Cafechi

پایانِ شب

زمان هردو را برد هم بادبادکم را هم کودکی هایم را و من نخ خاطره ها در دستم گره خورده به جایی در گذشته ها...

از خودش می پرسد ؛ «من چرا باید به یک نفر احتیاج داشته باشم که با او دو کلمه حرف بزنم؟ خودم با خودم می‌توانم بیشتر از دو کلمه حرف بزنم و حرف‌های خودم را راحت ‌تر بفهمم!» و اگر کسی به اینجا برسد دیگر نه می‌گردد، نه انتظار می‌کشد... #۳۸سالگی

تاریخِ اندوهناک وطن

.

نوازش نمیخوام فقط گوش کن مُنه وحشی از بغض و نفرین پُرُم

اگر روابط انسانی انقدر پیچیده نبود چای‌ام را در دست میگرفتم و به سمت خانه‌ات می آمدم و از تو میخواستم تمام زندگی‌ام شوی.

بر ما دلت نسوخت، ندانم چرا نسوخت ما را دلت نخواست، ندانم چرا نخواست

.