حــرفــــ دل

‏دیر میفهمی ولی بالاخره میفهمی، که حتی نزدیک ترین و صمیمی ترین آدمای زندگيتم به فکر خودشونن... @gitmit

پای من شکست، وقتی دوازده سالم بود. سر کلاس ژیمیناستیک، بخاطر یک شیطنت، بخاطر یک پشتک بیجا و... آه، خیلی درد داشت. می دونی بعد از اینکه پات میشکنه چی میشه؟ باید پاتو گچ بگیری، تا چند وقت هم نباید حرکتش بدی. بعد یاد می‌گیری که چطوری با عصا راه بری. آهسته، نامطمئن و بی‌تعادل، اما به هرحال راه میری.. چند وقت بعد وقتی دکتر داره گچ رو باز می‌کنه، بهت میگه که کم کم همه چیز مثل گذشته میشه، ولی نمیشه... به نظرم هیچ کسی بعد از اینکه شکستگی رو تجربه می‌کنه، مثل گذشته نمیشه... حتی اگه کاملا خوب بشه، حتی اگه هیچ اثری از شکستگی روش نمونه. نمی‌گم بدتر میشی یا بهتر. فقط دیگه اون آدم سابق نیستی. اون اتفاق، یا چنان شجاعتی بهت می‌ده که باعث می‌شه که دیگه از شکستگی هراس نداشته باشی و حتی باز هم شکستگی رو تجربه کنی، یا اینکه انقدر می‌ترسوندت که از حاشیه امنت تکون نخوری... @gitmit

‏رابطه ای که بخوای ۱۰۰ ترفند پیاده کنی که طرف خیانت نکنه، پرو نشه، خسته نشه، فلان و بیسار نشه من تنهایی و ترجیح میدم! @gitmit

شیرین ترین توت ها، پای درختها میریزن! در حالی که ما برای چیدنِ توت هایِ کال، چشم به بالا ترین شاخه ها میدوزیم! این دقیقا حکایت ماست... زیادی بودن، زیادی خوب بودن، زیادی در دسترس بودن، زیادی تحمل کردن فقط باعث میشه زیادی نادیده گرفتی بشی! @gitmit

سلام خودم، تو یه بغل سخت بخودت بدهکاری میدونی چرا؟ برای اینکه شب تا صبح خودتو بخاطر تنهاییات، از اینکه اطرافیانت بهت خوبی نکردن، خودت رو خیلی عذاب دادی، شبا قبل خوابت خودتو با ناراحتی خوابوندی! درداتو مثل سنگ انداختی تو خودت، هر سختی رو از سر گذروندی، افسردگی، تهمت ها و مشکلات خانوادگی، عشق ورزیدن و اعتماد به کسایی که هیچوقت لیاقتشو نداشتن، و هرچیزی که تنهایی خودت تحمل کردی ولی هیچوقت جا نزدی! افتخار کن بخودت که تونستی صبحا جوری پاشی، که انگار نه انگار روز و شب قبلش داشتی خورد میشدی... خودتو دوست داشته باش، چون باتو همراهه، چون تحملت میکنه... بهش عشق بورز، شاد باش... این زمین با آدمای قوی قویتره، با آدمای خوشحال خوشحال تر. @gitmit