رمان های آنلاین

#پست244 #زنگارطلا آقا رضا نفس عمیقی کشید و در حالی که مشخص بود حال خوشی ندارد، کلافه لب زد: -منم مثل تو پسر! نمی‌دونم! آن نمی‌دانمی که گفت ته دلم را بیشتر خالی کرد. من آن لحظه بدبین‌ترین آدم دنیا بودم. لب فشردم. هر آن امکان سقوطم می‌رفت... باز زن دست به کار شد. این بار جلو رفت و ما بین آقا رضا و او قرار گرفت. براق شد در صورت اویی که با اخم‌هایی درهم و چهره‌ای برزخی خیره زن بود. -چرا از خودم نمی‌پرسی بچه خوشگل؟ خودم هی و حاضر این‌جام! نیاز به وکیل وصی هم ندارم. آره شوهرم. فواد شوهرم بود. می‌گی نه برو از اون پیرمرد بپرس! صیغه‌ش بودم. دوساله... سپس صدا روی سر انداخت و نگاه به بالا داد،  به خیال اینکه حاج فتاح طبقه‌ی بالاست... -آهای حاجی، چرا از تو سوراخ موشت نمیای بیرون؟ بیا تا بیش از این رسوای عالمت نکردم. بیا بگو شوهرمو چیکار کردی... بیا... رویا بازوام را سفت چسبید و مانع از افتادنم شد. انگار کسی مداوم با ضربات محکم پشت پاهام می‌کوبید،  که ثانیه به ثانیه زانوهایم خم می‌شد. من با تمام وجود چشم شده بودم و مات آن زن تا شاید ذره‌ای دروغ و بازی از حرکات و صحبت‌هایش حس کنم؛ اما آن دخترک مغموم و حسود درونم می‌گفت او از هر کسی راست‌گو تراست... لب زدم: -چرا؟ فکر نمی‌کردم کسی متوجه باشد؛ ولی زن در یک حرکت غافلگیرانه چرخید و چشم در چشمم شد. انگار تازه متوجه من شد. بعد از یک مکث طولانی، چشم باریک کرد و پر کینه گفت: -من تو رو می‌شناسم... تو... تو همونی که همیشه فواد می‌زدش تو سرم! یک آن تا به‌خود بیایم انگار جنون به او دست داد که به سمتم حمله‌ور شدو در همان حال با جیغ گفت: -ای دختره‌ی خراب! تو همونی که قاپ شوهرمو دزدیدی... https://t.me/+4LHeo-DBBZQzOGVk #عاشقانه #معمایی #مهیج❤️‍🔥