|You and nothing else|

‏تو ایران ادم حتی نمیتونه برای فرداش برنامه ریزی کنه.

استمرار؛ كذشتن و رفتن پيوسته. كذشتن از آنجه رخ داده و حسرت آنجه مى توانست رخ دهد ..

‏یه جوری تو خیابون حتی ارتباط چشمی هم با کسی برقرار نمیکنم و همش با عجله میرم اینور اونور که انگار شوهر دارم.

«دنیا پر از رنج است، با این حال درختان گیلاس شکوفه می‌دهند.»

امیدوارم روزی «عشق» دوباره تو را پیدا کند و انسانی را به تو هدیه دهد که او از پذیرش مسئولیتِ قلبت نترسد کسی که برای مراقبت از روح تو شجاع باشد کسی که یکپارچه امنیت را به جان تو منتقل کند وَ مرز‌های تنهایی و چارچوب‌های قرمزت را رعایت کند امیدوارم روزی اگر «عشق» دوباره پیدایت کرد یک پیدایش، قطعی و همیشگی باشد!

یادم افتاد چه جاهایی در دنیا هست و من در چه منجلابی دست و پا می‌زنم. صادق هدایت

زَراَندوه

دلم برا تکست‌های آبی رنگ iMessage تنگ شده.

کاش حداقل خودمون ریده بودیم تو زندگیمون. درس خوندیم، کار کردیم، زحمت کشیدیم و نهایتا دستاوردش چی بوده؟

‏حتی اگر همین لحظه همه‌چیز گل و بلبل بشه، باز هم بخش‌هایی از زندگی وجود دارن که برای همیشه از دست رفته‌ان. تجربه‌هایی که زمان‌شون گذشته و دیگه هیچ‌وقت، در هیچ کجای آینده منتظر ما نیستن. این جای خالیِ جبران‌ناپذیر، عمیقاً غمگینم میکنه.

هیچ‌گاه بزرگسالی را چنین وحشتناک نمی‌دانستم. برای اندکی شادی به اندازه‌ی دریا گریستن؛ برای ذره‌ای امید زندگی را زیر و رو کردن.