰۱۸ است، تیمی متشکل از امین احمدیان، امیر رضا عباسی، آریا امیری و حمید شمس که مدال برنز تیمی جوانان آسیا را کسب کردند و در مسابقات جهانی جوانان نیز به مقام هفتم رسیدند آن روزها، این بازیکنان در رقابت با استعدادهای جوان هند، از جمله تاکار و شاه مانوش، حضوری جدی داشتند، حتی احمدیان با پیروزی بر تاکار، سهمیه المپیک ۲۰۱۸ جوانان در آرژانتین را به دست آورد و عباسی نیز سابقه پیروزی بر شاه مانوش را داشت، اما امروز چه تفاوتی میان مسیر این بازیکنان ایجاد شده است ؟ احمدیان در زندان عدم اعزام خارجی متاثر از انتصاب های بی منطق در بزرگسالان گیر افتاده، امیر رضا عباسی به دلیل بی کفایتی در توجه ویژه برای حفظ مدال آوران، با پرچم مالت در حال درخشش در رنکینگ جهانی بزرگسالان می باشد، اما از آن سو تاکار و شاه مانوش به چهره‌های اصلی تنیس روی میز بزرگسالان هند تبدیل شده‌اند و در رقابت‌های بین‌المللی برای ارتقای جایگاه خود تلاش می‌کنند و در مقابل این پرسش همچنان مطرح است که چرا استعدادهایی مانند احمدیان، عباسی، امیری و شمس به جایگاهی متناسب با ظرفیت‌ها و افتخارات دوران جوانی خود نرسیده‌اند ؟ آیا این تفاوت مسیرها را می‌توان صرفاً به استعداد فردی نسبت داد ؟ قطعاً پاسخ دقیق نیازمند بررسی عوامل مختلف است، اما نقش برنامه‌ریزی بلندمدت، حمایت فنی و مالی و حضور مستمر در مسابقات بین‌المللی و مقابله با تبعیض ها و انتصابات بی منطق را نمی‌توان در این معادلات نادیده گرفت، جناب آقای وزیر ورزش،  نگرانی امروز ما، آینده بنیامین فرجی و دیگر استعدادهای جوان کشور نیز هست، آیا برای آنان برنامه‌ای روشن و پایدار وجود دارد یا قرار است پس از چند سال، به سرنوشت استعدادهایی دچار شوند که روزگاری با افتخاراتشان از جوانگرایی و پشتوانه‌سازی سخن می‌ گفتیم ؟ نوشاد عالمیان بی‌تردید یکی از استثناهای درخشان تاریخ این رشته در ایران است، اما آینده یک ورزش ملی را نمی‌توان برای همیشه بر درخشش یک ستاره استوار کرد، هنر مدیریت، ساختن نسل بعدی قهرمانان و پرورش جانشینان شایسته است و ۱۲ سال مدیریت، زمان کمی نیست !! از وزارت ورزش و جوانان انتظار می‌رود عملکرد ۱۲ ساله فدراسیون را با شاخص‌های واقعی ارزیابی کند : بپرسید در این ۱۲ سال ، چند استعداد به بازیکنان قابل اتکای بزرگسالان در عرصه بین المللی تبدیل شده‌اند ؟ چه میزان حمایت مستمر با منابع کشور از آنان صورت گرفته است ؟ و برنامه عملی فدراسیون برای جلوگیری از تکرار این وضعیت چیست ؟ هشدار ما روشن است : استعدادهای ایرانی را نباید فقط هنگام قهرمانی در رده‌های پایه دید و تبلیغ کرد، باید برای آینده آنان برنامه داشت و سرمایه‌گذاری کرد، صدرنشینی ماتسوشیما، در کنار سرنوشت قهرمانان جوان ایران، باید زنگ بیدارباشی برای وزارت ورزشی ها باشد تا گول این گروه حاکم در تنیس روی میز را نخورند، گروهی که ۱۵ ماه مانده به انتخابات،  همچنان در حال مهندسی انتخابات آینده هستند وزارت ورزش باید هشیار باشد که با ۱۲ سال مدیریتی بسته در یک فدراسیون، اکنون زمان پاسخ‌گویی است نه تکرار شعارها !! https://t.me/fpps98

