نگارش های محمدعلی خُشنو

نگذارید که جهان در حاشیه‌ی اندوه، جان بدهد! نگذارید که زمان در گم‌نامی‌های عریان در سوگِ رقص و عشق و آزادی بمیرد! نگذارید که بی‌ وارث بماند حق، ایمان، تمناهای هر احساسِ بی آزار! نگذارید سلامی و درودی، بپوسد با درد، بیهوده بماند مهر بخشیدن، جان دادن و خون برای ایثار دادن! نگذارید به تباهی بچرخد این چرخه‌ی پرواز، این آغاز شده‌ی نامجهولِ نامفهومِ قاتلِ بی‌رحم! نگذارید فراموش بشوند گل‌ها، پرپر شده‌ها در تابوی اسارتگاه، نگذارید که جهان‌ خونخوار باشد و آزادی بدهد جان!