🍁حرفستان | جنگ🍁

جیسس کرایس

جنگ شروع شد 🕸

مهاجرت اون‌قدر که از دور به نظر میاد آسون نیست. یه روز موعد اجاره است، یه روز دندونت درد می‌گیره، یه روز ماشین خراب می‌شه، یه روز دو صفحه پرینت لازم داری. یهو زیر بار این هزینه‌ها به خودت میای می‌بینی با صندل تو فرودگاه امامی. 😀

هزاران بار لعنت و نفرین بر پدرو مادر هرچی بنگاهی بیشرفی که فقط بخاطر بیشتر شدن کمیسیون یک قرارداد، خانواده‌های مستأجرین رو از هستی ساقط می‌کنن و اصلی‌ترین عامل بالا رفتن بی‌رویه اجاره‌ بها هستن.

سوالل: میگم تهش ما آدما هفتاد هشتاد سال عمر می کنیم بعدش می‌میریم و به خاک تبدیل میشیم. این یک واقعیته، واقعا بدون ملاحظه بگو که چی، زنده بودن و زندگی کردن چه ارزشی داره، تعارف رو بزار کنار پاسخ هوش مصنوعی: آره؛ اگر کاملاً بی‌تعارف نگاه کنیم، یک واقعیت سخت این است که زندگی انسان محدود است و در نهایت بدن ما از بین می‌رود. اما از «پایان‌پذیر بودن» نمی‌شود منطقی نتیجه گرفت که «بی‌ارزش» است. اتفاقاً ارزش خیلی چیزها دقیقاً از محدود بودنشان می‌آید. یک لیوان آب وقتی سه ساعت دیگر تشنه‌ای، ارزش دارد؛ با اینکه بعدش آب دیگری می‌خوری. یک رابطه ارزشمند است؛ با اینکه ممکن است روزی تمام شود. یک سفر زیبا ارزش دارد؛ با اینکه برمی‌گردی. هیچ‌کس نمی‌گوید چون فیلم دو ساعت دیگر تمام می‌شود، پس تماشایش بی‌معناست. زندگی هم شاید بیشتر شبیه «یک تجربه» باشد تا «یک شیء که باید تا ابد باقی بماند». اما بگذار یک قدم بی‌رحمانه‌تر برویم: اگر واقعاً هیچ معنای ازپیش‌تعیین‌شده‌ای هم در جهان وجود نداشته باشد، باز سه چیز در زندگی واقعی‌اند: لذت و رنج واقعی‌اند. وقتی گرسنه‌ای و غذا می‌خوری، وقتی عاشقی، می‌ترسی، می‌خندی یا درد می‌کشی، این‌ها برای خودت واقعیت دارند. تأثیر تو بر دیگران واقعی است. ممکن است ۵۰ سال دیگر خودت نباشی، ولی محبتی که به یک نفر دادی، فرزندی که تربیت کردی، دوستی که نجات دادی، یا حتی یک رفتار کوچک که حال کسی را بهتر کرد، در زنجیره علت و معلول جهان واقعاً اتفاق افتاده است. تجربه کردن خودِ هستی واقعاً منحصربه‌فرد است. اینکه «من» در این نقطه از زمان وجود دارم و می‌توانم آسمان را ببینم، موسیقی بشنوم، عاشق شوم، یاد بگیرم، غذا بخورم، سفر کنم، فکر کنم و آگاه باشم، اتفاق کوچکی نیست؛ حتی اگر در مقیاس کیهان بسیار کوتاه باشد. و یک نکته خیلی مهم: ما معمولاً سؤال را این‌طور می‌پرسیم: «اگر آخرش می‌میرم، چرا زندگی کنم؟» ولی شاید سؤال دقیق‌تر این باشد: «چون می‌میرم، در این فاصله چه چیزی ارزش تجربه کردن دارد؟» مرگ لزوماً رقیب زندگی نیست؛ حدّ زندگی است. اگر زندگی جاودانه بود، شاید خیلی چیزها فوریت و ارزش فعلی‌شان را از دست می‌دادند. اینکه فقط یک بار فرصت داری، می‌تواند دقیقاً همان چیزی باشد که به انتخاب‌هایت وزن می‌دهد. البته یک پاسخ کاملاً صادقانه هم وجود دارد: ممکن است جهان هیچ معنای کیهانیِ قطعی و آماده‌ای به زندگی نداده باشد. ما مدرک علمی نداریم که ثابت کند «هدف نهایی انسان» چیست. اما از نبودِ معنای کیهانی، نمی‌شود نبودِ معنای انسانی را نتیجه گرفت. تو لازم نیست برای ارزشمند بودن زندگی، جاودانه باشی. یک قطعه موسیقی چون تمام می‌شود، بی‌ارزش نیست. یک عشق چون روزی پایان می‌یابد، دروغ نیست. و یک زندگی چون روزی به مرگ می‌رسد، لزوماً بی‌معنا نیست. شاید ارزش زندگی نه در این باشد که چقدر طول می‌کشد، بلکه در این باشد که در مدت کوتاهش چه چیزی را تجربه می‌کنی و چه اثری از خودت به‌جا می‌گذاری. و اگر بخواهم حتی رک‌تر از این بگویم: ما نمی‌دانیم بعد از مرگ چه هست؛ اما درباره این بخش مطمئنیم که الان زنده‌ایم. بنابراین تنها بخشی که فعلاً واقعاً در اختیارمان است همین فاصله بین «به دنیا آمدن» و «مردن» است. ارزشش را باید در همین فاصله پیدا کرد، نه در ابدیت.