‍ محمود نظری، دبیر سابق فدراسیون تنیس روی میز: ۱۲ سال مدیریت؛ هنوز در جست‌وجوی جانشین نوشاد! آیا جوانگرایی و جانشین‌پروری با شعار اثبات می‌شود یا با تربیت نسل‌های متوالی قهرمان؟ در پی اظهارات اخیر مهرداد علی قارداشی، رئیس فدراسیون تنیس روی میز، درباره جوانگرایی، پشتوانه‌سازی و برنامه‌ریزی برای موفقیت‌های آینده، یک پرسش اساسی مطرح است : پس از حدود ۱۲ سال مدیریت، حاصل این سیاست‌ها در تربیت بازیکنانی که بتوانند در سطح اول آسیا رقابت کنند و جایگزین قهرمانان باسابقه شوند، چیست ؟ مدیریت موفق را نمی‌توان صرفاً با یک مدال یا معرفی چند استعداد جوان ارزیابی کرد، معیار واقعی، نتایج مستمر، کیفیت نسل جدید و توانایی ساختن تیمی است که موفقیت‌هایش به یک یا دو بازیکن وابسته نباشد. نوشاد عالمیان افتخار ملی است؛ اما موفقیت او به‌تنهایی سند موفقیت یک مدیریت نیست، نوشاد از سال ۲۰۰۸ در عرصه بین‌المللی مطرح بوده و افتخارآفرینی او حاصل سال‌ها تلاش و تجربه است، مدال برنز انفرادی او در بازی‌های آسیایی ناگویا ۲۰۲۶ ارزشمند و شایسته تقدیر است، اما این افتخار نباید پرسش درباره عملکرد ساختاری فدراسیون و سرنوشت برنامه‌های جانشین‌پروری را به حاشیه ببرد، در سال‌های گذشته، استعدادهای متعددی در بخش مردان و بانوان به‌عنوان امیدهای آینده معرفی شدند  امروز باید روشن شود چه تعداد از آنان به بازیکنانی تثبیت‌شده و مدعی در سطح آسیا تبدیل شده‌اند ؟ چه میزان فرصت حضور در مسابقات معتبر بین‌المللی داشته‌اند ؟ و چرا هنوز بخش مهمی از امید مدال‌آوری ایران به قهرمانان باسابقه وابسته است ؟ حمایت از استعدادهایی مانند بنیامین فرجی اقدامی ارزشمند است، اما معرفی چند استعداد‌ با ایجاد یک نظام پایدار قهرمان‌پروری تفاوت دارد، نظام موفق باید بتواند نسل‌های متوالی از بازیکنان توانمند تربیت کند و مسیر پیشرفت را آنان از رده‌های پایه تا تیم ملی بزرگسالان تضمین کند  از سوی دیگر، ارزیابی عملکرد فدراسیون در ناگویا باید همه مواد مسابقاتی، وضعیت تیم‌های مردان و بانوان و نتایج ایران در مقایسه با دوره‌های گذشته را دربر یگیرد، نه اینکه صرفاً یک مدال برجسته شود و سایر ابعاد عملکرد نادیده بماند، پرسش صریح از وزارت ورزش، اگر نوشاد عالمیان را از معادله مدال‌آوری فدراسیون تنیس روی میز کنار بگذاریم، حاصل حدود ۱۲ سال مدیریت ، برنامه‌ریزی و ادعای پشتوانه‌سازی در فدراسیون چیست؟ از وزارت ورزش و جوانان و کمیته ملی المپیک انتظار می‌رود عملکرد فدراسیون را بر اساس شاخص‌های روشن، از جمله نتایج نسل جدید، میزان تحقق برنامه‌های جوانگرایی، حمایت از بانوان، شفافیت مالی و کیفیت نظارت بر فرآیندهای مدیریتی و انتخاباتی، به‌صورت مستند بررسی کنند، این مطالبه به معنای نادیده گرفتن تلاش‌های انجام‌شده یا اثبات تخلف نیست، بلکه تأکیدی بر ضرورت پاسخ‌گویی و ارزیابی منصفانه عملکرد است، پس از ۱۲ سال، دیگر تکرار سخنانی همچون ضرورت جانشین‌پروری کافی نیست؛ باید کارنامه جانشین‌پروری این ۱۲ سال را ارائه کنند !! نوشاد شایسته احترام است، استعدادهای جوان شایسته حمایت‌اند و مردم نیز حق دارند بدانند سیاست‌های اعلام‌شده، چه نتایجی داشته‌ است ؟ ورزش کشور به شعارهای تکراری نیاز ندارد، به شفافیت، پاسخ‌گویی و تربیت نسل‌های متوالی قهرمان نیاز دارد. پس از ۱۲ سال، حالا زمان ارائه کارنامه فرا رسیده است https://t.me/iranttf

