Best Text

🗣 @BEST_TEXT00 🦂✍🏻 «اینکه همه‌چیز می‌تونست متفاوت پیش بره، به این معنا نیست که حتماً بهتر پیش می‌رفت.» یکی از ناعادلانه‌ترین کارهایی که بعد از یک تصمیم انجام می‌دیم اینه که واقعیت اتفاق‌افتاده رو با نسخهٔ آرمانی اتفاقی که هرگز نیفتاده مقایسه می‌کنیم. در روان‌شناسی به این فرایند «تفکر خلاف واقع» گفته می‌شه؛ یعنی ذهن به گذشته برمی‌گرده و سناریوهایی می‌سازه که با «اگر» شروع می‌شن: «اگر اون رابطه رو تموم نمی‌کردم…» «اگر اون فرصت رو قبول می‌کردم…» «اگر تصمیم دیگه‌ای می‌گرفتم…» این نوع فکر کردن گاهی به یادگیری کمک می‌کنه؛ اما وقتی به نشخوار تبدیل می‌شه، یک خطای مهم در اون اتفاق می‌افته: ما مسیر واقعی رو با تمام سختی‌ها، هزینه‌ها و پیامدهاش می‌شناسیم؛ اما از مسیر انتخاب‌ نشده فقط چیزهایی رو می‌بینیم که دلمون می‌خواست اتفاق بیفته. شکست‌ها، محدودیت‌ها و هزینه‌های احتمالی اون مسیر در محاسبات ذهنمون حضور ندارن! بنابراین مقایسه از ابتدا منصفانه نیست: یک واقعیت کامل و پُرنقص رو با یک خیال گزینش ‌شده و بی‌نقص مقایسه می‌کنیم. این حرف به معنای انکار اشتباهات نیست. ممکنه واقعاً انتخاب مناسبی نکرده باشیم؛ اما ارزیابی بالغ گذشته یعنی از خودمون بپرسیم: • با اطلاعات، توان و شرایطی که اون زمان داشتم، این تصمیم چقدر قابل‌فهم بود؟ • امروز چه چیزی می‌دونم که اون زمان نمی‌دونستم؟ • از این تجربه چه اصل مشخصی می‌تونم برای تصمیم‌های بعدی استخراج کنم؟ اگر گذشته به یک معیار بهتر برای آینده تبدیل بشه، مرورش مفیده؛ اما اگر فقط برای محاکمه ‌کردن خودمون استفاده بشه، دیگه یادگیری نیست، خودتنبیهی با تجربه‌ایه که اون زمان در اختیارمون نبوده .!. 🗣 @BEST_TEXT00 🦂✍🏻