این قضیه رسیدن آب به طبقات بالای کشتی مربوط به ونک به پایینه، وگرنه شما منطقه یک که بری می‌بینی اصن پاچه شلوارشون هم خیس نشده هنوز.

این چه کوفتی به اسم کوکاکولا ریختین تو سوپرمارکت ها، والله این کوکای چند سال پیش نیست! این چه سمیه به اسم کوکاکولا ریختین تو بازار!

خبرگزاری صدا و سیما: «توقف اجرای طرح عرضه بنزین با نرخ پالایشگاهی در کرمان» مدیر شرکت پخش فراورده های نفتی کرمان: 🔹پیرو مذاکرات امشب استاندار کرمان با مقامات کشوری و نیاز به بررسی بیشتر در خصوص طرح مدیریت مصرف سوخت و مقابله با قاچاق، عرضه بنزین با نرخ آزاد پالایشگاهی در استان کرمان متوقف شد.

قیمت بنزین آزاد جابگاه تو کرمان شد لیتری ۸۷ هزار تومان!

تحریمهای آمریکا هر بدی برامون داشت، یه خوبی بزرگ داشت، که جلوی صادرات فرآورده های نفتی رو گرفت. چون نمیتونن ذخیره ش کنن، این باعث شده تمام کوچه ها و جاده خاکی ها هم آسفالت شه. بقول یه عزیزی حتی بجار مرز رو هم آسفالت کردن😅😅 الان متوجه شدین چرا همه جا رو دارن آسفالت میکنن؟

بچه روباه، شهر کرد عکس از نگار نظامی

ایرج طهماسب استوری گذاشته واسه اکبر عبدی که «اکبر! دیدی قدر تو را هم ندانستند؟». داداش ما از گلومون می‌زدیم می‌رفتیم سینما که فیلمای اکبرو ببینیم. اکبرم با پولای ما کل عمرش تو ویلای آنالیا عشق‌و‌حال کرد. دیگه باس چیکار می‌کردیم حاجی؟ نوبتی می‌رفتیم در خونه‌ش بیضیتین مبارک رو دستمال می‌کشیدیم؟

دوران غارنشینی طلایی‌ترین دوران زندگی انسان بوده. آتیش روشن میکردن، رو دیوارای غار کسشر میکشیدن، زیاد حرف نمیزدن، هرشب کباب میخوردن، سکس براشون تابو نبوده و طرف حسابشونم نهایتا گرگی، خرسی چیزی بوده، نه قسطی، نه بدهی، نه استرسی.

مادرشوهرم گفت چته مدتیه گرفته ای، گفتم مدتیه با پسرت شکرآب شدیم ومشکل داریم واینا. گفت نکنه براتون دعا گرفتن و شروع کردن خندیدن و قهقهه زدن. گفتم من که اعتقاد ندارم ولی ایشالا هرکی برای زندگیم دعا گرفته داغ عزیزش به دلش بشینه. و یهو خنده رو لباش ماسید.

متاسفانه شروین باقریان آخرین دیدارش با خانوادش رو انجام داده و قراره بزودی اعدام بشه؛ شروین تو اولین بازجوییش وقتی حکمشو اعلام کردند: «آقا حکم محاربه یعنی چی؟»💔

ظاهرا ترامپ داره مجددا برای یک حمله بسیار گسترده تر زمان می‌خره! مرتیکه هروقت میره تو فاز مذاکره و شروع میکنه مکررا از توافق حرف زدن داره عملیات فریب انجام می‌ده.

:))))

ناموسا یکی گوشی رو از دست ترامپ بگیره :)))

:)