در پی سکوت خبری فدراسیون، حذف نمایندگان ایران در دور مقدماتی اسمش زیر ۱۹ سال جوانان در چین شکست بنیامین از ورزشکار ۱۵ ساله مالزیایی و حبیبی از ورزشکار قزاق، از عوامل اصلی عدم صعود نمایندگان ایران به مرحله حذفی و جای بررسی دارد آیا اعزام این ورزشکاران بلافاصله بعد از بازی های آسیایی و آنهم با سرمربی بزرگسالان، صحیح بوده است ؟‌ باز هم غیبت دختران ایرانی ... بنیامین فرجی و محمد حسن حبیبی که به همراه لطف الله نسبی سرمربی تیم ملی بزرگسالان در اسمش جوانان چین بسر می برند، متاسفانه با دو شکست و یک پیروزی و قرار گرفتن در جایگاه سوم گروه های مقدماتی، از راهیابی به جدول ۱۶ نفره اصلی بازماندند این در حالی بود که بنیامین با رنکینگ هفت زیر ۱۹ سال جهان، سید یک مسابقات بوده است نتایج ورزشکاران ایرانی در مقابل رقبا :  بنیامین فرجی 0 لائوس یونگ رین از مالزی 4 بنیامین فرجی 2 وو یی فی از چین   4 بنیامین فرجی 4 سیه بینای از سنگاپور 3 ❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌❌ محمد حسن حبیبی 4 لی هونگ آن از مالزی  0 محمد حسن حبیبی  2 آلن کورمانگلیوف از قزاقستان  4 محمد حسن حبیبی  1 چن کای چنگ از چین تایپه  4 https://t.me/fpps98

روح روح الله شاد باشد کلیپ فوق ، استوری محسن شیشه گرها برای برادر قهرمان، جوان، با اخلاق و از دست رفته اش، مرحوم روح الله شیشه گرها می باشد پینگ پنگ ایران در تاریخ فعالیت های خود، مفاخر و بزرگان زیادی را از دست داده است، اما مرگ ناباورانه این جوان رعنای پینگ پنگ را باید جانسوزترین و‌ دردناک ترین از دست دادن های تاریخ این ورزش بدانیم، جوانی قهرمان‌ و آراسته به اخلاق و منش، روحش شاد و انشالله خداوند بزرگ پسر عزیزش را برای خانواده محترم شیشه گرها و دوست داران روح الله حفظ نماید و‌ یادگار دوست داشتنی اش را به بالاترین مدارج زندگی برساند محمود نظری https://t.me/iranttf

یادداشت فوق از طرف یکی از دوستداران و دلسوزان تنیس روی میز ایران برای این کانال خبری ارسال شده است https://t.me/fpps98

👆👆👆👆👆👆👆 توضیح در رابطه با خبر فوق : اینکه ورزشکاران جوان در اسمش جوانان حاضر می شوند، خیلی هم خوب است، دست دست اندرکاران درد نکند اما چرا مهرداد علی قارداشی در خبر فوق، این همه توضیح و توجیه و موافقت فلانی و‌ هماهنگی آن یکی ‌و با مجوز فلان ارگان و ... را منتشر می کند ؟‌ چه مشکلی پیش آمده که نیاز به این همه توضیح بوده ؟‌ https://t.me/iranttf

