حــرفــــ دل

روزای زيادی بايد بگذره تا آدم قانع بشه فقط خودش هست و خودش. تا باورش بشه از بقيه به‌جز يه اسم و چندتا خاطره‌ی كوچيك چيزی براش نمی‌مونه. بيست سال! چهل سال! هفتاد سال زندگی، فقط برای تلمبار كردن اسم روی اسمه. برای جايگزين كردن خاطره جای خاطره. اما حاصل جمع همشون می‌شه صفر... يه روز می‌شينی عمرت رو ورق می‌زنی، سير تا پيازت رو واسه خودت تعريف ميكنی. اينجاس كه میفهمی، چقدر برای هيچ‌كس نگران شدی. چقدر برای هيچ‌كس غصه خوردی. چقدر برای هيچ‌كس دلتنگ شدی. چقدر برای هيچ‌كس دعا كردی. چقدر با تمام وجود براي هيچ‌كس بودی. یه روز به خودت ميای و به اطرافت نگاه می‌كنی.. هيچ‌كس نيست، دقيقا «هيچ‌كس... @gitmit

اگر کسی از اشتباه‌تون ساده میگذره، به این معنی نیست که اشتباه‌تون کوچیکه یا دلش نشکسته، دلیلش اینه که، وجود شما برای اون آدم خیلی مهم‌تر از غرور و دلشکستگیِ خودشه! حواس‌مون باشه آدم‌هارو به نقطه‌ای نرسونیم که بیخیال وجود ما بشن...! @gitmit

ولی ماهایی که حوصله‌ی بحث کردن نداریم، خطرناک‌تریم، ما بحث نمی‌کنیم؛ کلا دست می‌کشیم و بی‌خیال می‌شویم! بعضی آدم‌ها، حوصله به خرج می‌دهند و بحث می‌کنند و لابلای این جار و جنجال‌ها، فرصتی دوباره می‌دهند برای بهبود جای زخم‌ها. برای ما ولی همه چیز با یک اشتباه و یک زخم عمیق، تمام می‌شود.... @gitmit