آیدین مقیمی

مدت‌ها بود گزارش بسکتبالی نزده بودم و راستش درسته که زندگی جریان داره و از این حرف‌ها، اما واقعاً دیگه دل و دماغش نیست. هم دلم خیلی برای بسکتبال و گزارش و شماهایی که عاشق بسکتبالید تنگ شده و هم از دی‌ماه کاملاً دغدغه‌هام عوض شده. دایرکت‌هاتون رو می‌خونم و گاهی به فکر فرو می‌رم. ما از تو فقط بسکتبال می‌خواهیم...البته منظورم ارزشی‌ها نیست چون تکلیف اونها مشخصه. از طرفی پیام‌های خانواده جاویدنامان رو می‌خونم که تشکر می‌کنند و چقدر پیگیر خبرها و گزارش‌های فرزندانشون، همسرانشون، خواهر و برادرهاشون، شاگردهاشون و دوستاشون هستند و باز به خودم می‌گم: الان وقت بسکتبال نیست. شب و روز با این دوگانگی زندگی می‌کنم... با این دلتنگی... و با یک امید. یک روز، به‌زودی، دوباره دور هم ورزش می‌بینیم... گزارش می‌کنیم... به یاد احمد خسروانی، هادی فروغ، علی‌محمد کردکاظمی و امیرعلی قنبرزاده تورنمنت برگزار می‌کنیم... اوضاع دیگر بعد از دی‌ماه عادی نمی‌شود، اما یک روزی دوباره دور هم کیف می‌کنیم... دیر نیست. ❤️🖤❤️ آیدین مقیمی تا ابد گزارشگر بسکتبال پ.ن: این گزارش را دو روز پیش برای تلویزیون افغانستان اینترنشنال تهیه کردم. @AiMoBasket 👈🏀