از ناگویا تا پکن؛ حضور دو ملی‌پوش تنیس روی میز ایران در اسمش جوانان چین بنیامین فرجی و محمدحسن حبیبی، دو ملی‌پوش تنیس روی میز کشورمان، پس از حضور در بازی‌های آسیایی ناگویا، با هدایت جمیل لطف‌الله‌نسبی در رقابت‌های اسمش جوانان چین به میدان خواهند رفت. به گزارش روابط عمومی فدراسیون تنیس روی میز، رقابت‌های اسمش جوانان چین از ۱۷ تا ۱۹ مهرماه به میزبانی شهر پکن برگزار می‌شود و بنیامین فرجی و محمدحسن حبیبی به‌عنوان نمایندگان ایران در رده سنی زیر ۱۹ سال در این مسابقات حضور خواهند داشت. بر اساس قرعه‌کشی مسابقات، بنیامین فرجی در گروه نخست با وو ییفی از چین، لای یونگ رن از مالزی و سیاه بنایاه از سنگاپور هم‌گروه شده است. همچنین محمدحسن حبیبی در گروه سوم با آلان کورمانگالیف از قزاقستان، چن کای چنگ از چین تایپه و لی هونگ آن از مالزی رقابت خواهد کرد. طبق برنامه اعلام‌شده، بنیامین فرجی در نخستین دیدار خود روز جمعه ۱۷ مهرماه از ساعت ۱۱:۴۵ به وقت تهران به مصاف نماینده مالزی می‌رود و محمدحسن حبیبی نیز از ساعت ۱۳ همان روز برابر دیگر نماینده مالزی قرار خواهد گرفت. این دو ملی‌پوش که به همراه جمیل لطف‌الله‌نسبی، سرمربی تیم ملی بزرگسالان، در بازی‌های آسیایی ناگویا حضور داشتند، در ادامه برنامه‌ریزی‌های فنی و اجرایی فدراسیون و با هدف مدیریت بهینه اعزام‌های بین‌المللی، مستقیماً از ژاپن راهی چین شدند تا در رقابت‌های اسمش جوانان شرکت کنند. این اعزام با هماهنگی محمدرضا میرالماسی، مدیر تیم‌های ملی، میعاد مکیف، سرمربی تیم ملی جوانان، کمیته بین‌الملل فدراسیون تنیس روی میز و کمیته ملی المپیک صورت گرفته و با توجه به حضور بازیکنان و سرمربی تیم ملی بزرگسالان در شرق آسیا، ضمن بهره‌گیری از ظرفیت کادر فنی حاضر در بازی‌های آسیایی، موجب حذف سفرهای رفت‌وبرگشت غیرضروری و صرفه‌جویی در هزینه‌های اعزام شده است. رقابت‌های اسمش جوانان چین با حضور برترین‌های تنیس روی میز جهان در ورزشگاه شوگانگ پارک پکن برگزار خواهد شد. 📲 Bale 📲 Eitaa 📹 Youtube 🌎 WWW.IRTTF.IR 🌐 @TTF_IRAN

هیچ‌کس منکر ارزش مدال برنز نوشاد عالمیان نیست؛ بحث بر سر این است که چرا پس از ۱۲ سال مدیریت، هنوز موفقیت یک ستاره باید مهم‌ترین پشتوانه دفاع از عملکرد یک فدراسیون باشد. تنیس روی میز ایران شایسته بیش از این است، استعدادهای جوان کشور، شایسته برنامه‌ریزی پایدار و فرصت‌های واقعی برای پیشرفت‌اند و جامعه ورزش نیز حق دارد به‌جای شنیدن روایت‌های یک‌طرفه رسانه ای، عملکرد مدیران را بر اساس شاخص‌های روشن، نتایج مستند و پاسخ‌گویی واقعی ارزیابی کند. مدیریت موفق، تنها به معنای تحقق یک وعده نیست؛ بلکه به معنای ساختن ساختاری است که موفقیت را از یک استثنا به یک روند پایدار تبدیل کند به امید موفقیت ایران و ایرانی https://t.me/iranttf