حسین ایمانی (سـِحر اشک)

بِاِذن‌ِالله می‌خوانم به عشقِ شاه می‌خوانم به عشقِ هر که جامانده میانِ راه می‌خوانم دلم می‌سوزد و می‌گوید از آن اربعینی که.... نجف تا کربلا گاهی می‌آیم  گاه می‌خوانم چه راحت بینِ کالِسکه گلِ دُردانه‌ام خوابید کشیدم سایه‌بانی بر سرش از ماه می‌خوانم همین که تشنه شد مردِ عرب آبِ خنک آورد لبِ او تر شده مضطر شدم با آه می‌خوانم وَ این دستورِ سلطان است " فَابک‌ِلِلحسین" آری کفن دارد.... نَه.... پیراهن.... نَه.... بسم‌الله.... می‌خوانم حسینِ تشنه می‌زد دست‌وپا  دیدند و خندیدند عوالِمْ  ندبه‌خوانْ  رگهایِ پاره‌پاره بوسیدند